The local Cocktailbar

haha,ik zeg het gewoon zo graag!
Ik ben gisteren naar de plaatselijke cocktailbar geweest!
Mensen die weten waar ik woon, begrijpen wellicht direct waarom ik dat zo grappig vind! Kleine, toch wel nog redelijke boerendorpjes met cocktailbars zie je ook niet alle dagen!
maar what the hell? I had the time of my life!!!
Nieuw stamcafé in de buurt dus! Bye bye Eleven! Als ik ooit nog op een zondag de hoge drang voel om op café te gaan, dan zien jullie me misschien nog terug, maar voor alle andere dagen van de week heb ik mijn nieuwe vaste drinkplaats gevonden.

Kerstavond

Gisteren een heel gezellige avond gehad, die spijtig genoeg een beetje in malheur geëindigd is (voor mij dan toch)
Mijn absurd bioritme blijkt het te begeven, met alle gevolgen van dien (ziek dus!)..
Maar gisteren een parel van een foto getrokken, in de reeks: absurde familiefoto's:

Merry christmas

Het is weer die tijd van het jaar waarin ik alles uitstel. Mijn levensmotto rond de kerstperiode blijft dan ook, 'ik kan dat morgen ook nog doen'.
Dit jaar heb ik echter een beetje extra stress. Ik slaap niet meer goed 's nachts, dus moet alles zowat van schema verhuizen, wat uiteindelijk leidt tot een absurd bioritme!
Maar goed, kerstcadeautjes zijn ondertussen gekocht, ik ben naar het glazen huis gaan kijken, ik zit op blokschema en ik kan er weer voor even tegen aan!
Maar bij deze, voor iedereen tegen wie ik het al gezegd heb, en voor iedereen tegen wie ik het nog niet gezegd heb, 'ik wens jullie fantastische feestdagen'!

Pleiten is een hobby, blijten ook

Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven gepleit. Iets wat onder lichte dwang moest gebeuren, want ik studeer misschien wel rechten, maar ik heb absoluut niet de ambitie om strafpleiter te worden. Laat staan openbaar ministerie.
Maar ja, mijn opdracht voor de voorbije 3 weken, was speel openbaar ministerie in een of ander familiedrama. Veel over het dossier kan ik jullie niet vertellen, aangezien ik een beetje gebonden ben door mijn 'beroepsgeheim', wat vrij wel grote zever is, want de zaak heeft in de kranten gestaan en uiteindelijk weet ik er niet veel meer dan wat er in de kranten heeft gestaan. Eigenlijk weet ik zelf minder, want ik ken de naam van mijn slachtoffer en dader niet.
Toen ik de opdracht het eerst kreeg, leek het me een makkie te worden, want uiteindelijk, pleiten is gewoon wat uit je mouw schudden. Ik heb mijn mening rap moeten herzien want om te pleiten moet je ook een conclusie schrijven. Ik ben niet zo een fan van juridisch jargon, maar als openbaar ministerie moet je je nu eenmaal aan juridisch jargon houden.
Uiteindelijk je vertegenwoordigt de openbare veiligheid. Daar wrong het schoentje voor de tweede maal. Is een dader van een familiedrama wel een gevaar voor de openbare veiligheid?
Nu ja, hij had een huis in brand proberen steken, met een persoon erin. Zoiets kan je als gevaarlijk beschouwen, maar of het nu echt zo een gevaar is voor de openbare veiligheid, ik ben er nog steeds niet uit.
Mijn conclusie schrijven, bleek uiteindelijk toch vrij simpel te zijn, maar onvoorbereid pleiten bleek me dan toch net iets te veel van het goeden dus heb ik me toch maar een beetje voorbereid.
Uiteindelijk bleek ik iets te weinig voorbereid te zijn, en bestierf ik het van de zenuwen. Ik snap dit echter niet zo goed, want normaal heb ik geheel geen probleem met voor een groep te praten.
Uiteindelijke opmerkingen die ik op mijn prestatie heb gekregen, is dat ik te weinig interactie had met de rechter en dat ik mijn strafmaat een beetje fout voorgesteld hebben. Ik moest enkel een totaal straf vorderen en niet een voor ieder misdrijf, nu ja, ik heb beide gedaan.
Mijn collega was echter hilarisch, zij had de zaak zodanig vervormd dat het leek alsof er niets van aan was. In onze kleine 'fake' wereld kan dat allemaal. In werkelijkheid echter zou zoiets onmogelijk zijn geweest.
Uiteindelijk dus missie volbracht, maar er meer dan ooit van overtuigd dat ik geen pleiter wil worden!

Canada zijn voor dummies.. Deel 5 en tegelijk laatste deel

Ondertussen heb ik jullie wellicht al meer dan genoeg lastig gevallen met mijn bestaan als Canada, maar uiteindelijk het is dan ook datgene wat het meest in mijn leven geleefd heeft de voorbije maanden.
In het begin hadden ze ons gewaarschuwd dat er overdreven veel tijd in kroop, maar toen wou ik dat simpelweg niet geloven. Achteraf weet ik dat ze 'onderdreven' hebben. Eigenlijk zou je er echt 24/24 mee moeten kunnen bezig zijn!
Vandaag had ik feedback van mijn Canada zijn. Feedback met een uur of twee vertraging, dus ook met het nodige cafébezoekje, maar ik heb een A. Mijn groepspunten hebben mijn individuele punten naar omlaag gehaald, wat er tegelijk ook een beetje voor zorgt dat ik niet 100% tevreden ben, maar uiteindelijk, ik heb een A, wat wil ik meer?
Op een dag leer ik er wel mee leven. Maar alleszins, missie 'Monia wordt Canada' is geslaagd!

Etoiles Polaires: Montréal

In een eerder blogbericht had ik al gezegd dat ik een geniaal verjaardagscadeau gekregen had, namelijk een dagticket voor étoiles polaires, wel gisteren was het eindelijk ook zo ver!
Een avondje vol muziek uit Canada. Ik heb een heel semester Canada mogen spelen, nu mocht ik me een beetje in Canada begeven!

Ik was heel benieuwd, omdat ik eigenlijk nog niet veel had gehoord van de groepsnamen. Ik had thuis wel al het een en het ander opgezocht en beluisterd, maar er bleef niet direct iets hangen.
Het eerste optreden was dat van Elfin Saddle. Een twee man show. Zij is eigenlijk van Japan, hij is een Canadees. De vooruit was voor dat optreden even omgebouwd tot een grote woonkamer. De groep bleek dan ook de verrassing van de avond te zijn! Ik vind ze geniaal. Echt mooie muziek die je diep raakt. Ze zijn maar met twee, maar ze klinken als een heel orkest. Ze bouwen dan ook zelf intrumenten, die zo een beetje een combinatie zijn van meer convetionele instrumenten. Als ze ooit nog terug komen naar België, dan ga ik er zeker terug naar kijken.
Tweede optreden van de avond: Sarah Siskind. Het meisje heeft ene pracht van een stem, en kan precies ook wel een beetje componeren, maar de Vooruit was duidelijk niet klaar voor haar, met als gevolg dat er veel te veel lawaai was, wat gewoon stoort als er iemand balades brengt. Je kan haar zeker niet slecht noemen, maar voor mij is ze veel te poppig.
Het derde optreden was dat van Land of Talk. Het optreden waar ik het meest naar uit keek. De meeste mensen waren daar voor Bon Iver, maar ik kende eigenlijk enkel Land of Talk. Er kwam na twee rustige optredens eindelijk eens wat leven in de zaal.
Daarna was het aan Bon Iver. Ik had er nog neits dan positief over gehoord. In het begin vond ik ze net iets te rustig, maar later was ik gewoon verkocht en werd het genieten puur! Ondertussen snap ik niet zo goed, hoe ik ooit zonder hun muziek heb kunnen leven! Puur kippevelmoment: The Wolves (Act I & Act II)!
De volgende in het rijtje was Think about Life. Deze groep is heel veel te laat begonnen, en ze waren er ook niet zo content mee, dat er zo weinig volk was komen opdraven. Nu ja, niet alle optredens vonden op dezelfde plaats plaats, en de meeste mensen moesten nog van Bon Iver naar de zaal komen. Eenmaal er veel volk was, was het echter puur feest. Integenstelling tot de vorige groepen, is Think about Life uiterst dansbaar!
Afsluiter van de avond was Handsome furs, muziek een beetje in de electrorock stijl. Ze moeten zeker niet onder doen voor de andere groepen. Hoogte punt van de avond waren ze voor mij alleszins niet, maar ja, probeer eens een sprookjes optreden als dat van Elfin Saddle te overtreffen!

Super geslaagde avond!! Merci Evert!!!

And I Told you to be balanced

De voorbije weken hebben vooral in het teken gestaan van absolute schoolstress. Deze week heb ik dus besloten om een beetje echt aan mezelf te denken en zo weinig mogelijk schoolwerk te doen.
Een beetje een gevaarlijk concept als je bedenkt dat volgende week voor de eerste keer in mijn leven moet pleiten en als je bedenkt dat ik binnen een maand examens heb!
Maar toch, gelijk ik me nu voel, komt er van blokken toch maar bitter weinig in huis.
Van de week was het revuefeestje. Wij hadden besloten ons eigen kerstfeestje t organiseren, geniaal concept, maar niet zo geniaal als je al een superdrukke dag achter de rug hebt! Ik zelf was dus zoals meestal de laatste tijd nogal 'stressed out', maar na een paar uur was dat toch over en heb ik toch nog een leuke avond gehad, die tegelijk een perfecte afsluiter was van ons eerste revue semester. Een avondje dat dus vooral in teken stond van cadeautjes, eten, drinken, en singstar!

Woensdagochtend had ik al zwemles gegeven. Ik doe dat op zich wel graag en eigenlijk zijn 'mijn kindjes' ook grote schatten, zo werd ik al gebombardeerd tot beste vriendin en zo, maar vandaag was ik toch een beetje geïrriteerd. Luisteren zat er niet echt in bij mijn groepje, en ons kind met watervrees wou weer niet in het water. Maar goed, me eens goed kwaad gemaakt, in plaats van geduld blijven uitoefenen en hij zat in het water. De rest van de groep was vooral euforisch omdat er een andere groep op de glijbaan bezig was. Nu ja, ik kan daar niet zelf over beslissen of ze mogen of niet, dus was het verdikt voor hen vrij pijnlijk. Van mij hadden ze gemogen, maar ja, als de Chef nee zegt, is dat nee. Uiteindelijk hebben ze dan toch wel nog een beetje hun best gedaan, zodat de zwemles toch nog redelijk wat lol was. Een van mijn kindjes zal dan ook volgend semester mogen overgaan naar de volgende groep, van de meer gevorderde zwemmers.

Verder heb ik van de week nogal veel uistapjes met vrienden gemaakt. Gaan eten, op café zitten, niets echt noemenswaardig, maar ja, zoals eerder gezegd, het was vooral een weekje ontspanning voor mij!

Canada zijn voor dummies.. Deel 4

Gisteren was het dus werkelijk D-day.
Deel twee van de onderhandelingen. Vorige keer zijn ze werkelijk op niets uitgelopen, dus als we iets van punten wouden scoren, moesten we er dubbel en dik voor gaan.
Onze voorbereiding was dan van deze keer ook meer dan in orde. Twee teksten artikelsgewijze besproken, met telkens por en contra argumenten, openingstatements en bottomlines en dan nog een document met duizenden berekeningen van wat we wel of niet wouden.
Niets kon nog een verrassing voor ons zijn. En uiteindelijk was het ook zo, niets was nog een verrassing voor ons. Op bepaalde momenten waren we zelf verpletterend overtuigend.
Hoe dan ook, van deze keer hebben we wel een slag in huis gehaald en waren we alles behalve de zwakke schakel van de hoop, dus voor punten moet er zeker niet meer gevreesd worden!
Ik weet nu al dat ik het ongelooflijk ga missen. Ok, mijn groepsbesprekingen misschien niet direct, en ik ben ook blij dat ik terug een beetje een leven heb, maar de onderhandelingen zelf, vond ik toch wel topamusement!
Achteraf zijn we nog met een paar enkelingen overgebleven, om er eentje te gaan drinken op onze prestaties, iets wat we ook meer dan verdiend hadden, alleen spijtig dat het echt wel over enkele enkelingen ging, maar ja, we hebben nog les samen, en er komen nog dagen!

Canada zijn voor dummies.. Deel 3

een ding : Ik ben zenuwachtig!!!!!

Gent in de sneeuw.

Dit hoeft eigenlijk niet zoveel uitleg, maar omdat ik mijn bloglezers, die geen facebookvrienden zijn, niet wil onthouden van Gent in de sneeuw, een paar foto's:

Huis van Alijn: Expo '58

Mijn leven bestaat de voorbije weken enkel nog uit schoolwerk. Zo extreem dat ik er bijna aan ten onder ga.
Ik sta er iedere dag opnieuw van versteld dat ik me zou kan inzetten voor iets. Ok, mijn onderhandelingen staan op 50% van mijn examen punten, maar normaal krijg ik daar niet zo een automatische reactie op, dat ik de rest van mijn leven laat vallen en enkel nog leef voor de onderhandelingen.
Ik ben een uiterst saai wezen geworden. Ik heb continu vergaderingen en als ik dan eens geen vergadering heb, ben ik studies aan het opzoeken, of ben ik aan andere mensen hun hoofd aan het zagen over de onderhandelingen.
Vandaag heb ik dus besloten van er nog eens geheel van tussen uit te gaan, een halve dag totaal niet meer denken aan onderhandelingen en gewoon doen waar ik zin in heb.
Ik kan me daar geen betere dag voor inbeelden dan de dag dat het voor de eerste keer echt gesneeuwd heeft.
De tentoonstelling van de Expo van '58 liep vandaag ten einde, dus laatste kans om er naar toe te gaan.
De tentoonstelling was een beetje een mix van geschiedenis en huidige interpretaties van Brussel.
In de eerste ruimte kon je enkele werken van studenten van een kunstschool (ik denk sint lucas) zien. Die hadden hun eigen atomium gebouwd en daar dan foto's van getrokken. Enkele zeer leuke interpretaties, maar ook enkele minder originele werken.
In een andere ruimte kregen we dan een glas champagne (omdat het huis van Alijn verjaarde) en konden we een paar tekstfragmenten van de expo zien. De brochures en de affiches en zo werden tentoongesteld. Je kon van verchillende paviljoenen zien hoe ze opgebouwd werden en hoeveel ze gekost hebben. Een opmerkelijk feit aan de Expo van '58, was dat het voor vele mensen de eerste keer was, dat ze een zwarte medemens hebben gezien. Iets wat voor ons van zelfsprekend is geworden was voor hen, werkelijk een rariteteit.
In de derde ruimte werden de gebruiksvoorwerpen van de expo tentoongesteld. De souveniers die verkocht werden en zo. Onder andere een brood dat eeuwig goed zou blijven. Tja, wie het geloven wil...
De vierde ruimte en steeds mijn favourite deel van tentoonstellingen in het Huis van Alijn, was zoals meestal de videoruimte. Hier kan je bij de meeste tentoonstellingen amateurvideobeelden.
Ik vind dit steevast het meest aangename deel van de tentoonstellingen, omdat het op die manier lijkt alsof je er werkelijk bij was. Iets wat je je moeilijker kan inbeelden als je enkel een paar gebruiksvoorwerpen te zien krijgt.
Het was zeker een geslaagde voorstelling en ondertussen ben ik dus ook weer een beetje gesterkt om verder opzoekingen en zo te doen voor mijn onderhandelingen!

Canada zijn voor dummies.. Deel 2

We kunnen het de dag van de waarheid noemen, maar ik wil het eerder een proefmoment noemen.
Vandaag hadden we onze eerste onderhandelingsessie.
Ondanks redelijk goed voorbereid waren, is die echter op helemaal niets uitgedraaid. Donderdagavond voelde ik het echter al aankomen. Het was een uur of 8 en ik was doodmoe en wou dus absoluut gaan slapen. Maar plots kreeg ik verschillende mailtjes van dingen die nog moesten voorbereid worden. En als er iets is waar ik echt niet tegen kan, dan zijn het dringende mails moeten beantwoorden op een moment dat ik eigenlijk niets liever zou doen dan slapen.
Hoe dan ook uiteindelijk ben ik er toch in geslaagd om alles tijdig af te krijgen en toch nog in mijn bed te kunnen kruipen.
Een ding wou ik eigenlijk absoluut nog gedaan hebben met mijn groepsgenootjes voor we aan de onderhandelingstafel moesten kruipen, en dat was een tactiekbespreking. Een bespreking waarin we echt vastlegden wat wie wanneer ging zeggen. Door tijdsgebrek is dat er echter niet meer van gekomen, met als grote gevolg dat ik me superzenuwachtig voelde.
Het begin van de onderhandelingen verliep nogal stroef. Ik en twee van mijn groepsgenoten zijn geheel in paniek geslagen. Van de andere twee viel er niet veel te bespeuren. We hebben nog een par kleine zaken kunnen rechttrekken, maar in echt veel zijn we niet geslaagd.
We hadden er een beetje op gehoopt dat de volgende 2 weken rustiger zouden worden, maar zoals het er nu naar uit ziet, worden ze nog veel helser dan onze vorige weken! Alleszins nu weten we meer waar ons aan te verwachten en kunnen we dus specifieker voorbereiden. Het tasten in het duister is voorbij en het echte onderhandelen kan beginnen!

Live Fast...

De voorbije week en een half wordt vooral gekenmerkt door een helse drukte.
In het begin van de maand vierde ik nog mijn verjaardag. Een paar dagen erop was het dan tijd voor mijn 'verrassingsfeestje'.
Een verrassingsfeestje waar ik niet alleen zelf van wist, maar waarvan iedere genodigde ook nog eens wist, dat ik het wist. Dat doet er uiteindelijk totaal niet toe! Het was een uiterst geslaagde avond. Een avond waarbij mijn 'twee werelden' toch voor even met elkaar vesmolten waren. Monia de rechtenstudent, en gewoon Monia meeten elkaar. Of beter een ontmoeting tussen vrienden uit de rechten en vrienden buiten de rechten. Die van buiten de rechten natuurlijk serieus ondervertegenwoordigd, maar het was een geslaagd experiment. Plus dat ik daar bovenop nog eens het beestige verjaardagscadeau uit de geschiedenis heb gehad. ( concertticket voor étoiles ploaires, waar er later wel meer over volgt) en eigenlijk zeker niet te vergeten, even beestig en niet vergankelijk, mijn beestige nieuwe slofkes!

Moest ik enkel mijn verjaardag hebben gevierd de voorbije tijd, dan zou deze week en een half zeker niet gekenmerkt zijn door een helse drukte, maar zoals reeds eerder gezegd, 'Ik ben Canada'. En Canada zijn is echt een helse taak. Continu opzoekingen moeten doen en bijeenkomen om te overleggen met mijn medegroepsgenootjes. Taktieken vastleggen. Ik heb het gevoel dat er nooit een eind aan gaat komen en dat ik mijn bed nooit van mijn leven meer zal terug zien. Daarbovenop moet ik natuurlijk ook nog eens een hele hoop praktische oefeningen maken. Franse arresten lezen en zo, mijn absolute favourite hobby.
Ik ga blij zijn als ik vrijdag eindelijk eens 'echt' Canada mag zijn. Dan moet er toch al een enorme druk van mijn schouders afvallen, en de rest komt dan wel vanzelf!

It's your birthday

ach of de mijne dan toch. Iedereen die enkele personen uit mijn gezin kent, weet dat wij absurd kort opeen verjaren. Ach ja absurd, er zitten iedere keer 10 dagen tussen!
10 dagen geleden was het de buurt aan mijn zusje en nu dus aan mij!
Omdat ik echter geen tijd had om mijn zus haar verjaardag deftig te vieren, door het heel leuke schoolwerk, hebben mijn zus en ik besloten om samen te gaan eten en zo onze verjaardag te vieren.
Eerste idee was Indisch gaan eten, tot bleek dat dat restaurant, 10 euro per gerecht meer vraagt op zaterdag dan op andere dagen!
Dus gingen we terug Turkse Pizza eten. Allee ja, terug, bij mij was het exact twee jaar geleden dat ik Turkse pizza gegeten had, bij mijn zusje iets minder.
Maar in tegenstelling tot altijd bij de eeuwig oude Gök te gaan, hadden we besloten, dat het van deze keer wel eens iets anders mocht zijn.
Beetje verder gestapt en daar restaurant Faki tegen gekomen. Je kan dit vrij bezwaarlijk een echt turks pizza restaurant noemen, want de kaart is zoveel uitgebreider dan dat!
Je hebt er keuze uit heel veel stoofpotjes, heel veel Turkse pizza's en heel veel Italiaanse pizza's.
Wij hadden echter besloten Turkse pizza te eten, dus kozen we ook een pizza.
Opmerkelijk is echter, dat vele pizza's daar 2 euro goedkoper zijn dan bij Gök, ook het aperitief en de voorgerechten zijn opmerkelijk goedkoper.
De pizza's zelf zijn minstens even goed, al durf ik stiekem denken dat ze beter waren, maar ja, vergelijken met een plaats waar je 2 jaar geleden het laatste bent geweest, lijkt me nogal uit de lucht gegrepen!
Na het eten krijg je nog een of ander typisch Turks digestiefje, dat veel te straf is en waarna je uitermate tipsy naar huis wandelt!
Uiterst geslaagde avond!

Canada zijn voor dummies..

Wat op het eerste zicht een nog vrij gemakkelijke opdracht bleek te zijn, blijkt naderhand toch niet echt een lachertje te zijn.
Je op verzetten in Canada, denken als Canada, je gedragen als Canada, spreken als Canada.... De mening van Canada door en door kennen, en je dan compleet kunnen vastleggen in de groep. Je zelf niet ontrouw mogen zijn, maar tegelijk toegevingen moeten doen, om de samenwerking te garanderen.
Voorlopig zitten we met 4 mensen aan tafel een Rus, een Amerikaan, iemand van Nieuw Zeeland en ik. Samen hebben hebben we een doel, zo weinig mogelijk navolgingsmechanismen voor het Kyotoprotocol. Spijtig genoeg, komen onze wegen er naartoe absoluut niet overeen.
Ik moet dus niet langer enkel Canada zijn, maar ook Canada dat overeen komt met Russen, Amerikanen en de mensen van Nieuw Zeeland.
In werkelijkheid blijkt Canada daar geheel geen moeilijkheden bij te vinden, in praktijk, vind ik het toch wel moeilijk om toegevingen te doen aan Russen en Canada trouw te blijven! Erger wordt het nog als onze Japanner ooit eens terug boven water zou komen.
En nog erger wordt het binnen twee weken, dan moet ik niet langer overeenkomen met mijn 4 bondgenoten, maar ook met nog 10 andere landen..
De EU kan mij, als Canada, geen schade berokkenen, maar de EU kan wel onze groep schade berokkenen. De derde wereld landen, daarentegen zouden me denk ik liever van de kaart vegen!
Nog 2 weken te gaan, massa's werk aan de winkel, een vermiste Japanner terug vinden en het is D-day!
Mijn eerste dag als diplomaat!

Zwemmen deel 2

Vandaag stonden we alweer klaar voor een super spannende zwemles. Ondertussen heb ik, ahum, al wat meer ervaring, en weet ik dus dat het alleszins beter is voor de kinderen dat ik me met elk afzonderlijk bezig hou!
Eerst de beurt aan onze waterschuwe kindjes. Stephanie durft niet in het water springen, maar als ze naar mijn handen mag grijpen was dit direct over. Het draait blijkbaar toch allemaal simpelweg om vertrouwen!
Jozua daarentegen is een geheel andere zaak! Dat is mijn echt waterschuw kindje! Hij durft niet zwemmen als er iemand anders te dicht in zijn buurt moet komen! eigenlijk stond hij de vorige les hoofdzakelijk in een hoekje van het zwembad en bewoog hij niet!
Vandaag, mijn grote opdracht: hem van op de rand van het zwembad in het water doen springen! Een ramp als je erbij neemt dat hij bang is om water in zijn gezicht te krijgen!
Maar goed, na lang in praten, veel geduld en het wegsturen van alle andere kinderen, ben ik er dan toch eindelijk in geslaagd om hem te overtuigen van hem van de zwembadrand te doen afglijden! Vertrouwen zou ik zeggen, zeg ik zo!
Toen het zijn beurt was om samen met mij te zwemmen, bleek hij redelijk veel van zijn angsten overwonnen te hebben, en hebben we samen twee lengtes gezwommen!
Nu hem nog kunnen scheiden van zijn teergeliefd plankje, en er is hoop! Alleszins, misschien lukt het me wel echt om een waterschuw kind, in een maand of 6 te leren zwemmen!

Nowhere to go!

Universiteit Gent did it again!
De studenten klagen dat de praktische oefeningen geen zin hebben, dat ze er niets bij bijleren, dat het gewoon tijdverlies is...
Allemaal misschien wel waar en meestal heel terechte opmerkingen..
De universiteit dus denken, daar moeten we verandering in brengen. Van praktische oefeningen, waar je geheel geen werk in moet steken, gaan we direct naar het volgende uiterste! 2 weken les en eerste paper is al binnen, deze week mogen er weer twee binnen!
Van geheel geen werklast naar overdreven werklast!
Gevolg, geen tijd tijdens het jaar om te studeren, en geen inhaalweek omdat je daar tijdens doodleuk ook eens twee praktische oefeningen mag gaan maken!
Grote dank aan de vorige studentenvertegenwoordigers en onze proffen! Voorlopig worden alle ogen gericht op onze nieuwe vertegenwoordigers, in de hoop dat zij dit euvel toch een beetje uit de wereld kunnen helpen!
Ik hoop van harte dat het hen lukt, want mijn combinatie,universiteit, met diplomatiek recht en zwemles geven, is voor het dodelijk! Iedere vrijdag avond ben ik een wrak, om dan weer heel het weekend, met een of andere stomme taak te kunnen bezig zijn!

We Like To Party

Gisteren stond de dag geheel in het teken van het alcoholisme.
Niet dat het mijn doel was om tegen de nacht/ochtend zodanig dronken te zijn dat ik mijn weg niet meer naar huis zou vinden. Op een of andere manier slaag ik daar toch totaal niet in. Hoeveel ik ook drink, ik vind de weg nog steeds.
Maar goed, eigenlijk was het gisteren vooral de dag van de openingsTD van de rechten.
De voorbije jaren heb ik zowat geweigerd daar naartoe te gaan. Een goede reden voor mijn weigering was er niet echt, misschien soms een beetje te kort aan geld, wat op zich dan weer wel een goede reden is...
Maar dit jaar kon ik geen reden vinden om niet te gaan! Had ik de special act op voorhand geweten, had ik wel een reden gehad, maar goed..
Het begin van de avond, de muziek uitermate slecht, het gezelschap, wel goed... De drank voorlopig gratis, dus nog vrij geslaagd.. Gratis J&B/cola's kan je nooit echt slecht noemen. Mijn grootste vrees op dat moment was vooral dat de muziek heel de avond zo rampzalig ging blijven.
Een half uurtje later was die vrees echter geweken, de muziek begon te beteren, ofwel deed de mix van bier en J&B/cola de muziek gewoon beter klinken.
Hoe het ook moge zijn, het werd dan vooral wachten op de special act, waarvoor ik thuis gebleven zou zijn. Een twee tal weken geleden waren ze ook al in Gent geweest, en daar waren ze terug: Get ready!
Voor velen jeugdsentiment, voor mij mijn eeuwige nachtmerrie! Zeker als je er nog eens bijneemt dat het geluid super slecht was!
Het deed gewoon pijn aan mijn oren!
Een half uurtje later bliezen ze echter de aftocht en was het weer tijd voor stukken beter muziek!
Ik was thuis vertrokken met in mijn achterhoofd ten laatste rond 4uur naar huis te vertrekken (6 km fietsen, in niet zo nuchtere en uiterst uitgeputte toestand is namelijk geen aanrader), uiteindelijk werd het dus stukken later.
Toen ik thuis kwam waren de eerste mensen allang richting werk vertrokken! Geslaagde avond? zeker en vast! Geslaagde morning after? Alles behalve!! Straks wordt ik in de les verwacht, wat dat zal geven, ik weet het niet, maar ik vrees voor een slapende Monia!

Canada it is!

Voor de les diplomatie, moet iedereen een land vertegenwoordigen.
Niet zo een eenvoudig stukje werk, als je weet dat we echte onderhandelingen moeten nabootsen, en je dus geen supersterk land moet nemen, als je niet continu de leiding wilt nemen, maar je mag ook geen te zwak land kiezen, als je in de onderhandelingen gemoeid wilt zijn.
Ons doel is, 2 vrijdagen in november samenkomen van 14.30 tot 22.00 en de Kyoto-onderhandelingen na te bootsen. Meer bepaald dat deel van de onderhandelingen, waarin het gaat om navolgingsmechanismen.
Bon ja, er is daar een hele juridische rondslomp bij, waar ik voorlopig nog helemaal niet uit ben, maar het had ook helemaal niet zoveel zin zolang ik niet wist welk land ik was..
Nu ja, vanavond is het verdikt gevallen, 'ik ben Canada'.
Tevreden, eigenlijk wel, kon het beter, zeker wel!
Nu ben ik vooral benieuwd wie mijn partners in crime worden..
Want hoe het ook moge zijn, ons hoofddoel tijdens de onderhandelingen, is en blijft zoveel mogelijk 'nee' te zeggen en dus zo weinig mogelijk toe te geven. Een beetje gelijk Milquet dus!

High water

dit jaar heb ik nogal veel hooi op mijn vork genomen en een van mijn nevenactiviteiten bestaat dus uit, eenmaal om de twee weken zwemles te geven aan 8 tot 12 jarigen.
Deze week was het voor de eerste keer zover! Zenuwen ten top, want eerlijk gezegd, ik zou niet weten hoe ik een kind moeten leren zwemmen.
Voor mij is dat een zodanig automatische beweging dat ik echt niet kan uitleggen hoe ik het moet doen! En vooral als je 'mijn' kinderen dan in actie ziet... Uiteindelijk kunnen ze allemaal wel een beetje zwemmen, maar dan moet je hen maar eens proberen uitleggen dat ze met hun benen niet te veel naar beneden mogen zwemmen..
Ze begrijpen dat wel, maar er is bij kinderen een heel groot verschil tussen iets begrijpen en het moeten omzetten.
Een van mijn andere kindjes beweegt haar benen dan weer op 2 verschillende momenten, wat als groot gevolg heeft, dat je dus absoluut niet vooruit gaat.
en dan heb ik er nog een die waterschuw blijkt te zijn! Hij wordt alleszins mijn grootste project van het jaar! Als ik hem (vlot) kan leren zwemmen tegen het einde van het jaar, dan pas kan ik echt van een super overwinning spreken!

Revue 2009

Samengaand met het begin van het nieuwe academie jaar, start ook het nieuwe revue jaar.
Dit jaar waren we al enkele keren samengekomen, met een kleiner groepje, voor we onszelf los zouden laten op de grotere groep. Dit ging met ups en downs, veel gelachen, maar op andere tijdstippen stonden we veel dichter bij wenen dan bij lachen.
Het wordt spannend dit jaar,.. We willen een beetje voor vernieuwing zorgen, maar of die vernieuwing altijd in goede aard zal vallen bij het publiek is dan weer iets anders!
Het wordt alleszins een zenuwslopend jaar op vlak van revue voor 6 van ons!
Gelukkig hebben we er ook dit jaar een vrij grote nieuwe lichting bij gekregen. De ene met al wat meer talent dan de andere, maar allemaal met een zekere sterkte, een zeker potentiaal, waardoor het uiteindelijk nog moeilijk echt fout kan lopen!
De eerste repetitie, is meestal de meest hilarisch van allemaal, we leren elkaar een beetje kennen. Je ziet direct waar de grootlawaaien en de verlegen schaapjes zitten.
Het deed me denken aan mijn eerste revuevergadering twee jaar geleden. Niet dat ik zo een verlegen schaapje ben, maar steek me tussen een groep mensen, waarvan ik er amper 2 goed ken, en doe me iets uitbeelden waarvan ik totaal niet weet hoe het moet, en ik klap dicht.. Uiteindelijk heb ik het toen overleeft, en denk ik dat we er uiteindelijk allemaal een stuk sterker uitkomen.
En ooit komt er een dag dat Tudo, Pieter, Jennifer en ik perfect zullen weten wat een vetsmelter is en waarom er gezondheidsinspectie bij hem over de vloer moet komen.
Evenals we misschien ook ooit wel zullen weten hoe je een lindeboom moet uitbeelden!

You're with stupid now

22 september, klokslag 10uur en het is weer zo ver..
het begin van een, zonder twijfel (ahum), ongelooflijk boeiend academiejaar. Vanaf dag een worden we direct geconfronteerd met het ongelooflijk organisatie talent van de unief, en dus met overboeking van auditoria.
De eerste lessen zijn zoals verwacht, saai en veel te lang... Wat kan je uiteindelijk echt anders verwachten van een cursus financieel en economisch recht. Ware het niet dat onze professor, soms echt wel om te breken grappig is!
Maar hoe dan ook voor mij blijft het vooral uitkijken naar woensdag en vrijdag!
Eindelijk eens lessen die ik zelf heb mogen kiezen en die me dan ook 100% interesseren, mensenrechten en diplomatiek recht..
Met het begin van het academie jaar, komt dan weer mijn warhoofd boven.. Alweer een tijd waar we eigenlijk van alles en niets op de hoogte zijn, dat ik stomweg boeken vergeet te kopen, laat staan dat ik weet welke boeken ik nodig heb, maar goed, nog een maand of 4 te gaan, en dan wordt dat pas echt een groot probleem..
Gemotiveerd ben ik voorlopig wel, hoelang dat zal duren, zullen we wel zien..

Electrified

Wederom een tentoonstelling die ten einde liep en die ik wou zien. Deze tentoonstelling was eigenlijk een samenwerking van het Smak, de vooruit en de 5 voor 12. Het werk dat je in het SMAK kon aanschouwen, bestond uit iedere keer 2 staaldraden die met een bepaald punt verbonden waren en die ergens een beetje licht gaven. Deze staaldraden bewogen door hoogspanning. Het licht=vonken worden ook veroorzaakt door een hoogspanning. De kabels bevinden zich in een donkere ruimte, waardoor je eigenlijk enkel en alleen af en toe een klein spatje licht ziet. De kunstenaar wil er een onweer mee weergeven. De ervaring in die ruimte is vooral heel intens, eerlijk gezegd had ik gedurende mijn hele verblijf in die ruimte vooral schrik dat er een van de kabels zou doorknakken. Van werkelijk onweer heb ik helemaal geen schrik, maar op een of andere manier joeg dit kunstwerk me wel enige angst aan.

Verder kon je vooral een deel van de permanente collectie van het SMAK aanschouwen. Zo stonden er tal van boxen opgesteld die allen een verschillende geluid/ gesprek weergaven, waardoor je eigenlijk in een regelrechte chaos terecht kwam, een chaos, die eigenlijk heel goed vergelijkbaar is met de wereld waarin we nu leven. We lopen rap, we praten rap, we leven rap in het algemeen en we nemen eigenlijk bitter weinig op van wat er in onze omgeving plaatsgrijpt.

De permanente tentoonstelling bestond vooral uit werk van Panamarenko en Marcel Broodthaers. Die laatste staat vooral bekend om zijn grote mosselpot. Een mosselpot die de meeste mensen die ooit naar het SMAK zijn geweest, bij hun eerste bezoek te zien kregen, maar die ik, ondanks toch wel heel talrijke bezoekjes aan het SMAK, van deze keer voor het eerste mal gezien heb. Ach ja, niet echt dat het zo een gemis zou geweest zijn, moest ik hem nog altijd niet gezien hebben. Centraal stuk van de tentoonstelling, en toch wel heel interessant stuk, was een nagebouwd hutje, waarin er talrijke bekende en minder bekende kunstwerken verwerkt waren en waarbij er dan voor ieder kunstwerk een woordje uitleg bij stond, van hoe de hutbewoner ze verworven heeft. Lees: hoeveel kosnoten of ananassen hij heeft moeten neertellen. Het is vooral een mooie expositie en eens iets anders.

Nu naar het SMAK gaan, is zeker en vast een aanrader, want zo krijg je eens watanders te zien, dan de typische permanente tentoonstelling, die veelal gewoon wat als ruimte opvulling dient.

Here comes the sun!

Vandaag is het eigenlijk de eerste herfstdag en dus tijd om stil aan de winterkleren uit de kast te halen en de zomerkleren veilig op te bergen.
Vandaag was het echter meer een topdag qua temperatuur en zomergevoel, dus wou ik absoluut buiten zijn. Normaal ging ik naar de floralieën stoet gaan kijken. Kwestie van dat je dat neit iedere dag te zien krijgt, maar toen ik al het volk zag op weg naar Gent zag ik dat al geheel niet meer zitten, dus heb ik samen met een vriendin besloten, om onze laatste dag van de vakantie te eindigen met een lange wandeling door de Bourgoyen. Ideaal voor zelf genoeg lucht binnen te krijgen voor een week, en ideaal voor een hond om genoeg loop te krijgen.
Birdwatching, it is dus... Tenminste als je onder birdwatching verstaat, he daar zit er een vogel en daar ook, en niet daar zit er een reiger ofzo.. Alhoewel en reiger kennen we nog net alle beide, net als de eigenaardige zeemeeuw zover van de kust...

Tja de Bourgoyen is al altijd de ideale plek geweest om alle verschillende soorten mensen op een hoopje te zien.. Allee ja, eerder verspreid over een paar kilometer wandeling, maar zo zijn we dan ook weer eens mee met onzen tijd. Zo heb je de ware natuurfreak, die opstap gaat met zijn verrekijker, de lome, die in de bourgoyen heel de tijd op een bankje zit, de ouders, die heel de tijd op hun ambetante kinderen moeten letten, de sportievelingen die door de Bourgoyen willen fietsen of lopen, de levensgenieters, die er echt wel puur voor de natuur zijn, maar dan zonder verrekijker, de hondebezitters, die je herkent aan hun zakjes en natuurlijk aan hun hond....
Zoals je kan lezen, sommige mensen doen inderdaad aan birdwatching, ik ben eerder een peoplewatchers!

Maar al bij al, was het gewoon vooral een prachtig einde, aan een vakantie, die al weer veel te kort was... Vanaf morgen ben ik terug te vinden in de muffe NB's!

Jaarbeurs

Ieder jaar opnieuw terugkerend fenomeen, waar ik eigenlijk al jaren niet meer naartoe ging: de jaarbeurs!
Vroeger toen ik nog klein en schattig was, gingen we daar altijd met heel de familie naar toe. Toen stond de jaarbeurs ook echt nog iets voor. Het gastland werd er voorgesteld, in alle aspecten en daarvoor werd er toch een vrij grote zaal gebruikt.
Dit jaar was het gastland India. Over India zelf kwam je er echter niet zoveel te weten. In een hal van de expo was er een heel klein deeltje uitgerekend voor India, waarin een paar exposanten hun boeltje mochten verkopen. Soms kon je er wel het een en het ander op de kop tikken, zoals een handtas voor 2 euro, of een armband voor een euro, maar over het algemeen waren hun waren toch ook wel nogal duur voor wat ze zijn.

De rest van de jaarbeurs is zoals ieder jaar echt wel niet veel soeps! Tenzij je opzoek bent naar een nieuwe salon, een nieuwe keuken, een matras, een paar voedingswaren of een of ander zinloos gebruiksvoorwerp. Vroeger verkochten ze daar Diksmuidse boterkoeken, nu verkopen ze dit ook al niet meer, grote ongoocheling voor mijn kamp!
Het enige boeiende aan de jaarbeurs, was dan misschien het technopolis hoekje en het kinderdorp, altijd topamusement!
Uiteindelijk, kan ik er enkel over zeggen, dat de jaarbeurs met het jaar triestiger en triestiger wordt en dat het maar best is, dat het gratis was (voor mij dan toch!)

It's not Only Rock'n Roll, Baby!

Cultuurfreak/Geek durf ik dan misschien af en toe wel zijn, maar als het te druk wordt rond mijn hoofd, vergeet ik nogal regelmatig dat er nog tentoonstellingen lopende zijn die ik eigenlijk nog wil zien! Voor zo een momenten heb ik dan mijn cultuurpartners, die me even op de vingers tikken en me zeggen, Monia, morgen is het de laatste dag, het is nu of nooit!
En gelukkig maar, anders had ik een tentoonstelling gemist, waar ik eigenlijk al maanden naar toe aan het uitkijken was.
Het concept van 'it's not only rock'n roll, baby' is vrij simpel, men neme een paar rockartiesten, men zet ze aan het werk en mijn krijgt een paar geflipte kunstwerken. Gefilpt dat vooral.
De artiesten van de dag waren: Alan Vega, Antony, Bent van Looy (Das Pop), Bianca Casady (Cocorosie), Brian Eno, Chicks on Speed, David Byrne, Devendra Banhart, Fischerspooner, Jonsi Birgisson (Riceboy Sleeps), Kembra Pfahler, Kyle Field, Laurie Anderson, Miss Kittin, Nick Zinner (Yeah Yeah Yeah's), Patti Smith, Pete Doherty, The Kills, en The Residents. Tot vorige week mocht je nog Yoko Ono aan dat lijstje toevoegen, maar op zondag had haar werk plaats moeten ruimen voor het klaarstomen van de volgende tentoonstelling.
Wat mij vooral bijgebeleven is van de tentoonstelling is het werk van The Residents, dit is een groep, die tegelijk zowat het best bewaarde geheim is van de popgeschiedenis, niemand weet eigenlijk wie ze zijn. De groep werd opgericht in 1969, en treedt van in het begin op met maskers in de vorm van een grote oogbal. Hun werk bestond uit beelden van de groep. het enige wat je kan zien aan de bandleden is een klein stukje van hun nek, ze treden zelf op met handschoenen, dus aan de handen zal je de bandleden ook niet herkennen.
Verder is het werk van Bianca Cassidy me bijgebleven. Dit bestond uit een hoop mannequinpoppen waarbij er vooral de nadruk werd gelegd op de geslachtsdelen en haargroei. Verder bestaat haar werk uit tal van verwijzingen naar haar kindertijd en haar zus (het ander deel van cocorosie).
Het derde werk dat nogal impossant was, is dat van fisherspooner. Hier kon je nogal moeilijk naast kijken, het bestond uit een enorme videoprjectie, bestaande uit een 8 tal schermen, die een dans toonden, veel naakt, veel balletpakjes, veel chaos, maar toch een zekere structuur in de chaos..
Ik kan hier uiteindelijk ieder werk een beetje bespreken, maar dat duurt te lang en is vrij zinloos, aangezien er toch niemand dit zal lezen, dus bij deze, jullie hebben iets gemist!!!

Monia Goes Keulen

Na tijden van zwoegen en zweten en zwaar afzien (ahum!), heeft een mens meestal wel een beetje vakantie verdiend! Een mens die meer op reis gaat dan gezond is en reeds 2 reizen achter de rug heeft in een zomervakantie is echter nogal redelijk blut.
Gelukkig heb je nog enkele een beetje interessante reisbestemmingen niet ver van huis, waar je dus op een vrij goedkope manier kan geraken. Van deze keer trok ik naar Keulen. Geen première in mijn leven, maar des te interessanter om te kunnen vaststellen of de stad een beetje geëvolueerd is.

In Keulen zijn ze nu het een en het ander van nieuwe gebouwen aan het optrekken, volledig in glas, hypermodern en best wel interessant om naar te kijken, wat dan weer maakt dat ik binnen een jaar of 5 nog eens zal moeten terug keren om de verdere evolutie vast te stellen.
In Keulen zelf hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan, een beetje sightseeing, een beetje tam liggen wezen langs de Rijn, een bezoekje aan het chocolade museum en een helse tocht op de Dom.

De vorige keer dat ik in Keulen was, was ik ook boven op de Dom gegaan, maar toen in nuchtere goed uitgeslapen toestand. Nu was ik wel nuchter, maar absoluut niet uitgeslapen en had ik een heel klein beetje last van een kater. Half weg de Dom begon ik mezelf te vervloeken, want ik was diegene die tegen mijn reisgenote had gezegd, je kan moeilijk naar Keulen gaan, zonder op de Dom te gaan. Zij was daar in het begin zeker niet zo een fan van. Maar eerlijk gezegd, het zicht van op de Dom is normaal gezien echt niet te missen! Maar als het regent en waait, kan ik eigenlijk enkel maar afraden van op de Dom te gaan, de regen lijkt om een of andere reden nog natter boven dan beneden en de wind is veel ijziger! Als je ooit in Keulen bent, ga ik blijven volhouden, dat je eigenlijk wel op de Dom moet, maar niet als het regent en zeker niet met een kater!

Naar het chocolademuseum was ik ook al geweest bij mijn vorig bezoek, maar ik heb me laten wijsmaken dat het zoveel interessanter is dan dat dat wij hebben in Brugge (in dat van Brugge ben ik nog niet geweest), dus een tweede bezoekje kon geen kwaad! Het is nu ook niet dat Keulen zo'n indrukwekkende musea heeft, dus dat je oneindig veel opties hebt. De meeste musea in Keulen zijn ofwel duur ofwel oninteressant, ofwel moet je een grote fan zijn van 'romeinse kunst'.

In het chocolademuseum kan je het volledige proces van het maken van chocolade volgen, en ook de volledige geschiedenis van chocolade. Ergens heb ik van een gids opgevangen, dat cacaobonen vroeger in Europa aan de monikken werden gegeven, zodat ze iets extra hadden tijdens de vasten. De bonen op zich zijn echter niet zo eetbaar, dus zijn die monikken beginnen expirmenteren met de bonen en zijn ze zo op een of andere manier aan chocolade gekomen. Verder krijg je ook een hele evolutie van de chocolade van de jaren 50 tot nu, hoe ze aan de man werd gebracht, en hoe de verpakkingen evoluerden. Verder krijg je nog demonstraties in hoe chocoladepeetjes worden gemaakt en hoe de chocolade in de verpakking geraakt. Het museum is echt wel mooi uitgewerkt en zo, maar je moet toch wel een beetje fan zijn van chocolade om het echt interessant te vinden.

Keulen is een vrij ideale stad voor een heel kort tripje, de jeugdherberg in Keulen is vrij in orde en een heel goed plaats om mensen te leren kennen. Zo hebben wij een Braziliaan leren kennen, die bijna meer wist over België dan wijzelf, maar niet aan onze staatsstructuur uitkan (wat een verrassing). Binnen een jaar of 5 keer ik wel nog eens terug!

Le Silence De Lorna

Examens putten een mens uit! Eenmaal ze voorbij zijn, wil je echter van de wijde wereld proeven.
Maar uitgeput als ik was, zat er echter niet veel meer in dan naar de cinema gaan.
Omdat ik nog tickets had, was dit dan echter weer een goedkope aangelegenheid. De keuze in de kinopolis laat echter alle wensen wensen over, dus hadden wij rao besloten wat we zouden bekijken.
Le silence de Lorna van de gebroeders D'ardenne. De film hgaat over de Albanese Lorna, die als een grote droom heeft: een snackbar openen in belgië samen met haar vriend. Om dit te kunnen heeft ze echter veel geld en de bBelgische nationaliteit nodig. Door een schijnhuwelijk met de drugsverslaafde Claudy komt ze vrij rap aan de Belgische nationaliteit. Maar alles begint een beetje fout te lopen als ze aan geld meot geraken. Haar medeplichtige Fabio weet een snelle manier om aan veel geld te geraken, namelijk een nieuw schijnhuwelijk aangaan met een russische maffiobaas. Om een tweede huwelijk aan te gaan moet het eerste echter ontbonden worden of moeten ze op een andere manier van Claudy zien af te geraken! Fabio besluit dat de beste manier is om claudy te vermoorden.

De film intrigeert je van het begin tot het einde. Het verhaal is zeer realistisch en vatbaar, ook over de acteerprestaties kan je eigenlijk alleen lovend zijn. Het verhaal dat echter zo reëel is, neemt op het einde een beetje een magisch realistische wendig. Wat er in de film gebeurt, is ten dele heel voorspelbaar, maar af en toe nemen de zaken een zodanig andere wendig dat je toch gefascineerd blijft.
Ik zou deze film zeker een aanrader noemen, maar misschien is het een beter idee van er naartoe te gaan kijken als je niet van op voorhand al omvalt van de slaap.

Can you Save Me!?

Augustus was zoals verwacht absoluut geen topmaand in mijn leven.
Op een paar feestjes en een paar cafébezoeken na, bestaan mijn dagen absoluut enkel en alleen uit blokken!
en graag dat we dat doen!! (ahum)
Alweer kom de eeuwige twijfel boven. Heb ik de juiste richting gekozen, waarom doe ik dit in hemelsnaam!!
Want eerlijkgezegd als je me iemand kan vinden die echt een geldige en zinnige reden heeft om rechten te studeren, buiten ik wil advocaat worden (want dat wil ik dus absoluut niet), ze is echt welkom!!!
Uiteindelijk denk ik dat ik er nooit ga uitkomen, maar zolang we ooit een diploma halen, komt het ooit wel in orde zeker!
Maar goed, de eeuwige rusteloosheid komt weer boven, alles is beter dan blokken. Dus gaan we terug zoveel moegelijk gaan zwemmen, doen we lustig verder met onze kamer overhoop smijten, maar aan een bureau zitten hou ik geen 2 uur na elkaar uit!!
Maar goed nog een 2 weken en we zijn er weer voor even vanaf!!

Welcome To The World deel 2

Jaja, het lijkt wel of ergens wil er iemand me vertellen dat het tijd wordt om aan kinderen te beginnen. Maar daar ben ik zeker en vast niet klaar voor, het valt dan ook ten zeerste te betwijfelen of er ooit kinderen langs deze kant zullen komen.
Maar dat alles neemt niet weg dat er tal van mijn vrienden vol op aan het Babyboomen zijn.
Van deze keer is Annelies van een meisje bevallen 3kg 305, 49 cm en met een pracht van een naam, vind ik toch!
Dus bij deze, welkom op de wereld Jana!

zwembad

In de reeks zinloze verhalen, ik heb een zwembad thuis!!
Ach ja een zwembad, groot is het het niet, zwemmen kan je er met moeite in doen, maar het is een kuip met water, een kuip met water die op deze momenten voor heel veel vreugde zorgt!
ik ben iemand die absoluut niet tegen warmte kan, dus ieder moment van de dag een koele duik kunnen nemen is echt wel ideaal!
Grote negatieve kant aan het verhaal, van blokken komt er absoluut niets in huis, maar ja, we zien wel verder!!
Ooit moet het wel afkoelen!!

Monia goes Gentse Feesten deel 2

Dit jaar had ik me voorgenomen niet meer gewoon naar de Genste feesten te trekken maar steeds een doel voor ogen te hebben.
Dit is uiteraard maar deels gelukt, want als iemand je belt om mee te gaan, ga je toch gewoon, niet wetende naar wat je gaat. Uiteindelijk is het ook niet zo van belabng naar wat je gaat tijdens de Genste Feesten, maar meer met wie je op stap bent.
Zoals ieder jaar ieder jaar hebben we weer eens te maken gekregen moet het mooie Belgische weer tijdens de Gentse Feesten, maar al bij al bleef dit nog binnen de perken.
Enige echt noemns waardig optrden dat ik gezien heb achteraf bekeken, is dan toch wel gorki. In tegenstelling tot de vorige jaren ging het dit maal door op sint jacobs. Op sint jacobs heb je wel een vrij groot podium en kunnen er meer mensen kijken dan op boomtown, maar tegelijk krijgt Sint jacobs toch heel veel te maken met een grote doorstroom van mensen, wat niet zo ideaal was.
Uiteindelijk hadden ze het plein dan afgesloten, maar eigenlijk zorgde dit enkel en alleen voor nog veel meer chaos. Maar al bij al heb ik op mijn eigen 30cm² kunnen genieten van een zoals altijd vrij schitterende gorki. hoogtepunt van het optrden is zonder twijfel het moment waarop Devos een wenened kindje+mama op het podium haalde. Zijn verschijnen deed eht kind echter gewoon meer blijten. Oorzaak blijk weeral de drukte te zijn. Mama en zoon waren op het plein, vader werd niet meer toegelaten.

Verder was vooral nog de tijdloze party een hoogtepunt voor mij, maar dit ligt dan echt wel aan het gezelschap en de toeristen!
Uiteindelijk waren het weer een geslaagde Genste Feesten, ook al was het einde voor mij persoonlijk dan niet zo vrolijk. De laatste ochtend moest ik spijtiggenoeg vaststellen dat mijn beide fietsbanden platgestoken waren en ik dus een tijdje fietsloos zou zijn :(.

Monia goes Gentse Feesten deel 1 : puppetbuskerfestival

Een vriendin van mij krijgt ieder jaar vrijkaarten voor het puppetbuskerfestival. Ze was er echter nog nooit naar toe geweest. Dit jaar hadden we zo iets van, in het ergste geval zijn we een 10 min van onze tijd kwijt, in het beste geval hebben we gewoon een leuke middag!
Uiteindelijk is het dus dat laatste geworden. Het puppetbuskerfestival is dan misschien wel vooral voor kinderen bedoeld, maar doordat de artiesten uit geheel de wereld komen, is het soms toch wel handig om een beetje ouder te zijn en dus de artiest zelf beter te kunnen verstaan.
Het puppetbuskerfetival kan je bekijken gedurende de volledige Gentse Feesten, en dat ieder jaar op nieuw, maar uiteindelijk is enkel het concept iedere dag en ieder jaar opnieuw hetzelfde.

Je krijgt een 5tal preformers per middag die dan elk hun ding doen. Het enige echt terugkerend element, is zoals de naam zegt, poppen. Maar dan wel poppen in een zeer ruime zin van het woord. Sommigen maken gebruik van typische handpoppen, andere van marionetten. Sommigen maken hun poppen zelf, waarbij je dan soms wel echt je best moet doen om er een pop in te zien, anderen gebruiken dan weer ieder lichaamsdeel om een pop te vormen.

Meest opvallend persoon van de middag was zonder twijfel Laura Kibel. Dit is een Italiaanse artieste, die met haar handen, voeten en knieën haar personages vorm geeft. Alle objecten die ze daarvoor nodig heeft, bevinden zich in een reeks koffertjes waaruit telkens een nieuwe scène ontstaat: een vrouw die haar eigen minnaar maakt uit een bloem, een operazanger die tijdens zijn liefdesaria klop krijgt van zijn minnares.
Haar optreden is volgens mij stiekem ook meer voor volwassenen bedoeld dan voor kinderen. Ik denk dat de kinderen vooral gefascineerd zijn door haar kunnen, maar maar weinig begrip hebben van haar preformance. Als volwassene let je dan meer op de sketches zelf, die veel al ronduit hilarisch zijn.

Tegen ongeveer alle verwachtingen in, is het een meer dan geslaagde middag geworden en kan ik enkel en alleen nog zeggen, volgend jaar komt het puppetbuskerfestival terug, indien Laura Kibel ook terugkomt, moet je zeker eens gaan! Als zij terug komt, ga ik zeker weer!

Monia Goes Madrid (deel 2: Toledo)

Ondanks het feit dat we niet zolang in Madrid waren, hebben we toch een uitstapje gemaakt. Toledo is een klein stadje dat zich op een 30min treinreis van Madrid bevindt, en iets dat je eigenlijk echt gezien moet hebben als je in de buurt bent.
Het is een stadje waar in de geschiedenis de christenen, de joden en de muselmannen vredevol naast elkaar hebben geleefd.
De stad is daar nu nog grote getuige van: een Arabische poort, een synagoge en een kathedraal. De periode van tolerantie nam een einde in de 15de eeuw, wanneer de joden uit de stad werden gejaagd, degene die niet wouden wijken werden door de Spaanse inquisitie op bloederige wijze aangepakt.
In tegenstelling tot Madrid of andere steden, is het niet zo een stad waar je van de ene bezienswaardigheid naar de andere moet trekken, maar eerder een stadje dat je zelf wat moet uitpluizen en waar je de sfeer zelf wat moet opzoeken. Je kan weliswaar een plattegrond van Toledo krijgen en zo van de ene naar de andere bezienswaaridgheid trekken, maar zo mis je meer dan de helft van wat er te zien valt, je gewoon laten meeslepen en genieten!
Wat je uiteindelijk echt niet mag missen in de stad zijn:

1. de kathedraal: als Belg ben je misschien ondertussen al redelijk imuun tegenover het woord kathedraal, maar het zijn en blijven toch meestal de meest indrukwekkende bouwwerken van een stad
2. de Peurta del sol: zijnde de arabische poort. Als je ervoor staat hoeft er niemand je te zeggen dat ze gebouwd werd door Arabieren, het ligt er vingerdik op. Beneden aan de poort bevindt zich ook een standbeeld van Don Quichot
3. Alcazar: een kasteel dat nu een andere functie heeft gekregen, maar dat wederom een heel impossant gebouw is
4. het station: blijkbaar zijn spanjaarden specialisten in het bouwen van prachtige stationsgebouwen, want ook dat van Toledo is echt de moeite waard.

Als je naar Toledo gaat kan je twee wegen volgen om de stad binnen of buiten te wandelen, en best neem je de ene weg om de stad binnen te gaan en de andere voor ze buiten te gaan, want aan beide kanten kom je stadspoorten tegen die de moeite waard zijn! De hele stad is Werelderfgoed volgens UNESCO en dat op zich zou eigenlijk al genoeg moeten willen zeggen!
Aangezien je je vertrekuur uit Toledo ook moet aangeven bij vertrek uit Madrid kan ik misschien voor eventuele 'volgelingen' het volgende meegeven: wij hebben daar 5 uur rondgelopen, inclusief een torenbestijging en een museum bezoek en dat was vrij perfect. Veel langer moet je er niet voor uit trekken, want het is en blijft een klein stadje, maar als je voor korter zou gaan, ga je echt veel missen!

Monia Goes Madrid

Een mens kan niet genoeg op reis gaan, dus maakte ik me klaar voor mijn vierde reis van het jaar, en zeker niet de laatste!
Van deze keer werd het Madrid en dit was zeker qua weer een aangename verandering tegenover het druilerige België.
Met een uur vertraging en een heel klein appartement probleem (blijkbaar moest je bijbetalen als je met kaart wilt betalen), kwamen we uiteindelijk toe in 'ons' thuis voor 3 dagen. Vlug valiesje uitpakken en gaan zoeken naar eten, ondertussen was het 23.30, in België zou je dus op je kin mogen kloppen, of naar een of andere frituur mogen trekken. In Spanje vind je om dat uur nog tal van tapasbars die open zijn! Direct dus kunnen genieten van heerlijke tapas en mijn eerste ontmoeting met Gazpacho gemaakt. Na een klein beetje sightseeing toch maar richting bed vertrokken, zodat we de volgende dagen toch nog iets aan ons tripje zouden hebben. Siësta's zaten er niet echt in bij ons, aangezien ik zo iemand ben, die nooit stopt met wandelen en uiteindelijk op het heetste punt van de dag, dan 'per ongeluk' in geheel het verkeerde deel van de stad ben.
Wat Madrid nu net tot een van de zaligste plaatsen van Europa maakt, is nogal moeilijk uit te leggen, uiteindelijk is het bij Madrid echt het totaal beeld van de stad die 'Madrid maakt' en niet een bepaalde plaats.
Veel kunst, veel groen, gigantische gebouwen, zon, stadspoorten, tapas, 'The Spanish way of life'...
Wat je zeker niet mag missen in Madrid zijn zeker

1. De plaza Mayor: een enorm groot binnenplein, waar er op een van de gebouwen, nog niet zo lang geleden muurschilderingen zijn aangebracht. In de 15de eeuw was dit nog een 'echte' marktplaats, waar de kraampjes tegen de gebouwen werden opgesteld, zodat de marktkramers beschermd waren tegen uitwerpselen. Maar pas in de 17e eeuw kreeg de plaza Mayor zijn huidige vormgeving. De plaza Mayor is een rechthoek van 190m op 74m.
2. Palacio real: Uiteindelijk is het koninklijk paleis in ieder land wel een vrij indrukwekkend gebouw, maar in Madrid lijken de tuinen vooral de moeite waard te zijn. Normaalgezien kan je die dagelijks bezoeken, maar net toen wij er waren, waren ze er in aan het werken, maar van bovenaf had je toch een mooi zicht op de tuinen. Als ik ooit terug keer trek ik er zeker weer heen.
3. Prado: om dezelfde reden dat je Louvre gaat bezoeken in Parijs, of de koninklijke musea voor schone kunsten in Brussel, of de Fundacio Joan Miro in Barcelona of .... Dit heeft eigenlijk weinige verder uitleg nodig. Maar als je student bent en er naartoe gaat, doe niet zoals ik en neem je studentenkaart mee, in plaats van ze in te sluiten in een locker in het Station.
4. Atocha: Het treinstation waar de aanslag in 2004 plaatsvond. Maar dan niet om de ramp toerist uit te hangen, maar omdat het nog steeds een mooi gebouw is en omdat een botanische tuin in een station toch iets vrij uniek is. Trouwens in Madrid zijn ze nog steeds vrij bang voor een nieuwe aanslag, wat vrij begrijpelijk is. Maar je moet er dus door metaaldetectors en je bagage wordt gecontroleerd voor je op de trein mag. In het Prado mag je ook bepaalde zaken, zoals drinken niet mee binnen nemen (je kan daar echter wel alles wat niet mag in bewaring geven).
5. Parque del Retiro: ideale plaats voor zowel een beetje zon als schaduw op te zoeken. Tegelijk ook de plaats waar je kan bootje varen op de vijver. Dit was vroeger de tuin van het koninklijk paleis en uiteindelijk is dat er wel duidelijk aan te zien. Binnen in het park bevindt zich het kristallenhuis. Een grote serre waar er, toen wij er waren, eigenlijk niets in te beleven valt, maar dat toch een indrukwekkende glasconstructie is.

Maar uiteindelijk heeft Madrid echt nog zoveel meer te bieden, gezellige pleintjes, veel te veek winkels, redelijk wat belangrijke monumenten, Mercados ( en dus hopen vers fruit en voor de liefhebbers kaas en vlees)...
De stad is echt de moeite waard, moest het even gekund hebben, was ik er zeker nog een paar dagen langer gebleven, maar als het zusje moet werken, moet ze werken he!

Monia Goes Praag (deel 3: De musea)

zoals in iedere stad, heb ik ook in Praag enkele musea bezocht. Van deze keer heb ik me echter tot de typische musea voor de stad gehouden.

• het Bertramka huis: Dit is een museum gericht aan Mozart. Het museum zit mooi in een en is vrij leerrijk, maar echter heel klein en eigenlijk veel te duur (5euro zonder Praagkaart, met Praagkaart gratis). Het museum ligt vrij ver van andere bezienswaardigheden, en is echt niet de moeite, tenzij je tijd overhebt. Het gebouw is mooi en de tuinen er rond zijn prachtig. De villa was eigendom vaan Dusek die Mozart in huis had genomen, nadat deze in financiële moeilijkheden verkeerde, met als doel Mozart er terug bovenop te krijgen. Ze zijn niet geslaagd in het doel, maar Mozart heeft in het huis enkele aria's geschreven voor Duseks vrouw.
• het Smetana huis: alweer een museum voor ene componist, maar van deze keer voor een echte Praagse. In praag moet je alleen al eens richting dit gebouw trekken voor het uitzicht vanaf het gebouw op de Karlsbrug en een deel van de stad. Dit museum zit heel goed in ineen, het vertelt het volledige leven van Smetana. Het is onderverdeeld in 4 periodes in zijn leven, waardoor je een mooi overzicht krijgt. En geloof het of niet, maar ze hebben een toeristengids in het Nederlands! Het meest interessante aan het museum is echter een opstelling, waarbij je door middel van een laser een bepaald muziekstuk van Smetana kunt doen afspelen en er dan de bijkomende commentaar over kunt lezen. Niet zo een extreme aanrader, amar alweer gratis met de Praagkaart en wel mooi meegenomen.
• Het nationaal museum: een heel impossant en mooi gebouwd, dat gebasseerd is op het Louvre. De inhoud van het museum is echter weer een ander paar mouwen. Tenzij je een liefhebber van natuurwetenschappen bent, is dit museum absoluut de moeite niet. Eigenlijk zou je er alleen eens binnen moeten gaan voor het gebouw zelf, gelukkig was dit wederom met de Praagkaart gratis. Binnen mag je echter geen foto's trekken, tenzij je daar voor betaalt en dan nog mag je geen statief of flits. Ik heb echter, net als enkele andere bezoekrs, uit pure wraak toch foto's getrokken, maar uiteindelijk zijn die toch niet te veel waard, zo zonder flits of statief.
• Het Kafka museum: de naam zegt het zelf, een museum gewijd aan Franz Kafka. Het vertelt het leven van Kafka, beginnend met een stamboom tot zijn dood. In het museum zelf kan je verschillende eerste drukken van zijn werk zien, achter glas wel te verstaan. Ik denk dat het museum echter pas echt interessant wordt als je Tsjechisch of Duits kan. De Tsjechen nemen het namelijk niet zo nauw met zaken vertalen om ze verstaanbaar te maken voor toeristen.
• Het militairmuseum: in een Oost-Europees land naar een militair museum gaan is stukken interessanter dan ditzelfde te doen in een West-Europees land. Ze hebben veel meer, waardoor de musea veel uitgebreider zijn. Dit museum is gratis voor iedereen. Een klein beetje een aanrader, enkel heel spijtig dat je hier echt wel Tsjechisch moet kunnen om iets te verstaan, want in dit museum is er echt wel niets vertaald!
• Het Raadhuis: niet echt een museum, maar je kan hier een uitstekende rondleiding krijgen. Ik snap nog steeds niet hoe het echt in zijn werk gaat, de ene persoon zei dat je om het even wanneer kon komen en direct een rondleiding kan krijgen, van de andere moesten we wachten. De rondleiding is echt de moeite, het gebouw bevat zoveel meer dan je van buitenaf zou verwachten en het is zoveel meer dan enkel de astronomische klok. Onze hoofdreden om naarbinnen te gaan was echter die astronomische klok, want in het raadhuis kan je deze van binnen bekijken en dat zonder dat er 100 andere toeristen van je plekje proberen verdringen om toch maar een beter zicht te hebben. Het Raadhuis vertelt een groot deel van de geschiedinis van Praag en deze kan je vrij gemakkelijk volgen aan de hand van de verdieping van het gebouw. Dit zou ik wel aan iedereen aanraden, al was het enkel maar voor de apostelkes eens van dichtbij te zien.
• de Nationale gallerij: deze is eigenlijk over verschillende gebouwen in de stad verspreid, de meeste delen bevinden zich in de buurt van het koninklijk paleis. Eigenlijk zijn het zo een beetje kleine musea voor schone kunsten. Redelijk wat Vlaamse Primitieven een een beetje Tsjesche kunst. Als Vlaming niet direct een aanrader, aangezien ze echt wel weinig vernieuwend zijn, maar als je tijd over hebt, zeker naar toe gaan. De gebouwen waarin ze ondergebracht zijn, zijn echter meestal wel echt de moeite om te bezoeken, dus tijdverlies kan je het zeker niet noemen
• Het Praagsmuseum: Het is altijd wel een beetje interessant om de geschiedenis van de stad die je bezoek een beetje te leren kennen. In dit museum krijg je dus de kans om dit te doen. Als ik het me goed herinner is dit eveneens een gratis museum (ofwel was het gewoon gratis met de Praagkaart). Moest ik de tijd kunnen terugkeren zou ik dit museum direct bij mijn aankomst in Praag hebben bezocht. In dat museum staat er namelijk een enorme maquette van de volledige stad, waar je aan de hand van een computer bepaalde delen van de stad kunt doen oplichten, waardoor je direct kunt zien, waar alles zich bevindt. Dus als je een kaart meeneemt naar dat museum kan je echt vrij rap aanduiden op die kaart waar je echt nog heen moet. Als je dit pas op je laatste dag bezoekt, kan je enkel nog zien wat je gemist hebt, in mijn geval was dit gelukkig niet al te veel!
  

Verder heeft Praag echt nog minstens 3 keer zoveel musea, het ene al interessanter dan het andere. Als je langer dan 3 dagen in Praag bent, raad ik aan om een Praagkaart te kopen, de meeste musea zijn daarmee gratis, je mag ermee gratis op de torens van de Karelsbrug en op enkele andere gebouwen, waarbij je een prachtig zicht op de stad krijgt. Als je redelijk wat bezoekt heb je rap de prijs van je kaart terug gewonnen!

Monia Goes Praag (deel 2: Karlsteijn)

Dit is eigenlijk niet meer zo zeer Praag zelf, maar eerder een burcht in de buurt van Praag. Op aanraden van mijn zus en een vriendin zijn we erheen getrokken.
S morgens dus richting station getrokken, een ticket gekocht, een beetje lopen zoeken waar me moesten zijn, maar gelukkig ben ik zo dom niet als ik er uitzie, dus hebben we dit ondacks een heel grote taalbarrière nog vrij rap gevonden. We moesten echter nog een 30min wachten en aan de buurt van het station is er nu eens echt niets te doen. Dus hebben we daar maar onze saaiste 30min van Praag meegemaakt.
De treinen in Praag lijken een beetje afdankertjes van ons te zijn, maar kom ze rijden nog en dat is het voornaamste. Als je daar naar de wc gaat valt alles echter direct op de sporen.
Nog een 30min later en we kwamen aan in het dorpje Karlsteijn. Een heel idyllisch dorpje, waar ons nog een tocht van een 2km stijl bergop in de vlakke zon te wachten stond. De trein reis had ons echter al een beetje uitgedroogd, geen airco op Praagse treinen, dus eerst maar iets gedronken en drinken opgeslaan om mee te nemen, op wat achteraf toch wel echt een vrij zware tocht leek bij 40°.
Nu ja, we zijn er geraakt, en eenmaal boven heb je weer een pracht zicht op een pracht dorpje.
De burcht werd gebouwd in opdracht van Karel IV en is zodanig goed beveiligd, dat ze nooit volledig ingenomen geweest. Ten tijde van Karel IV werd de burcht gebruikt om de landkroon in onder te brengen. In de burcht zelf liet hij verschillende kruiskapellen bouwen, een van die kapellen liet hij versieren met 2000 edelstenen (daarvan is er nu echter niets meer te zien).
De burcht werd gebouwd onderleiding van dezelfde architect als de Karelsbrug en de st Vituskathedraal in Praag. De meest waardevolle voorwerpen werden doorheen de geschiedenis in de burcht bewaard. Na Karel IV werd de burcht gebruikt om de kroonjuwelen te beschermen. De Kroonjuwelen bevinden zich ten dele nog steeds in de burcht, als ik onze gids mag geloven, maar we hebben ze niet te zien gekregen.

De burcht is zeker de een bezoekje waard als je in Praag een dagje over hebt, maar ik kan enkel maar afraden er naartoe te trekken in de volle zomer! Wij dachten, een burcht, meestal omringd door bossen, dus het zal er wel koeler zijn. Dat de burcht opringd is door bossen is weliswaar waar, maar het was daar nog stukken warmer dan in Praag zelf.
Ook het dorpje is de moeite, heel idyllisch en ik denk toch wel heel aangenaam leven, als er dan even niet te veel toeristen zijn. Maar uiteindelijk leeft het dorpje wat op zijn toeristen, langs de weg naar boven is er in bijna ieder huis een winkel ondergebracht, met soms wel dingen die echt wel de moeite zijn!

Monia Goes Praag (deel 1)

Vakantietijd, reis tijd.
Derde reis van het jaar, eerste met het vliegtuig en dat wordt tijd. Ik mis vliegen. Uiteindelijk ben ik wellicht een van de weinige mensen die op een vliegtuig zou kunnen leven en totaal geen last heeft van turbulentie. Blijkbaar mag je ook niet te veel last hebben van turbulenties als je naar Praag vliegt, want op een of andere manier moesten we toch extreem stijgen tot we aan een rustig punt kwamen. Maar goed een uurtje vliegen en it's Praha, baby!
Probleem nummer een kwam daar al op de proppen, ze kunnen daar nu eens bijna totaal geen Engels en de weg naar het centrum vinden, is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig waren er daar toch enkele toeristen die iets beter voorbereid waren dan ons en die ons dus gelukkig konden zeggen welke bus en welke metro we moesten nemen en waar we dan het best zouden afstappen.
Een beetje later kwam probleem twee op de proppen. De straatnaam van ons hotel stond op geen enkele kaart vermeld. Een beetje paniek en een toeristenbureau later, wisten we wel waar we heen moesten. Maar die man van het kantoor keek ons aan alsof we gekken waren dat we daar wilden logeren, want volgens hem was dat hotel veel te ver van het centrum. Een metro rit van een 15min en een tramrit van 1 min en we waren eindelijk compleet op bestemming. Eerst een klein beetje uitrusten, want uiteindelijk waren we ondertussen toch al de volle 6 uur onderweg en dan de stad in.

Praag is een historische stad, waar toch een groot deel van de gebouwen behouden zijn gebleven. Praag is de stad van Kafka en een beetje van Mozart, een stad met vele kleine straatjes, een stad van Karel V, een stad met veel verhalen en minstens evenveel gezichten.
Ieder stadsdeel vertelt je een ander verhaal en sleept je doorheen een ander deel van de geschiedenis.

De stad wordt onderverdeeld in de Mala strana, Hradsjin, Stare Mesto, Nové Mesto, Vysehraden Smichov. Ieder deel van de stad geeft een geheel ander beeld van Praag.

Een complete beschrijving geven van hoe Praag juist is, in een blogbericht is net iets te moeilijk, dus ik ga het houden bij enkele bezienswaardigheden.

• de astronomische klok: deze bevindt zich in het Raadshuis en is de plek waar zich op ieder uur van de dag, stipt op het uur, honderden toeristen verzamelen. Ieder uur openen er zich namelijk enkele luikjes waar door de apostelen verschijnen. Iedere apostel is in het bezit van een attribuut dat kenmerkend is voor hem. De klok werd gebouwd door meester Hanus en er wordt verteld dat hij door een gloeiend zwaard verblind werd, zodat hij nergens ter wereld een gelijke klok zou kunnen bouwen, daar hij de enige was, die wist hoe de klok moest gebouwd worden, werd hiermee, de toekomst van de astronomische klok, als enige van de werled veiliggesteld. Vanop het Raadshuis heb je een prachtig zicht op de volledige stad, maar ook een bezoekje aan het raadshuis zelf is zeker de moeite waard, want, ook dat gebouw kent veel verhalen. In de kelders van het Raadshuis bevindt er zich bijvoorbeeld een oude marktplaats.
• Hradsjin of de Praagse burcht: dit is het grootste gesloten burchtareaal ter wereld. Het bevat 1000 van de Praagse geschiedenis. En de bouw vond in 3 stijltijdperken plaats: het classicisme, de romantiek en de gothiek. Meest opvallende van de Praagse burcht is de St Vitus kathedraal.
  
• het gouden steegje: dit is een klein straatje in Praag waarvoor je eigenlijk inkom moet betalen, omdat dit straat zodanig veel geschiedenis bevat. Het steegje bestaat uit kleine huisjes die teniet gaan in de schaduw van de Praagse burcht. In de 16de eeuw waren het onderkomens voor de wachters. In nr 22 heeft kafka nog een tijdje gewoond en ondertussen zijn de huisjes omgevormd tot ambachtelijke winkeltjes.
• Het Wallensteinpaleis: dit is enkel en alleen al een bezoekje waard voor de prachtige tuinen. Er bevinden zich overal standbeelden, fontuinen en fresco's. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt door de senaat. Het gebouw zelf heb ik dus niet vanbinnen kunnen bezoeken, daar dit enkel mogelijk is op zaterdag en zondag.
• De Karelsbrug: De eerste brug werd op dezelfde plek reeds enkele eeuwen eerder gebouwd, maar Praag had toen veel last van overstromingen, daarom liet Karel IV een eeuwige constructie uit zandsteen bouwen. De brug is 520m lang, 10m breed en wordt door 16pilaren ondersteund. De brug is echter beroemd geworden door de standbeelden. ondertussen zijn de standbeelden die zich erop bevinden vooral nog replica's en moet je voor de originelen richting museum trekken.

Dit is echter maar een kleine beschrijving van 5 van de vele bezienswaardigheden die Praag te bieden heeft. Praag is zoveel meer dan die 5 alleen.

Guillaume Bijl

Cultuurzondag heeft een tijdje op een laag pitje gestaan. Het is nu eenmaal zo dat examens voor gaan op cultuurzondagen.
Maar goed, de eerste zondag weer vrij en tijd voor een streepje cultuur.
Ik wou al een tijdje naar de tentoonstelling van Guillaume Bijl, een medewerker van het SMAK had me daar reeds een tijdje geleden warm voor gemaakt. En aangezien de tentoonstelling zijn laatste week ingaat was het dan ook het ideale moment om er naar toe te trekken.
Vaste cultuurpartners dus maar gesmsd en zondag in alle ochtendglorie waren we dan eindelijk terug herenigd.
Guillaume Bijl is een autodidact, die sterk beïnvloed is door popart en de neorealisten. Hij deelt zijn werk in 4 categorieën in.

vooreerst de transformatie installaties. Een museum wordt in dit geval omgevormd tot een functionele ruimte. Zijn installaties bestaan in dit geval bijvoorbeeld uit een paar matrassen en reclames, die je het gevoel geven dat je in een matrassen winkel bent binnen gewandeld, terwijl je nog steeds, simpelweg in het museum staat. De installaties bevinden zich op de grens van realiteit en fictie.

Een tweede categorie zijn de situatie-installaties. Installaties die volgens hem niet voor zich spreken en dus verdere uitleg vereisen. Ze hebben een situationele betekenis en grijpen vanuit de situatie in op realiteit.

Een derde categorie zijn de Sorry-installaties. Bestaande objecten worden in dit geval omgevormd tot kunstobjecten met een absurd karakter. Bijl beschouwt deze als verlengde van de rest van zijn oeuvre.

Een vierde categorie zijn de cultuurtoeristische installaties. In dit geval laat Bijl zich uit over het fenomeen cultuurtoerisme. In deze categorie vind je installaties die bestaan uit grotten en holbewoners, een vergelijking van verschillende stemhokjes in verschillende landen, die dan tegelijk de democratische waarden van de verschillende landen ten dele vrij geven. Een ander deel van deze categorie bestaat uit fictieve musea: 'het lederhozenmuseum', 'het bdetmuseum', 'het erotikmuseum'. Musea die op zich eigenlijk gemakkelijk zouden kunnen bestaan en werkelijk zouden kunnen zijn, maar die gecreëerd worden binnen een ander bestaand museum en daardoor eigenlijk een louter fictie worden.

Guillaume Bijl zijn werk is de moeite om naar te kijken als je er een beetje voorbereid naartoe gaat. Als je een beetje de bedoeling van de kunstenaar bij het werk kunt vatten, dan is het een interessante tentoonstelling waar je nog maanden over kunt napraten. Indien je echter geheel geheel geen benul heb van wie Guillaume Bijl is, blijf je beter thuis. In dat geval lijkt de tentoonstelling te veel op een samenvoegsel van een hoop objecten die weinig samenhangend zijn.

De laatste categorie zijn de Compositions Trouvées. Dit zijn composities van in de realiteit gevonden opbjecten. Hij verplaatst ze, zodat alle invloed van de realiteit ontbreekt en brengt ze naar een publieke context.

examens

De drukke periode van mijn examens zat er al een tijdje aan te komen, maar is er nu eindelijk.
Blij dat ik niet een week of 3 moet wachten om een examen te maken, maar langs de andere kant niet echt content omdat ik eigenlijk veel te weinig tijd heb 3 examens op 6 dagen is weer net iets te veel van het goede.
Examen maken op zaterdag is dan weer ook niet een van mijn favourite bezigheden. Nu ja, zeker als het die zaterdag ook Sarahdag is in Gent.
Niet dat Sarahdag me interesseert, maar dit zorgt voor een drukte in Gent, een drukte die ik voor het moment echt niet wil hebben.
Sarahdag op zich is een vrij raar gegeven, een beetje een verzameling van allemaal lelijke mensen. Normaal zeg ik dat niet graag, lelijke mensen. Maar uiteindelijk dat programma draait ook enkel om schoonheid. Het zogenaamde lelijke eendje krijgt de mooie man. Uiteindelijk is dat lelijke eendje helemaal geen lelijk eendje en de hele zaak dus maar een simpele klucht. In het werkelijke leven loopt het niet zo, al is het enkel maar, omdat er niemand zichzelf zal verloochenen voor een man of een vrouw. Maar op een of andere manier zijn de lelijke mensen weg met de klucht en geloven ze erin. Ik daarentegen heb meer geloof in de realiteit.
Of je dat geloof kunt noemen is dan weer iets anders. Een beetje te down to earth misschien. Maar hoe het ook moge zijn, iedereen moet zich toch ergens beseffen dat het werkelijke leven niet zo ineen zit. Ach ja, uiteindelijk bedoel ik met lelijke mensen ook alleen maar uiterlijk iets minder fortuinlijke mensen. Iedereen heeft zowel ergens zijn speciaal trekje wat hem/haar op een of andere manier toch mooi maakt. Maar als we gewoon eerlijk zijn, zonder een of andere hypocrosie, moeten we ook gewoon kunnen toegeven dat er lelijke mensen op de wereld rondlopen, zonder dat dit automatisch een echt negatieve bijklank krijgt en zonder dat iemand zich specifiek aangevallen voelt.

Het grote geluk dat ik had, was dat de Sarahdag pas vol op op gang kwam na mijn examen, waardoor ik gedurende die tijd toch niet heel de tijd over een of andere filosofie van lelijke eendjes en mooie zwanen heb moeten nadenken.
De ergernis na het examen was om zo groter.

Uiteindelijk, nog eentje te gaan, en we zijn ervan af. En dat wordt hoog tijd! Ik heb nog nooit zo hard nood gehad aan een einde aan een examenperiode. Normaal sla ik me er wel door en kan het me zelf eigenlijk niet zo zeer schelen dat ik erna nog een examen of 3 zou moeten afleggen. Dit jaar verloopt het echter volledig anders. Volledig niet volgens planning en volledig niet naar mijn zin. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam en geest een totaal ander leven aan het leiden zijn. Mijn lichaam volgt mij studie's, mijn geest dwaalt en doolt een beetje rond. Woensdag zullen ze elkaar wel terug vinden, maar dan zal het spijtiggenoeg te laat zijn.

Werchter Classic

Sommigen op de wereld zullen wel anders beweren, maar volgens mij is het zowat onmogelijk om een maand en half aan een stuk je enkel bezig te houden met boeken (rechtsvakken, bah!!). Tijdens de examens mag er dus voor mij gerust ook wel een beetje afwisseling/ontspanning zijn.. Zeker als je 16 dagen tussen 2 vakken hebt.. Veel te lang om te blijven studeren zonder een echt dégout te krijgen van het des betreffende vak. En eerlijkgezegd, het is volgens mij vrij eenvoudig om een dégout van vennootschapsrecht te krijgen. Nu ja , er zijn al weer een pak mensen die dat zullen tegenspreken.
Bovenstaande gegevens in rekening gehouden, vond ik dus wel dat ik meer dan tijd genoeg had om naar Werchter Classic te gaan.. Al was het alleen nog maar omdat The Police (mijn eeuwige liefde) kwam..
Programma van de dag: Milow, Juanes, The Scabs, Iggy & The Stooges en The Police.

Milow, volgens mij kan je er niet geheel tegen zijn, maar ik denk dat het aantal die-hard fans van Milow toch sterk binnen de perken blijft. Een jaar geleden zag ik hem reeds aan het werk op de Gentse Feesten, redelijk klein podium (of eerder een podium met een normale grote) en vrij weinig plaats om echt in de buurt van het podium te staan, maar juist daardoor was er heel veel sfeer tijdens zijn optreden, iets waar het op Werchter Classic toch wel echt aan ontbrak. Mooi gezongen, mooi gebracht, maar de sfeer was er niet. Zou eenvoudig is het natuurlijk niet om een half volle weide in stemming te brengen.

Na Milow was het de beurt aan Juanes, een Colombiaans 'one-hit wonder' (dan toch voor België). Ik denk dat er niemand in 2006 gespaard is gebleven van 'La camisa Negra', maar ik denk dat je toch al ver zal mogen zoeken om iemand tegen te komen die een tweede nummer van hem kent. Niet echt een naam voor Werchter Classic volgens mij.. Ik denk trouwens dat een redelijk groot deel van het ondertussen toch al sterk uitgebreid publiek, het daarover met me eens was.. Tijdens zijn optreden was er nu echt bijna geen sfeer op het plein, hoewel zijn muziek normaal wel een zekere stemming zou moeten boven brengen. Ik denk dat de weergoden Juanes vooral niet goed gezind waren, op een zonovergoten weide had zijn optreden wellicht veel meer succes gekend. We zijn de dag lang van echte regen bespaard gebleven, maar de zon heeft zich toch ook niet echt laten zien.

Toen was het een beetje tijd voor het 'echte' werk. De echte 'Classics' dus, beginnende met The Scabs. Als jonge twintiger heb je wel ooit al eens gehoord van The Scabs, maar dan vooral als naam en zeker niet omdat je dit of dat nummer van hen kent. Ik heb dus maar een beetje aan research gedaan voor ik vertrok en daar toch wel enkele nummers tegen gekomen die me aanstonden. Ik was dus benieuwd en werd niet ontgoocheld. Voor het eerst in de gehele dag kwam de weide een beetje los. Het publiek dat er al de hele dag nogal tam en leeg bijzat, werd blijkbaar plots wakker. The Scabs hadden er duidelijk zelf plezier in, waardoor het publiek plots ook veel meer plezier bleek te hebben. De allerlaatste werd uit zijn slaap gerukt, met het nummer 'Matchbox Car'. Wat dan meteen dan ook het startsein was voor een echt geslaagde avond.

Vervolgens was het aan Iggy & The Stooges. Weeral een groep van 'ver' voor 'mijn tijd'. Ik stond rustig aan te schuiven voor frietjes, toen ik plots werd wakker geschud door luide muziek en geschreeuw van een man in bloot bovenlijf. De aankondiging van de groep blijf uit bij I'ggy & the stooges', nu ja ik denk niet dat ze echt een introductie nodig hadden. Iggy spreekt echt wel voor zich. Ik wist me eigenlijk geheel niet waar aan te verwachten, maar stond vrij versteld van de levendigheid van een man die ondertussen toch wel al redelijk wat kaarsjes heeft mogen uitblazen. Tijdens ' No Fun' werden er mensen uit het publiek uitgenodigd op het podium. Ik ben te ondertussen te weten gekomen dat die de normale gang van zaken is bij een 'Iggy & The Stooges' optreden. Het publiek ging vrij goed mee met hen, ook al duurde het optreden voor mij net iets te lang, maar ik denk dat dat vooral ligt aan het feit, dat ik niet kon wachten tot 'The Police' het podium zou beklimmen.

Niet kunnen wachten was blijkbaar ook een beetje een probleem bij 'The Police' zelf. Een kwartier voor het aangekondigde begin zetten ze de eerste tonen in. Het gros van het publiek was vrij onvoorbereid op een vroegere start, ik daarintegen had mijn plekje, zou dicht mogelijk bij het podium allang in gepakt. Openingsnummer: 'message in a bottle', ik denk dat ze geen beter nummer hadden kunnen uitkiezen, van de ene seconde op de andere, veranderde de weide van een dode boel in een levend spectakel. Sting, van deze keer met baard, zag er sterk verouderd uit (twee jaar geleden zag ik hem nog aan het werk, maar dan zonder die grijze baard) Maar ondanks de sterke veroudering was zijn stem minstens even sterk als 2 jaar geleden. Hij vond precies ook dat hij dit aan het publiek moest bewijzen, door in sommige nummers bepaalde tonen toch wel extreem lang aan te houden. Maar 'The Police' is natuurlijk zoveel meer dan Sting alleen, Andy Summers heeft enkele prachtige gitaarsolo's neergezet, waarmee hij maar weer eens heeft bewezen, dat hij toch wel één van de topgitaristen allertijden is! Bij het horen van zijn gitaarwerk ten laatste ken je het verschil tussen 'Sting' (solo) en 'The Police'. Maar we mogen ook zeker Stewart Copeland niet vergeten, hij leverde strak percussiewerk en wist duidelijk waarmee hij bezig was, heel duidelijk! Zijn gevoel voor ritme kan je gewoon onmogelijk in woorden zetten.

Kortom smijt 3 topartiesten samen, krijg 'The Police' en krijg dus een topoptreden. Een hoogte punt uit het volledige optreden kiezen, is voor mij vrij onbegonnen werk. Mensen die me al langer kennen, weten dat ik vrij 'zot' ben van Sting en van The Police. Diegene die dat nog niet wisten, weten het ten laatste nu! The Police is echt wel mijn eeuwige liefde! Als ik dan toch een hoogte punt moet kiezen, was het voor mij het nummer 'So Lonely', maar dan enkel omdat net op dat moment mijn begeleiders richting wc waren getrokken. Het was net of ze door hadden dat ik daar even alleen stond! Een echt kippevel moment, het deed me denken aan mijn eerste werchter, waar Kane 'Rain down on me' inzette en dat het net begon te regenen. Dan denk je toch even, is dit nu echt toeval, of zijn er toch hogere machten in het universum...

Voldaan en met een 'smile' van hier tot in Tokio kon ik dan na het optreden van 'The Police ' huiswaarts trekken.. Stiekem hoop ik dat ze zich bedenken en toch nog enkele optredens in België zullen maken. En als ze uiteindelijk niet meer voor een grote massa ofzo willen optreden, in mijn tuin is er altijd plaats voor 'The Police'!