Guillaume Bijl

Cultuurzondag heeft een tijdje op een laag pitje gestaan. Het is nu eenmaal zo dat examens voor gaan op cultuurzondagen.
Maar goed, de eerste zondag weer vrij en tijd voor een streepje cultuur.
Ik wou al een tijdje naar de tentoonstelling van Guillaume Bijl, een medewerker van het SMAK had me daar reeds een tijdje geleden warm voor gemaakt. En aangezien de tentoonstelling zijn laatste week ingaat was het dan ook het ideale moment om er naar toe te trekken.
Vaste cultuurpartners dus maar gesmsd en zondag in alle ochtendglorie waren we dan eindelijk terug herenigd.
Guillaume Bijl is een autodidact, die sterk beïnvloed is door popart en de neorealisten. Hij deelt zijn werk in 4 categorieën in.

vooreerst de transformatie installaties. Een museum wordt in dit geval omgevormd tot een functionele ruimte. Zijn installaties bestaan in dit geval bijvoorbeeld uit een paar matrassen en reclames, die je het gevoel geven dat je in een matrassen winkel bent binnen gewandeld, terwijl je nog steeds, simpelweg in het museum staat. De installaties bevinden zich op de grens van realiteit en fictie.

Een tweede categorie zijn de situatie-installaties. Installaties die volgens hem niet voor zich spreken en dus verdere uitleg vereisen. Ze hebben een situationele betekenis en grijpen vanuit de situatie in op realiteit.

Een derde categorie zijn de Sorry-installaties. Bestaande objecten worden in dit geval omgevormd tot kunstobjecten met een absurd karakter. Bijl beschouwt deze als verlengde van de rest van zijn oeuvre.

Een vierde categorie zijn de cultuurtoeristische installaties. In dit geval laat Bijl zich uit over het fenomeen cultuurtoerisme. In deze categorie vind je installaties die bestaan uit grotten en holbewoners, een vergelijking van verschillende stemhokjes in verschillende landen, die dan tegelijk de democratische waarden van de verschillende landen ten dele vrij geven. Een ander deel van deze categorie bestaat uit fictieve musea: 'het lederhozenmuseum', 'het bdetmuseum', 'het erotikmuseum'. Musea die op zich eigenlijk gemakkelijk zouden kunnen bestaan en werkelijk zouden kunnen zijn, maar die gecreëerd worden binnen een ander bestaand museum en daardoor eigenlijk een louter fictie worden.

Guillaume Bijl zijn werk is de moeite om naar te kijken als je er een beetje voorbereid naartoe gaat. Als je een beetje de bedoeling van de kunstenaar bij het werk kunt vatten, dan is het een interessante tentoonstelling waar je nog maanden over kunt napraten. Indien je echter geheel geheel geen benul heb van wie Guillaume Bijl is, blijf je beter thuis. In dat geval lijkt de tentoonstelling te veel op een samenvoegsel van een hoop objecten die weinig samenhangend zijn.

De laatste categorie zijn de Compositions Trouvées. Dit zijn composities van in de realiteit gevonden opbjecten. Hij verplaatst ze, zodat alle invloed van de realiteit ontbreekt en brengt ze naar een publieke context.

examens

De drukke periode van mijn examens zat er al een tijdje aan te komen, maar is er nu eindelijk.
Blij dat ik niet een week of 3 moet wachten om een examen te maken, maar langs de andere kant niet echt content omdat ik eigenlijk veel te weinig tijd heb 3 examens op 6 dagen is weer net iets te veel van het goede.
Examen maken op zaterdag is dan weer ook niet een van mijn favourite bezigheden. Nu ja, zeker als het die zaterdag ook Sarahdag is in Gent.
Niet dat Sarahdag me interesseert, maar dit zorgt voor een drukte in Gent, een drukte die ik voor het moment echt niet wil hebben.
Sarahdag op zich is een vrij raar gegeven, een beetje een verzameling van allemaal lelijke mensen. Normaal zeg ik dat niet graag, lelijke mensen. Maar uiteindelijk dat programma draait ook enkel om schoonheid. Het zogenaamde lelijke eendje krijgt de mooie man. Uiteindelijk is dat lelijke eendje helemaal geen lelijk eendje en de hele zaak dus maar een simpele klucht. In het werkelijke leven loopt het niet zo, al is het enkel maar, omdat er niemand zichzelf zal verloochenen voor een man of een vrouw. Maar op een of andere manier zijn de lelijke mensen weg met de klucht en geloven ze erin. Ik daarentegen heb meer geloof in de realiteit.
Of je dat geloof kunt noemen is dan weer iets anders. Een beetje te down to earth misschien. Maar hoe het ook moge zijn, iedereen moet zich toch ergens beseffen dat het werkelijke leven niet zo ineen zit. Ach ja, uiteindelijk bedoel ik met lelijke mensen ook alleen maar uiterlijk iets minder fortuinlijke mensen. Iedereen heeft zowel ergens zijn speciaal trekje wat hem/haar op een of andere manier toch mooi maakt. Maar als we gewoon eerlijk zijn, zonder een of andere hypocrosie, moeten we ook gewoon kunnen toegeven dat er lelijke mensen op de wereld rondlopen, zonder dat dit automatisch een echt negatieve bijklank krijgt en zonder dat iemand zich specifiek aangevallen voelt.

Het grote geluk dat ik had, was dat de Sarahdag pas vol op op gang kwam na mijn examen, waardoor ik gedurende die tijd toch niet heel de tijd over een of andere filosofie van lelijke eendjes en mooie zwanen heb moeten nadenken.
De ergernis na het examen was om zo groter.

Uiteindelijk, nog eentje te gaan, en we zijn ervan af. En dat wordt hoog tijd! Ik heb nog nooit zo hard nood gehad aan een einde aan een examenperiode. Normaal sla ik me er wel door en kan het me zelf eigenlijk niet zo zeer schelen dat ik erna nog een examen of 3 zou moeten afleggen. Dit jaar verloopt het echter volledig anders. Volledig niet volgens planning en volledig niet naar mijn zin. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam en geest een totaal ander leven aan het leiden zijn. Mijn lichaam volgt mij studie's, mijn geest dwaalt en doolt een beetje rond. Woensdag zullen ze elkaar wel terug vinden, maar dan zal het spijtiggenoeg te laat zijn.

Werchter Classic

Sommigen op de wereld zullen wel anders beweren, maar volgens mij is het zowat onmogelijk om een maand en half aan een stuk je enkel bezig te houden met boeken (rechtsvakken, bah!!). Tijdens de examens mag er dus voor mij gerust ook wel een beetje afwisseling/ontspanning zijn.. Zeker als je 16 dagen tussen 2 vakken hebt.. Veel te lang om te blijven studeren zonder een echt dégout te krijgen van het des betreffende vak. En eerlijkgezegd, het is volgens mij vrij eenvoudig om een dégout van vennootschapsrecht te krijgen. Nu ja , er zijn al weer een pak mensen die dat zullen tegenspreken.
Bovenstaande gegevens in rekening gehouden, vond ik dus wel dat ik meer dan tijd genoeg had om naar Werchter Classic te gaan.. Al was het alleen nog maar omdat The Police (mijn eeuwige liefde) kwam..
Programma van de dag: Milow, Juanes, The Scabs, Iggy & The Stooges en The Police.

Milow, volgens mij kan je er niet geheel tegen zijn, maar ik denk dat het aantal die-hard fans van Milow toch sterk binnen de perken blijft. Een jaar geleden zag ik hem reeds aan het werk op de Gentse Feesten, redelijk klein podium (of eerder een podium met een normale grote) en vrij weinig plaats om echt in de buurt van het podium te staan, maar juist daardoor was er heel veel sfeer tijdens zijn optreden, iets waar het op Werchter Classic toch wel echt aan ontbrak. Mooi gezongen, mooi gebracht, maar de sfeer was er niet. Zou eenvoudig is het natuurlijk niet om een half volle weide in stemming te brengen.

Na Milow was het de beurt aan Juanes, een Colombiaans 'one-hit wonder' (dan toch voor België). Ik denk dat er niemand in 2006 gespaard is gebleven van 'La camisa Negra', maar ik denk dat je toch al ver zal mogen zoeken om iemand tegen te komen die een tweede nummer van hem kent. Niet echt een naam voor Werchter Classic volgens mij.. Ik denk trouwens dat een redelijk groot deel van het ondertussen toch al sterk uitgebreid publiek, het daarover met me eens was.. Tijdens zijn optreden was er nu echt bijna geen sfeer op het plein, hoewel zijn muziek normaal wel een zekere stemming zou moeten boven brengen. Ik denk dat de weergoden Juanes vooral niet goed gezind waren, op een zonovergoten weide had zijn optreden wellicht veel meer succes gekend. We zijn de dag lang van echte regen bespaard gebleven, maar de zon heeft zich toch ook niet echt laten zien.

Toen was het een beetje tijd voor het 'echte' werk. De echte 'Classics' dus, beginnende met The Scabs. Als jonge twintiger heb je wel ooit al eens gehoord van The Scabs, maar dan vooral als naam en zeker niet omdat je dit of dat nummer van hen kent. Ik heb dus maar een beetje aan research gedaan voor ik vertrok en daar toch wel enkele nummers tegen gekomen die me aanstonden. Ik was dus benieuwd en werd niet ontgoocheld. Voor het eerst in de gehele dag kwam de weide een beetje los. Het publiek dat er al de hele dag nogal tam en leeg bijzat, werd blijkbaar plots wakker. The Scabs hadden er duidelijk zelf plezier in, waardoor het publiek plots ook veel meer plezier bleek te hebben. De allerlaatste werd uit zijn slaap gerukt, met het nummer 'Matchbox Car'. Wat dan meteen dan ook het startsein was voor een echt geslaagde avond.

Vervolgens was het aan Iggy & The Stooges. Weeral een groep van 'ver' voor 'mijn tijd'. Ik stond rustig aan te schuiven voor frietjes, toen ik plots werd wakker geschud door luide muziek en geschreeuw van een man in bloot bovenlijf. De aankondiging van de groep blijf uit bij I'ggy & the stooges', nu ja ik denk niet dat ze echt een introductie nodig hadden. Iggy spreekt echt wel voor zich. Ik wist me eigenlijk geheel niet waar aan te verwachten, maar stond vrij versteld van de levendigheid van een man die ondertussen toch wel al redelijk wat kaarsjes heeft mogen uitblazen. Tijdens ' No Fun' werden er mensen uit het publiek uitgenodigd op het podium. Ik ben te ondertussen te weten gekomen dat die de normale gang van zaken is bij een 'Iggy & The Stooges' optreden. Het publiek ging vrij goed mee met hen, ook al duurde het optreden voor mij net iets te lang, maar ik denk dat dat vooral ligt aan het feit, dat ik niet kon wachten tot 'The Police' het podium zou beklimmen.

Niet kunnen wachten was blijkbaar ook een beetje een probleem bij 'The Police' zelf. Een kwartier voor het aangekondigde begin zetten ze de eerste tonen in. Het gros van het publiek was vrij onvoorbereid op een vroegere start, ik daarintegen had mijn plekje, zou dicht mogelijk bij het podium allang in gepakt. Openingsnummer: 'message in a bottle', ik denk dat ze geen beter nummer hadden kunnen uitkiezen, van de ene seconde op de andere, veranderde de weide van een dode boel in een levend spectakel. Sting, van deze keer met baard, zag er sterk verouderd uit (twee jaar geleden zag ik hem nog aan het werk, maar dan zonder die grijze baard) Maar ondanks de sterke veroudering was zijn stem minstens even sterk als 2 jaar geleden. Hij vond precies ook dat hij dit aan het publiek moest bewijzen, door in sommige nummers bepaalde tonen toch wel extreem lang aan te houden. Maar 'The Police' is natuurlijk zoveel meer dan Sting alleen, Andy Summers heeft enkele prachtige gitaarsolo's neergezet, waarmee hij maar weer eens heeft bewezen, dat hij toch wel één van de topgitaristen allertijden is! Bij het horen van zijn gitaarwerk ten laatste ken je het verschil tussen 'Sting' (solo) en 'The Police'. Maar we mogen ook zeker Stewart Copeland niet vergeten, hij leverde strak percussiewerk en wist duidelijk waarmee hij bezig was, heel duidelijk! Zijn gevoel voor ritme kan je gewoon onmogelijk in woorden zetten.

Kortom smijt 3 topartiesten samen, krijg 'The Police' en krijg dus een topoptreden. Een hoogte punt uit het volledige optreden kiezen, is voor mij vrij onbegonnen werk. Mensen die me al langer kennen, weten dat ik vrij 'zot' ben van Sting en van The Police. Diegene die dat nog niet wisten, weten het ten laatste nu! The Police is echt wel mijn eeuwige liefde! Als ik dan toch een hoogte punt moet kiezen, was het voor mij het nummer 'So Lonely', maar dan enkel omdat net op dat moment mijn begeleiders richting wc waren getrokken. Het was net of ze door hadden dat ik daar even alleen stond! Een echt kippevel moment, het deed me denken aan mijn eerste werchter, waar Kane 'Rain down on me' inzette en dat het net begon te regenen. Dan denk je toch even, is dit nu echt toeval, of zijn er toch hogere machten in het universum...

Voldaan en met een 'smile' van hier tot in Tokio kon ik dan na het optreden van 'The Police ' huiswaarts trekken.. Stiekem hoop ik dat ze zich bedenken en toch nog enkele optredens in België zullen maken. En als ze uiteindelijk niet meer voor een grote massa ofzo willen optreden, in mijn tuin is er altijd plaats voor 'The Police'!

De canvascollectie

Het was nu al een tijdje geleden dat we een echte 'cultuurzondag' hebben doorgevoerd. De voorbije zondagen, bestonden vooral uit studeren en minder vernoemenswaardige uitstapjes of andere culturele activiteiten.
Nu heb ik echter zo een 16 dagen tussen 2 examens, en dus meer dan tijd genoeg om er eens een dagje van tussenuit te knijpen.
Naar waar was dan weer een andere vraag... Het eeuwige thema dat blijft boven komen is 'het dinosaurusmuseum' met dan direct als antwoord er op, ja maar die dinosaurussen zullen niet meer weglopen. Soms vraag ik me echt af hoe lang die grap al meegaat...
Na een beetje wikken en wegen besloten we naar 'de bozar' te trekken. Daar was er een kleine tentoonsteslling over architectuur en was er de tentoonstelling van de canvascollectie.
De tentoonstelling ging over de bouwplannen van een concertgebouw in Ijsland. Al mijn kadapack nachtmerries kwamen weer boven, maar uiteindelijk, het was niet echt de bedoeling dat ik maquettes begon te bouwen of aan te passen. Ik denk dat dit op zich een heel interessante tentoonsleling was voor een archtectuurstudent, maar voor iemand die weinig weet over de draagbaarheid en duurzaamheid van materialen is die tentoonstelling niet echt zinvol. Wel heb ik ontdekt dat ik Reykjavik steeds toch een beetje te idyllisch heb voorgesteld. Je denkt Ijsland, je denkt puur natuur, en je vergeet dat er zelf in dergelijke landen grootsteden zijn.

De canvascollectie, leuk om te zien, superinteressant is weer iets anders. Het doet wel eens goed om te zien waarmee amateurs en semiprofessionele kunstenaars bezig zijn. Bepaalde werken zijn echt goed, de meeste werken zijn vrij middelmatig. Een thema dat blijkbaar veel amateurs bezighoudt, is godsdienst en dan vooral in de zin van oorlog of strijden tussen godsdiensten. In verschillende werken dacht ik toch te herkennen, dat de persoon er een machtstrijd tussen godsdiensten mee bedoelde.
De drie werken die me het meest bij gebleven zijn: 'we are the world' van Wim Van Henden, Nounours Méchant van Weyers en Borms en de 'Christotheek' van Jan DeBelder.

'We are the world' is een of ander scherm waarop getoond wordt wat er op een bepaald tijdstip over de gehele wereld wordt bekeken op het internet. Er komen gewoon random begrippen op het scherm, dus er kan niet direct sprake zijn van een schending van privacy ofzo.. Het werk fascineerde me denk ik vooral omdat het echt een iets anders is, tussen alle rest van de canvascollectie en echt wel tof is om naar te kijken, je kan er uren op staren! Of het werk echt origineel is durf ik een beetje te betwijfelen, maar alleszins, goed gevonden en eenvoudig uitgewerkt!

Nounours Mechant is een werk dat iedereen die naar de canvascollectie gaan kijken is, zich wel zal herinneren. Het is eigenlijk een reusachtige beer met een een gat in zijn buik waar er een arm uitsteekt. Het blijft dus vooral bij omwille van het feit, dat het net iets te opvallend is om er naast te kijken. Maar mij blijft het ook bij omdat wij aan dat werk een vrij lange discussie hebben gehouden over hoe het lichaam in die beer kan terecht gekomen zijn, want uiteindelijk is zijn mond dichtgenaaid.

De christotheek bestaat uit een hoop jezuskruisjes die aan elkaar bevestigd zijn en dan met een legermotief beschilderd waren. Een vrij eenvoudig te interpreteren werk, maar je moet er maar opkomen.

Uiteindelijk kan je gewoon enkele werken zijn die echt de moeite waard zijn, maar bij velen ligt het amateurisme er toch nog vingerdik op. Ik vrees dat tal van werken echt wel gewoon toevalstreffers zijn.