Dancing in the Moonlight

Niets is erger dan een dag moeten beginnen, met een gastcollege handelsrecht. Alhoewel, dit is sterk overdreven, maar gisteren ochtend leek het toch zo.
Gelukkig had ik toch wel een andere reden om uit mijn bed te komen, namelijk toneelreünie. Nu ja, voor die reünie had ik eigenlijk absoluut niet om 7 uur moeten opstaan, maar iets om naar uit te kijken, maakt de dag toch steeds een hele hoop draaglijker.
Ons toneel is, in tegenstelling tot de Revue niet op video opgenomen, dus ergens samenkomen, om het opnieuw te bekijken, is nogal zinloos, tenzij wij ons weer eens door de stress en rompslomp van de voorbije maanden wouden halen, om het zelf nog eens na te spelen.
Ergens gezellig gaan eten, was dan maar de boodschap.Uiteindelijk, zo een maand voor de examens heeft niemand echt veel zin in grote inspanningen. Bij keuze van restaurant spijtig genoeg niet al te veel rekening gehouden met mensen die niet zo gek van vlees zijn, maar uiteindelijk het gezelschap is zoveel belangrijker dan het eten.
Er werd bijgepraat, er werd gelachen, er werden verjaardagsliedjes gezongen, er werd een speech gegeven..Maar na zo een uur of 3 besloten we toch ergens anders heen te trekken, terug de regen in, voor een kleine 'afterparty' in het 'Hof van Beroep'. De avond werd wel niet echt in schoonheid beëindigd, maar toch was het een mooie afsluiter van een beestig 'toneeljaar'.

De eeuwige lijstjes worden gemist (ook al vind ik er iedere week wel nog eentje terug). De ochtendlijke telefoontjes: 'Monia, ik heb een probleemke' worden, toch wel nog veel meer gemist. Maar het meest van al, worden de verfsessie's van 'de 3musketiers/ de heilige drievuldigheid/...' gemist. Zeker wetende dat we binnenkort nog maar met 2 zullen overblijven. 'Ons' Anneke trekt de wijde wereld in (snik!). De verf op mijn fietspedaal zal echter een eeuwige herinnering aan ons gevloek/gelach/geverf/gelijm/getimmer/... zijn!
Hop naar de Revue van volgend jaar!!

The Band's Visit

Na tal van geslaagde en minder geslaagde cultuuruitstapjes, was het tijd voor het allerlaatste uitstapje met de studentenverenining. Van deze keer stond er film op het programma. Na lang wikken en wegen, besloten we met het grootste deel van de groep 'the band's visit' te bekijken.

De film handelt over een kleine Egyptische politiefanfare die naar Israël gaat om er op te treden tijdens de opening van een Arabisch cultureel centrum. Door omstandigheden komt niemand hen ophalen aan de luchthaven. De leider van de groep kan niet gemakkelijk toegeven dat er een fout is gebeurd, waardoor ze uiteindelijk op eigen kracht hun bestemming proberen te bereiken. Door een taalbarrière komen ze echter uiteindelijk terecht in een bijna vergeten dorpje in het zuiden van Israël. De laatste bus uit eht dorpje is reeds vertrokken, dus moeten ze daar noodgedwongen overnachten. Dina, die een plaatselijk café open houdt overlegd met 2 andere bewoeners, zodat uiteindelijk, alle bandleden een plaats om te overnachten zullen hebben. Itzik is een man die een huwelijkscrisis doormaakt en Papi gaat op zijn eerste langverwachte afspraakje. De onwezenlijke, magische nacht wordt een allegorie voor de hoop die het Midden-Oosten een aantal jaar gekoesterd heeft, en die nu verdwenen is, maar hopelijk niet voor altijd. Een verhaal van liefde, hoop en dromen; een grappig en triestig verhaal dat gebeurd zou kunnen zijn als de dingen een heel klein beetje anders waren.
Vooral de situatie op Papi's eerste afspraakje zorgt voor enkele hilarische momenten, evenals de verhouding tussen een nogal op waarden gestelde moslim en de 'vrije' maar eenzame Dina.

The band's visit, is zoals te verwachten een vrij trage film. Geen typische Europese/Amerikaanse actie, maar eerder een rustige opbouw, die uiteindelijk tot een hoogtepunt leidt.
De personages zijn levensecht en herkenbaar. De film heeft zeker een diepere betekenis, namelijk eht samenbrengen van twee toch wel vrij tegenstrijdige volkeren. Dit wordt mooi symbolisch in beeld gebracht. Zowel te tegenstrijdigheden, als de gelijkenissen komen aan bod, met als uiteindelijk hoogtepunt, toch een gedeeltelijke verbroedering tussen de twee.
De film werd genomineerd voor verschillende prijzen, en won ook tal van erkenningen in Israël. De film brengt het conflict tussen Israël en de omliggende Arabische landen, mooi en op een eenvoudige manier in beeld. Het enige negatieve wat er over de film gezegd wordt, is dat hij echt wel traag is, en dat er, nu ja, toch niet echt veel gebeurt in de film.
Maar los daarvan, voor iedereen die een beetje van een alternatieve film kan genieten, een aanrader!

Enjoy the Silence

Weer een vrij drukke week achter de rug. Toneel, uitgaan, verkiezingsuitslag lessen, revuereünie..
maar ja, uiteindelijk hebben we het graag zo, niets is erger dan een hele week de scheuren in het plafond te moeten tellen, alhoewel 3 lessen vennootschapsrecht op een week, is een zeer aardige concurrentie voor dat fenomeen..
Maar kom, beginnen bij het begin. En weer eens een hele hoop zinloze info op jullie afsteken!
Woensdagavond, zijn we dus eerst met een groepje richting verkiezingsuitlag getrokken, waar tegen alle niet echt doordachte verwachtingen in, we te horen krijgen dat er een lijst volledig verkozen was. We hadden meer een gemengde uitslag verwacht. Maar los daarvan, het zal wel beter zijn zo. Samenwerken met iemand die voorheen zogezegd je vijand was, is nooit echt productief. Het spijtige aan de zaak is, dat we daarmee enkele zeer competente mensen kwijt zijn.
Na een uurtje van meefeesten en tegelijk anderen troosten, en glas in schoenen krijgen, zijn we dan doorgetrokken naar de Tijana, alwaar The prisoner'sparty van Amnesty plaats vond.. Nu ja, Ik was nog nooit in de Tijana geweest, en had me die net iets groter voorgesteld. Alhoewel ik denk dat die wel enkele verborgen zalen heeft. De muziek was dan weer totaal iets wat je niet van amnesty zou verwachten. Eerlijkegzegd, had ik er met andere mensen geweest, ik was na ongeveer 10min naar huis getrokken, maar ja, het gezelschap en de klein beetje morele verplichting doen er redelijk veel toe. Uiteindelijk veel of alles hangt toch af van je gezelschap!
Donderdag heb ik me dan een dagje rust gegund, allee ja rust, als we de 18 km fietsen en de 1km zwemmen niet meerekenen, kan je dat rust noemen. Maar goed, zo tegen een uur of zeven s avonds ben ik toch begonnen met luilakken en er niet meer mee gestopt tot vrijdag een uur of 9, om dan de traagste ochtend van mijn leven mee te maken. Waar het aan lag, das dan weer een geheel andere zaak, en ik weet eht eigenlijk zelf niet, maar ja,.. Zo tegen een uur of 11 was ik dan toch klaarwakker, net op tijd om naar de les te gaan.
S avonds dan revuereünie, al weer een zeer memorabele avond. Na wat eten en bijgepraat hebben we onszelf eens op grootscherm bekeken. Zowel voor als na het bekijken van onzelf hebben we dan nog maar eens alle dansen gedaan, evenals alle liedjes gezongen!
De avond was veel te vroeg om voor mij, maar ja, als je de dag er na vroeg moet opstaan en een beetje toonbaar wilt zijn, moet je nu eenmaal niet tot een uur of 6 op blijven! Maar goed, dit alles deed me ongelooflijk veel zin krijgen, in de toneelreünie en de revue voor volgend jaar!
Weer iets om anar uit te kijken.
Morgen beginnen we dan maar weer aan een ongetwijfeld even drukke week!

Feydeau

Zelf toneelspelen, zalig!
Meewerken aan een toneel, nog veel zaliger!
Gaan kijken naar een toneel, meestal zalig..
Dit in gedachte houdende besloot ik om mee te gaan naar toneel met de 'cultuurafdeling' van ons praesidium..
Ook al moet ik wel eerlijkheidshalve toegeven dat het vooral de kostprijs was die me over de streep haalde.. Een euro voor een avondje toneel, is eigenlijk lachen met de mensen..
Dus dinsdagavond allemaal mooi verzamelen aan het NTG voor een kaartje te krijgen en naar 'Het Laxeermiddel' van Feydeau, gebracht door Antigone.
Feydeau was een Franse komedieschrijver, die vooral bekend staat voor zijn persoonsverwisselingen, deuren, pies- en kakgrappen.
Ondertussen had ik toch wat research gedaan, om toch half te weten waar me aan te verwachten, en misschien maar best, want ik denk dat ik anders toch vrij geschockeerd naar buiten had kunnen komen.
Het stuk draait om een vader die onbreekbare pispotten aan het leger wil verkopen en zijn vrouw die een laxeermiddel aan hun zoontje wil toedienen, maar deze weigert dat te nemen. Gedurende de nogal banale teksten zie je de personages echter steeds een of andere anale positie innemen. Op en gegeven moment gaat het zo ver dat het erop lijkt dat er een hele orgie aan de gang is. Wetende dat een van de personages een 7 jarig kind moet voorstellen gaat dit toch wel vaak er net iets over.
Het stuk op zich heeft niet zodanig veel inhoud, tenzij je relaties tussen de personages op zich begint te analyseren. Als je 'de echt zieke' elementen weglaat kom je bijvoorbeeld op een gewoon zieke, maar oh zo, stereotype moeder/enig kind relatie uit.
Uiteindelijk, ik heb een paar keer goed en gemeend kunnen lachen, maar over het algemeen was het stuk er toch wel net over en te platvloers. Moest ik de volle 17 euro moeten betaald hebben, om te mogen gaan kijken, zou ik allicht sterk ontgoocheld naar huis zijn gegaan, maar als we eerlijk zijn, was het stuk zijn euro toch wel waard.

It beats me every time

Eerst en vooral volgende niet echt onbelangrijke mededeling. Mijn blog heeft een beetje last van reacties. Tegenwoordig krijg ik nogal vaak reacties op mijn blogberichten, waar er een of andere link in vermeld staat. Ik raad iedereen ten zeerste aan, NIET op die linken te klikken, dit schijnen virussen te zijn. Vanaf ik een dergelijke reactie ontdek verwijder ik ze zelf voor jullie veiligheid, maar ik zit nu eenmaal niet 24/24 achter mijn computer.

Verder heb ik ook niet echt veel nieuws, buiten dat 3 dagen Gent blijkbaar weer te veel zijn voor mij! Gisteren heb ik kunnen genieten van een uurtje Gentse file! Aangezien het alom bekend is, dat ik absoluut niet graag in een auto zit, laat staan voor langer dan 30min, is dit zo wat mijn ergste nachtmerrie. Stress alom, ergernis... Alweer nood aan vakantie!
Een mens kan echter niet continu op reis vertrekken (spijtiggenoeg). Dus heb ik maar een idee van iemand anders 'gestolen' en ben ik naar de zee getrokken. Nu ja, niet direct de rustigste plaats overdag. Veel volk, maar ja, het weer was dan ook dik in orde, dus de overvloed was eigenlijk ook te verwachten. Op het strand en de zeedijk zelf was het nog vrij rustig. Eens goed uitblazen, verzinken in gedachten, deels in de zee. Energie ophalen. Ik kan er weer even tegen aan. Ik geef mezelf eerlijk gezegd tot morgenmiddag, vanaf dan zie ik mezelf terug als een zenuwpees. Een dezer dagen zal mijn hoofd letterlijk exploderen.

Intensief meewerken aan het produceren van een toneel(decor), helpt een mens om zeep, zoveel is duidelijk. Waar ik vroeger periodiek moeite had om stil te zitten, kan ik nu geheel niet meer stilzitten. Waar ik vroeger uitzonderlijk dingen vergat te zeggen of te doen, vergeet ik nu alles. Mijn levensmotto van het moment is echt wel: gebeurt het niet nu, gebeurt het nooit! Mijn bioritme is nog steeds compleet in de war, en de verandering naar zomeruur doet daar zeker niet goed gaan. Waar ik standaard al veel te laat ging slapen, ga ik nu nog later slapen. Spijtiggenoeg blijf ik echter wel op onmenselijke uren wakker worden.
Ik denk dat het hoog tijd wordt dat er terug wat regelmaat in mijn leven komt. Nog een paar weken op dit tempo verder gaan en ik ga er niet enkel fysiek, maar op psychisch aan ten onder. Voor mij wordt het dus hoog tijd dat ik terug naar de les kan gaan. Spijtiggenoeg langs de ene kant, en misschien gelukkig langs de andere kant, draait mijn sociale agende gedurende lesweken ook op volle toeren. Een beetje van de gaspedaal afgaan, en terug wat normaler leren leven, zijn alleszins mijn taken voor de komende weken.