I'll be coming home next year!!

Dat ik me maar al te vaak verveel tijdens de examens, staat al langer vast dan vandaag. Verveling, leidt dan weer tot de ongelooflijke behoefte om mensen lastig te vallen, en dat leidt vandaag dan weer tot het opstellen van een zinloos blogbericht.
Van die zinloze prietpraat zal je wel nog meer kunnen lezen tussen nu en 29 januari. Ik hoop in die periode ook nog enkele dingen te publiceren die wel interessant of toch interessanter zijn voor mijn medemensen, dan berichten gelijk dit hier. Zo een berichten, gelijk ik er nu eentje aan het schrijven ben, zijn stiekem gewoon gesprekken met mezelf, maar bon, als je ze op een blog zet, lijk je toch een heel klein beetje minder gek.

Ik zou hier een uiteenzetting kunnen geven van het afgelopen jaar, maar wat er in de wereld gebeurd is, zouden jullie ondertussen al moeten weten en mijn leven op zich is eigenlijk niet interessant genoeg om er echt een verslag over uit te brengen. Trouwens, ik ga er nog steeds van uit dat de mensen die mijn blog lezen, enkel mensen zijn, die ik persoonlijk ken, en die waren meestal aanwezig bij mijn 'vermeldingswaardige' gebeurtenissen en anders hebben ze het toch al allemaal mogen horen. Ik val al genoeg in herhaling, dus ik zal me hier maar een beetje proberen inhouden.

De voorbije dagen en weken ben ik zoals iedere student hoofdzakelijk met studeren bezig geweest, en wat ik verder heb gedaan, op het stomweg uitgaan na, staat hier eigenlijk al vermeld. Echt iets te vertellen heb ik eigenlijk niet. Ach ja, misschien nog even kort meedelen, dat de cultuurdag voorlopig deels is afgeschaft, ik probeer tijdens mijn examens nog zoveel mogelijk te doen, maar in een museum gaan rondlopen, als je de dag erna een examen hebt, lijkt me niet zo een goed idee.

Dus zullen we maar gewoon eerlijk zijn over het doel van dit bericht. Sinds het liedje 'Next Year' van 'The Foofighters' , in de Afrekening stond in 1999, heb iedere jaar de behoefte om op 31 december tegen iedereen te zeggen 'I'll be comming home next year''. Het is de enige keer in een jaar, dat je dat zinnetje kan zeggen, zonder paniek te zaaien, of wat dan ook, en tegelijk is het ook wel, zonder twijfel de slechtste grap van de vorige eeuw.



de foto's zijn trouwens de kerstboom en de kerststal van Antwerpen (daar kennen ze blijkbaar wel nog zulke dingen)

British Vision

Vandaag is het weer eens zondag, en regelmatige lezers zullen ondertussen wel al doorhebben wat dat wil zeggen, jaja, cultuurdag!
Dankzij een super examenrooster, kan ik toch nog een beetje aan cultuur doen, dus zijn we vandaag naar het Museum van Schone Kunsten getrokken. (dat van Gent).
Ik wou namelijk absoluut de British Vision tentoonstelling nog zien en Gent valt perfect te combineren met mijn blokschema.
De tentoonstelling geeft een overzicht van 2 eeuwen Britse kunst waarin alle grote namen vertegenwoordigd zijn. British Vision bestaat uit zo een 300 kunstwerken . De verzameling omvat schilderijen, beelden, aquarellen, tekeningen, foto's, boeken en prenten.
De werken worden tentoongesteld in 14 ruimtes, iedere ruimte vertegenwoordigt dan weer een bepaald aspect van de Britse kunst.

Je start in de 18e eeuw, waar je dan eerst en vooral tal van werken te zien krijgt, die toch wel sterk beïnvloed zijn door de industriële revolutie en de daarbij horende maatschappelijke verschuivingen. Portretkunst was toen niet langer enkel weggelegd voor de rijke burgerij, maar ook voor het proletariaat. Door de opkomst van de fotografie was het niet langer meer noodzakelijk dat de modellen stilzaten, waardoor het gemakkelijker werd om landschappen en stadsbeelden te schilderen.
In de volgende zaal kom je bij de Britse humor terecht. De werken komen nog steeds uit de 19e eeuw en brengen satire van de maatschappelijke verschuivingen naar voor. De Britse satire is brutaal en bijzonder scherp.
In de volgende zaal zie je enkele perspectieven. Doordat het dagelijkse leven vooral uit industrie bestond, werd het schilderen van landschappen veel geliefder. De natuur werd opgezocht als vlucht uit de realiteit, verder was de natuur een interessant thema voor observatie. Hier krijg je vooral fictieve landschappen te zien.
En dat is dan ook meteen het verschil met de volgende ruimte, hier krijg je wederom perspectieven te zien, maar door het toenemende toerisme werden werkelijke landschappen in de schilderijen weergegeven. Hier werd aquarel vooreerst als volwaardige kunsttechniek gezien, en werden er dus voor het eerst volledige schilderijen in aquarel gemaakt.
In de volgende ruimte kan je dan 'het vertrouwde landschap' bewonderen. Het gaat hier om natuur in de vertrouwde omgeving, niets speciaal of indrukwekkend dus. Hierin spelen de activiteiten van de landbouwer een grote rol, maar ook ontspanning. Het gaat hier om een zeer realistische kunststroming. De volgende ruimte omvat hetzelfde thema, maar dan enkel schilderijen van John Constable.
De volgende ruimte draagt de naam 'atmosfeer en detail' en zoals de naam zelf al zegt, vind je hier dan vooral details uit de omgeving. Schilderijen van een boomstronk, een rots, een tak, of een paard. Het is een focus op op het eerste zicht niets zeggende deeltjes van de natuur.
De volgende ruimte draagt nog steeds dezelfde naam, maar geeft dan vooral schilderijen weer, waarin er gebruik gemaakt werd van een wetenschappelijke studie. Het gaat hier om kunstenaars die tegelijk wetenschappers waren, of op zijn minst gebruik maakten van compleet wetenschappelijke methodes.
In de volgende ruimte worden dan visionaire werken weergegeven. Hier gaat hier vooral om schilderijen die een chronologisch overzicht geven, om de oude en de moderne kunst met elkaar te confronteren. De werken zijn vaak gebaseerd op poëzie en literatuur, maar ook op werken uit eerdere periodes. De thema's die gebruikt worden, zijn dan weer vooral mythologie , godsdienst, en zelfgecreëerde mythologie. De volgende ruimte behandelt hetzelfde thema, maar dan op prenten en papier.
In de volgende ruimte worden de moderne landschappen behandeld, hier merk je invloeden van het impressionisme en het postimpressionisme.
De drie laatste ruimtes beslagen de moderniteit. De sociale observatie herleeft, en je vindt terug enkele realistische portretten terug. In de laatste ruimte komen er dan weer verschillende thema's terug, die ook in het begin van de tentoonstelling voorkwamen. Door een vergelijking, kan je de evolutie in de maatschappij volgen.

Daarna kan je dan nog naar de permanente tentoonstelling van het MSK gaan kijken, deze is zeker en vast de moeite, ongelooflijk uitgebreid en afwisselend, maar om mijn blogbericht niet overdreven lang te maken, ga ik er niet echt op ingaan.
De tentoonstelling British Vision is zeker een aanrader, absoluut niet langdradig, en je krijgt echt een mooi overzicht van de Britse kunst. Als je ze nog wilt zien, zal je je wel moeten haasten, want ze loopt maar tot 13 januari. Een bezoekje aan het MSK, voor enkel de permanente tentoonstelling te bekijken, is zeker ook de moeite, na mijn examens keer is zeker nog eens terug om ze rustiger te kunnen bekijken. Bij deze wil ik jullie dan ook waarschuwen, als je naar het MSK wilt gaan, rek er tijd voor uit. Wij hebben er nu iets meer dan 4 uur rondgelopen, en we hebben sommige zalen echt maar met een half oog bekeken. Je kan echt gemakkelijk een volledige dag in het MSK doorbrengen.

MSK, citadelpark, 9000 Gent, British Vision nog tot 13 januari dinsdag tem zondag van 10 tot 18u woensdag tot 21u, toegang 6 euro voor -26 jarigen

daytrippin' part 3: Antwerpen de Planeet!

Na lang nadenken, heb ik toch maar besloten, om even niet te blokken en dus toch een beetje te genieten van de vakantie.
Na dagen van mijn leven in Gent gesleten te hebben, was het eens tijd om de (ahum) wijde wereld in te trekken. Dus trokken we maar naar Antwerpen, de planeet.
Wat er zoal in Antwerpen te beleven valt, buiten uitgaan, is nogal veel om op te sommen, en de meesten van 'mijn lezers' zullen ooit wel al eens in Antwerpen geweest zijn, dus een volledige opsomming krijg je hier zeker niet.
Door tijdsgebrek, en doordat Antwerpen toch nogal groot is uitgevallen, heb ik toch redelijk wat niet kunnen bezoeken, (lees vooral veel musea).

Het eerste museum dat je tegenkomt als je van de trein stapt, is het Rubenshuis, echt zeggen dat je niet in Antwerpen kan geweest zijn, zonder dat bezocht te hebben, is zwaar overdreven. Maar aangezien ik geen volledige cultuurbarbaar ben, heb ik het bezocht.
Rubens zou het huis in 1610 gekocht hebben, en er later een heel deel hebben bijgebouwd. Het bijgebouwde deel is volledig in Grieks-Romeinse stijl. De portiek en het tuinpaviljoen zijn echter nu, de nog enige authentieke delen van het huis.
Bij je bezoek aan het museum kan je kiezen tussen een audiogids of een tekstboekje. Ik ben niet zo een grote fan van audiogidsen, ik ben daar gewoon absoluut niet handig mee, dus heb ik maar voor het tekstboekje gekozen. In dat boekje kan je dan bij verschillende werken die ik het huis hangen uitleg lezen.
In het huis zelf vind je enkele schilderijen van Rubens zelf terug en enkele van zijn tijdsgenoten. Er staat ook een bed uit de 17e eeuw en een linnenkast. Blijkbaar was het bezitten van linnen in die tijd een teken van rijkdom. Aan het einde van de rondleiding kom je in de tuin terecht, en eerlijk gezegd was dat voor mij het hoogtepunt van het bezoek. Het is een oase van rust (tenminste als er niet te veel toeristen rondlopen).

Het tweede museum dat we bezocht hebben is het scheepvaart museum. Waarom, weet ik eigenlijk niet zo goed, maar op een of andere manier geraak ik altijd, in iedere stad die ik bezoek, in het maritiem museum verzeild (tenminste als er een is). Het museum bevindt zich in 'het Steen', wat op zich zeker de moeite is om eens van dicht bij te bekijken.
Het grootste probleem met maritieme musea, om het even waar, is dat ze echt wel vrij wel hetzelfde zijn. Maquettes van boten, schilderijen van boten, details van boten, ankers, scheepsknopen... Nu ja, zowat alles wat met een boot kan te maken hebben, vind je er steevast terug.
Wat opvallend was, in dit maritiem museum en dat ik toch nog nergens anders tegengekomen was, was dat er bij ieder object een spreekwoord stond, dat je terug kan leiden tot de scheepvaart.
Verder was het vooral veel te warm in het museum en dus doordat ik al in zodanig veel maritieme musea geweest ben, heb ik er niet zolang rondgelopen.
Een bezoek aan het museum is echter wel de moeite als je echt geïnteresseerd bent in de geschiedenis van de scheepvaart, maar ook gewoon om eens in 'het Steen' te kunnen lopen.

Het derde gebouw dat we bezocht hebben is de Sint-Carolus Borromeuskerk, maar dit vooral omdat we net verrast werden door een regenbui. De kerk heeft wederom nogal veel met Rubens te maken, hij zorgde voor het grootste deel van de versiering van de buitengevel, de bekroning, en voor de inrichting. Een groot deel van de kerk is echter in de 18e eeuw afbrand, waardoor enkel het hoofdaltaar en de mariakapel nog authentiek zijn. De voorgevel is qua architectuur nog vrij indrukwekkend, verder is het natuurlijk vooral een 'kerk'.

De rest van de dag hebben we dan vooral doorgebracht in de buitenlucht, een beetje de Antwerpse sfeer opgesnoven, de Onze lieve vrouw kathedraal eens van dichtbij gaan bekijken, eens op de grote markt geweest, de groenplaats, en een klein beetje geshopt.
Kortom, we zijn volop de toerist gaan uithangen in Antwerpen!

Rubenshuis, wapper 9, 2000 Antwerpen, alle dagen open van 10-17u, maandag gesloten, 4€ toegang voor -26 jaar
Scheepvaartmuseum, steenplein 1, 2000 Antwerpen, alle dagen open van 10 tot 17u, maandag gesloten, 3€ toegang voor -26 jaar.
Sint Carolus Borromeuskerk, Hendrik Conscienseplein 6, 2000 Antwerpen, maandag tot zaterdag 10-12.30 en 14-17u, toegang gratis.

The Shining

Vandaag is het kerstdag, niet dat je daar echt veel van merkt als universiteitsstudent. Van tijd tot tijd krijg je eens een msnmelding om je prettige feestdagen te wensen, of zo een één of ander E-kaartje, compleet in kerststijl, maar voor de rest is het een dag als iedere andere van de kerstvakantie. Blokken geblazen dus! Nu ja, met mijn geniaal examenrooster dacht ik dat ik toch een beetje kerstdag kon 'vieren' en hoe kan dit beter, dan eerst een gezellig etentje en daarna met een glas rode wijn, naar een van je favoriete films kijken.
Zoals in een eerder blogbericht vermeld, heb ik dus, zoals verwacht 'The Shining' onder de kerstboom gevonden.

'The Shining' speelt zich vooral af in 'het Overlookhotel' waar Jack aangesteld is als huisbewaarder voor de wintermaanden. Het hotel zelf is gesloten gedurende de wintermaanden, door extreme sneeuwval. Jack zijn taak bestaat erin om van tijd tot tijd eens de verwarmingsketels aan te zetten, zodat deze niet kapot kunnen vriezen.Op de dag van intrek van het gezin, maakt hun zoontje Danny contact met de kok van het hotel, en dit vooral via de geest.

De eerste weken verloopt alles vrij rustig, Jack kan aan zijn boek werken en het zoontje, Danny, rijdt rustig rond op zijn 'gocart'. Na een tijdje ontdekt Danny echter dat hij kan communiceren met de geesten van het hotel.
Wat later breekt er een sneeuwstorm uit, en krijgt ook Jack te maken met de geesten van het hotel. Jack wordt langzaam gek en verandert in een psychopaat. Op een avond bereikt het geheel zijn hoogtepunt en wil Jack zijn familie vermoorden met een bijl.

The Shining is gebaseerd op het Stephen King boek, maar King zelf is niet tevreden met de verfilming, en de meeste mensen die zowel het boek hebben gelezen, als de film hebben gezien, stellen vast dat je niet echt van een verfilmd boek kan praten. Iemand die een beetje vertrouwd is met Stephen King weet hierdoor echter, dat je niet echt een realistische verhaallijn moet verwachten, en dat er dus gebruik gemaakt wordt van paranormale gebeurtenissen (zoals dus bijvoorbeeld communiceren met geesten). Kubrick heeft zijn eigen ziel deels toegevoegd aan het boek, waardoor je dus een ander resultaat verkrijgt.

Ik ben reeds enkel jaren een vrij grote fan van de film, maar dan vooral omdat er door de muziek een bepaalde sfeer wordt gecreëerd, waardoor je bepaalde dingen gaat verwachten die helemaal niet gebeuren en omgekeerd. De muziek speelt echt een cruciale rol in de film. Een keiharde thriller is het niet. Er zitten wel enkele angstaanjagende stukjes in, maar dan vooral doordat Jack Nicholson op zich gewoon een vrij angstaanjagend gelaat heeft, de muziek maakt het geheel af.

Op bepaalde momenten is de vrouwelijke hoofdrol (Shelley Duval) wel vrij irritant, niet hysterisch genoeg, of net te hysterisch, haar acteerprestatie komt soms totaal niet goed over.
De film is vooral bekend bij het grote publiek door de scène waarin Jack met een bijl door een deur hakt, zijn hoofd door dat gat steekt en zegt 'Here's Johnny', dit moment werd in 2003, door de 'Channel 4' kijkers gestemd tot griezeligste moment in de film geschiedenis.


De film is en zal denk ik altijd mijn favoriete thriller zijn, mede doordat ik hem eigenlijk, op de muziek en Nicholsons gezicht na, eigenlijk niet echt griezelig vind. (ik kijk totaal niet graag naar thrillers). Door het camerawerk en de muziek wordt er gewoon een bepaalde sfeer gecreëerd. Als je echt wil griezelen en met angst op je zetel wil zitten, is het echt geen aanrader, want veel schrik zal je echt niet hebben. Als je echter, in mijn ogen toch, een meesterwerk wilt bekijken, zeker doen!!

Maar dan wederom, als je het boek om een of andere reden gelezen zou hebben, en de film nog niet gezien zou hebben, zou je dat best ook laten, tenzij je genoeg afstand van het boek kan nemen, en de film op zich kan bekijken.

The Shining, 1980, Stanley Kubrick, duur 115min, genre: Thriller/horror

Kerstshoppen op 24 december?

Altijd een goed idee!
Mensen die me al langer kennen, weten dat ik een vrij lastminute persoon ben.
Meestal koop ik een klein cadeau op voorhand, zodat ik nooit met lege handen toekom, maar het echte werk grijpt pas plaats de dag van kerstavond, of de dag ervoor.
Dit jaar, dus weer niet anders, potje Tierenteyn mosterd was reeds gekocht, (een speciaal potje, niet gewoon eentje uit de GB he), maar ja, ik zag het gezicht van mijn moeder al voor me. Dat cadeau ligt daar nu zo al een week, de spanning loopt ten top, en ze doet het open, joepie! een potje mosterd. Ik zou er ook niet echt content mee zijn! (maar bon, ik lust dan ook geen mosterd)

Vandaag dus rap nog eens naar 'Gentcity' gegaan. Ik verwachtte verpletterd te worden door kuddes mensen, maar tot mijn grote verrassing en blijdschap, het is lang geleden dat er zou weinig volk was in Gent.
Bij deze, kerstshoppen, rond 2 à3 uur 's middags 24 december is altijd een goed idee!
Geen kerstdrukte, buiten in de fnac, de kerstmarkt zelf was voor het zeggen leeg, en in de veldstraat kon je gemakkelijk doorstappen.
De eerste keer in mijn leven dat ik niet geheel uitgeput terug thuis kwam van een middagje shoppen. De cadeau zoektocht ging ook heel vlotjes. Zo vlot dat ik zelf nog even tijd had om de prachtige (ahum) kerstversiering in Gent te bewonderen.

Vroeger gingen mijn moeder, mijn broers, mijn zus en ik, altijd op kerstdag de kerstversiering in Gent bewonderen. Toen was dat echt nog de moeite. De boom was mooi versierd, in alle straten van het centrum hingen lichtjes, op vele plekken stonden er kleine boompjes, er waren redelijk veel straatoptredens en we hadden nog een kerststal.
Nu hebben we niet eens meer een echte kerstboom in Gent. Mensen die hem eens goed bekeken hebben, hebben misschien ook ontdekt, dat die boom een hele constructie is, die ervoor zorgt dat hij wel op een boom lijkt, maar stiekem zijn het een hoop stokken aan elkaar genageld. Van de versiering zullen we ook maar niet te veel zeggen, nu ja, niet dat mijn boom thuis zo prachtig is, maar hij heeft toch nog veel meer stijl dan die boom in Gent.

Dit jaar is er ook geen kerststal meer in Gent. Geen plaats ervoor veronderstel ik. Maar de poppen staan nu opgesteld op het balkon van de Sint Baafs kathedraal. Op zich niet zo een enorm slecht idee, ware het niet dat een van de herders nogal zelfmoordneigingen heeft. (zie foto), hij hangt daar nu toch reeds een paar dagen half over de rand.
Verder hebben we nog steeds de obligatoire draaimolen, maar ja, het jaar dat ze die gaan weghalen, zal Gent ten onder gaan, denk ik.
Gent is een zalige stad en op vlak van steden, mijn absoluut grote liefde, maar ieder jaar rond de kerstperiode stelt ze me meer en meer teleur!

Daytrippin' Part 2

Tja, waar er een eerste deel is, is er meestal ook een tweede deel. Aandachtige lezers zullen dan ook wel gemerkt hebben, dat in mijn vorig bericht stond, dat we meerdere musea hebben bezocht, maar het uiteindelijke bericht enkel over het instrumentenmuseum ging. Nu ja, ik wou gewoon geen bericht schrijven dat van hier tot in Tokio reikt, dus dacht ik beter opsplitsen in twee berichten. (ook al maakt dat zoveel niet uit, maar kom ja..)

Met onze B-dagtrip hadden we dus ook toegang tot de Koninklijke musea voor Schone Kunsten. Deze bestaan vooral uit 2 musea, het museum voor oude kunsten en het museum voor Moderne kunst. Doordat wij veel te lang in het instrumenten museum zijn blijven hangen, hebben we ons echter moeten beperken tot het museum voor Moderne kunst. Als Monia moet kiezen tot oude kunst of moderne kunst, kiest ze toch nog steeds voor de moderne kunst.

Eerlijk gezegd, ik kan niet zeggen over hoeveel verdiepingen het museum voor moderne kunst zich uitstrekt, op een of ander manier sta je ineens op verdieping -8 en weet je niet hoe je daar ooit bent geraakt. Voor mensen die denken dat ze teveel zouden afzien van al die trappen, ik heb een spierverrekking, en ik heb al die trappen kunnen nemen, en daarbovenop is er ook nog een gigantische lift in het museum, en met gigantisch, bedoel ik gigantisch, je kan er gemakkelijk een kleine auto in parkeren.

Hoe dan ook het museum zelf is gigantisch groot en als je er ooit naartoe gaat, rek je er best echt wel een volledige dag voor uit. In het museum van moderne kunst vind je vooral schilderijen en enkele beelden. Het bestaat uit 2 grote delen, vooreerst kunst in de 19e eeuw en in het tweede deel, kunst van de 20e eeuw tot nu.
Je kan er ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken, dit hebben wij door tijdsgebrek echter niet gedaan en vanaf 2008 zou er in het museum van Moderne kunst, een Magritte Museum geopend worden.
Je vindt er vooral werken van Belgische kunstenaars terug, bekende en minder bekende. Voor iedereen is er wel iets te zien, maar nooit overdreven veel, zo vindt je er wel enkele schilderijen van het kubisme bijvoorbeeld terug, maar geen honderden werken, zodat je er op de duur toch maar gek van wordt.
Er is dus veel afwisseling, wat het museumbezoek echt aangenaam maakt. Ik moet toegeven het SMAK is er echt zo hard niets tegen!

Ik ben ook een veel grotere fan van dit museum dan van bijvoorbeeld een Van Gogh museum in Amsterdam of van een Picasso museum in Barcelona. Ik ben iemand die vrij rap verveeld geraakt bij het bekijken van allemaal werken van eenzelfde kunstenaar, dus het museum van Moderne kunst is echt ideaal voor mij. Veel afwisseling, veel verschillende kunstenaars, veel verschillende technieken, en vooral veel ruimte.
Je vindt er werken van Delvaux, Permeke, Magritte, Panamarenko, maar ook van tal van minder bekende kunstenaars. Als je iemand een beetje wegwijs wil maken in de wereld van moderne kunst is dit echt een ideaal museum.
Ik begin te merken dat ik echt meer op reclameboodschap begin te lijken, dus ik rond af met een bedankje aan mijn 'medecultuurgenoten' voor een uiterst geslaagde dag en voeg er nog maar eens aan toe, dat iedereen die ooit de kans krijgt, zeker het museum van Moderne kunst moet gaan bekijken.
Ik keer alleszins terug ergens na mijn examens, als het Magritte museum open is.

Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Regentschapsstraat 3, 1000 Brussel, kostprijs 5 euro. alle dagen open van 10-17.00
Een B-dagtrip vanuit Gent voor het instrumentenmuseum en de Koninklijke Musea kost trouwens 13,60 euro voor personen tot en met 25 jaar.

Daytrippin' part 1

Ik val in herhaling, maar ja, "zondag=cultuurdag". Alle vorige uitstapjes, waren door mij gepland en vonden dus ook plaats in Gent, maar van deze keer liet ik de keuze aan een van mijn 'cultuurpartners'. Vorige week zei hij tegen mij, 'ik zou wel eens naar het instrumentenmuseum willen gaan'. Bon ja, domme ik wist nog niet eens dat er zo een museum bestond, blijkbaar is dat in Brussel. Na 'lang' mailoverleg, hebben we uiteindelijk besloten er een dagtrip van te maken. Er bestaat namelijk een B-dagtrip die je toegang verleent tot het instrumentenmuseum en de koninklijke musea van schone kunsten. Deze kost ongeveer 2 euro meer, dan een treinreis en een bezoek aan het instrumentenmuseum alleen.
Aangezien de reden van onze uitstap het instrumentenmuseum was, zijn we daar eerst naartoe getrokken.
Het museum bevindt zich in het gebouw van het voormalige grootwarenhuis "old England", wat op zich al een architecturaal hoogstandje is, en dus gewoon al absoluut de moeite is, om eens naar te gaan kijken. Het museum zelf bestaat uit 4 verdiepingen en bevat zo ongeveer een 1500 instrumenten.

Bij de ingang krijg je een hoofdtelefoon, die je geen saaie rondleiding geeft, maar bij veel instrumenten een klein stukje muziek laat horen. Dit zou mogelijk zijn door een of ander infraroodsysteem, dat weet waar je welk stukje muziek moet horen. Ik moet wel zeggen, dat dat niet 100% werkt. Soms hoor je helemaal niets, soms hoor je heel veel ruis, soms hoor je een verkeerd instrument... Veel hangt af van hoe je je hoofd houdt en hoeveel andere mensen er in de buurt zijn. Op zich is het een heel goed systeem, want bij sommige instrumenten, had je soms echt geen idee van wat voor klank deze zouden kunnen voort brengen.

Op de eerste verdieping vind je tal van folkinstrumenten. Dit zijn dan vooral verschillende soorten fluiten, doedelzakken, pauken, ander soorten trommels, accordeons en enkele struikinstrumenten. Het meest opmerkelijke op deze verdieping waren voor mij, kleine fluitjes in allemaal verschillende vormen, en tal van eigenaardige creaties die toch op een of andere manier muziek konden voortbrengen. Bij iedere groep instrumenten kreeg je redelijk wat uitleg over waarvoor ze gebruikt werden.


Op de tweede verdieping krijg je Westerse kunstmuziek. Hier vind je vooral blaasinstrumenten, violen, altviolen, basviolen, enkele piano's en wederom een paar trommels. Ook hier zijn er echt eigenaardige creaties te vinden. Een één of ander blaasinstrument in de vorm van een slang bijvoorbeeld, maar ook bijvoorbeeld violen waarvan de klankkast compleet vervormd lijkt te zijn.

Op de bovenste verdieping vind je dan klavier en snaarinstrumenten. Zo zie je een beiaard enkel orgels, veel piano's, veel klavecimbels, veel violen en andere snaarinstrumenten, maar maar weinig gitaren. Opmerkelijk waren vooral de mooie schilderijen op de vleugels van de piano's en klavecimbels, maar ook die 'pianoharp', dit is eigenlijk een 2 in 1 instrument. Er stonden ook enkele verticale klavecimbels, en ik moet zeggen, dat was voor mij een première in mijn leven om dergelijk instrument te zien.



In de kelder vind je dan het klanklabo, hier vind je draaiorgels, gitaren, en tal van elektronica. Op deze verdieping mag je eindelijk eens een instrument aanraken. Via knopjes kan je bijvoorbeeld op een klarinet "spelen" en kan je de toon op een computerscherm volgen. Er staat daar ook een piano waarop je kan spelen, en een één of andere cabine waar je in kan staan, waarbij een snaar meer aangespannen wordt door je gewicht, en je dus eigenlijk 'je gewicht kan horen'. Je kan hier ook de kleur van klanken bekijken en zo. Wij hebben deze ruimte als laatste bekeken, en het was wel een verademing om na al die bordjes, van gelieve niet aan te raken, eindelijk eens een instrument te mogen aanraken.

Het instrumentenmuseum is zeker een aanrader voor iedere muziekliefhebber, het bezoek wordt echt stukken interessanter gemaakt door de hoofdtelefoon, het enige echt spijtige aan de het museum is dat het weinig interactief is. Een paar meer instrumenten, mogen aanraken, zou het echt perfect maken. Langs de andere kant is het natuurlijk wel begrijpelijk dat dit niet mogelijk is, vooreerst voor geluidsoverlast, tegenover andere bezoekers, en natuurlijk ook, omdat de meeste instrumenten echt niet goedkoop zijn.

Instrumentenmuseum, Hofberg 2, 1000 Brussel. Inkom 4 euro voor personen onder de 26, weekdagen 9.30-16.45, weekend 10.00-16.45, maandag gesloten.

Feestdagen

In de reeks, Monia is rusteloos, en heeft dus veel te veel te zeggen, een blogje over de feestdagen.
Mijn kerstboom is vandaag gearriveerd. Zoals ieder jaar veel te laat naar mijn zin, maar ondertussen wordt het huis toch gevuld met een heerlijke kerstboomgeur.
De versiering ontbreekt nog grotendeels, ik had een vrij drukke dag vandaag, en aangezien dat blijkbaar uiteindelijk altijd op mij terecht komt, hangt er nu vrij wel niets in. Iedere keer dat ik eraan voorbij ga, hang ik er iets bij in, maar zoveel gebeurt dit niet.
Daarbovenop komt nog dat die boom zo scheef staat, dat hij ernstige concurrentie vormt voor de 'toren van Pisa'. Hij is ook veel te groot voor mij. Hij is zo een twee koppen groter dan mij dus versiering in de bovenste takken hangen, is vrij pijnlijk voor me.
Morgen komt dit echter in orde, dan maak ik er echt mijn werk van (gelukkig geloof ik dat nog net zelf).
Toch kerstmis zal dit jaar een geheel andere ervaring worden dan de voorbije jaren. wij vieren normaal altijd samen met ons gezinnetje, maar nu zit Ridha in Australië, zal Mouna in Canada zijn en Chedly in Roemenië. Wat we gaan doen is dus voorlopig vrij vaag!
De cadeau's zullen wel aanwezig zijn. Ik zal me eindelijk trotse bezitter kunnen noemen van 'The Shinig' (de film, niet het boek). Verder moet ik wel zelf nog kerstinkopen gaan doen voor bepaalde personen. Sommige hebben reeds iets ontvangen en de rest krijgt gewoon niets he!
Kerst draait bij ons dus normaal altijd rond familie en is dan de tijd waarin je eens iets extra geeft en krijgt.
Dit jaar vieren we allen kerst in een andere tijdzone, hoe het afloopt laat ik later misschien wel nog weten!
Maar alleszins, voor iedereen die het leest en iedereen die het niet leest: Een vrolijk kerstfeest!!!

Waar is Wally/Monia?

Eigenlijk is er voor het moment niet echt veel gaande in mijn leven. Op de duur zou ik bijna nog bijna studeren uit verveling.
Nu ja, niet dat ik zou weinig doe, dat ik eigenlijk veel kans krijg om me echt te vervelen, het zijn gewoon allemaal veel te zinloze dingen om echt een blogbericht aan te verspillen. Laat staan dat ik dan ernstig zou kunnen verwachten, dat iemand het zou lezen.
Waar hangt Monia hele dagen uit...
Ik ben zoals de meesten wel al zullen weten weer bezig met toneel, niet dat het mijn meesterrol zal worden dit jaar, maar meedoen is belangrijker dan winnen he. Het grootste probleem bij ons, is dat onze repetities tegenwoordig vooral gekenmerkt worden door afwezigheid van toch wel enkele belangrijke rollen, en dat ik dus schizofreentje mag spelen (lees 6 rollen in een mag spelen). Een rol die me op het lijf geschreven staat. Soms vraag ik me af of ik niet echt een beetje schizfreen zou zijn, ook al ben ik ervan overtuigd dat er in iedere mens meerdere personen verborgen zitten. Zolang deze personen niet met elkaar communiceren, zal dit zeker niet echt een probleem vormen? De repetities liggen nu stil voor een winterstop (examens dus).
Verder ben ik dus vol op bezig met mijn cultureelniveau te verhogen, maar daar kan je reeds genoeg over lezen op mijn blog en als je het te weinig zou vinden, moet je zelf maar een zondag vrijmaken, om ons te vergezellen.
Wat doet Monia nog dezer dagen? Wel naar de zee gaan, tijdens stormweer, 's morgens de fiets pakken en naar nergens rijden, doelloos in het zwembad rond zwemmen, gaan 'shoppen' en geen enkele winkel binnen gaan, op café gaan en niets bestellen, praten over zinloze dingen (en duidelijk ook zinloze blogberichten schrijven).
Het is weer de tijd van het jaar waarin ik rusteloos ben. Ieder jaar rond de winterexamenperiode heb ik zo wel een moment. 'kunde weer gene weg me u eigen' is het standaard zinnetje dat ik te horen krijgen. Met alles beginnen en niets ten einde brengen, doelloos rondlopen, staren, noem maar op... Ik ben niet bepaald goed gezelschap tegenwoordig, ook al val ik best nog wel mee, tussen andere mensen dan mijn eigen gezinnetje (je kan die gemakkelijker straffeloos afblaffen zeker?).
Mijn rusteloosheid gaat wel meestal samen met periodes van pure creativiteit. Ik ben weer vol op kortverhalen aan het schrijven. Dat was lang geleden. Vroeger was dat een van mijn grootste hobby's, maar zo een 5 jaar geleden ben ik ermee gestopt, maar 'Monias rustloosheid 2007' gaat blijkbaar samen met schrijven. Eigenlijk zou ik dat hier zelf niet moeten meedelen, want nu volgt zeker de vraag, 'mag ik eens een verhaaltje van je lezen', terwijl die absoluut niet voor publicatie bedoeld zijn.
Verder ben ik weer aan het schilderen. Dat is iets wat al heel mijn leven met ups en downs gebeurd. Meestal schilder ik tot ik echt geen plekje meer vrij heb, om mijn 'kunst' kwijt te kunnen, nu heb ik nog meer dan plaats genoeg, dus we zien wel waar we geraken.
Verder ben ik dan nog een beetje aan het studeren. Ik heb wel een geniaal examenrooster, maar helemaal niets doen, is ook maar niets he. De af en toe obligatoire Praktische Oefening vraagt natuurlijk ook wel wat voorbereiding.
Stil zitten doe ik dus zeker niet, echt iets zinvol doen, doe ik ook niet. Tenzij je sociale contacten onderhouden en een beetje doelloos schrijven en schilderen zinvol kan noemen?
Geef me een beetje tijd en ik ben weer mijn 'oude ik'. Er is wel niet zo veel verschil tussen de 'rusteloze ik' en de 'echte ik'. Het enige grote verschil is, dat er normaal wel een doel achter mijn handelen zit en dat dat nu dus een beetje ontbreekt!

Buth, vader van Thomas Pips en andere muizenissen.

Laat dit zeker zijn, cultuur op zaterdag, is voor mij geen uitvlucht om zondag in mijn luie zetel te blijven zitten.
Ik was eigenlijk nog nooit in de Kunsthal van de Sint-Pieters abdij geweest, en vond dat er daar wel eens verandering in gebracht mocht worden.
Mensen die me wat beter kennen, weten dat ik een serieuze aanhanger ben van stripboeken en nu loopt er een tentoonstelling van Léo De Budt in de Sint Pieters abdij. Een ideaal moment dus om eens naar de Kunsthal te trekken.
Léo De Budt is een kunstenaar, die bij het grote publiek bekend staat als cartoonist. Hij werd vooral bekend door zijn strip 'Thomas Pips' in de krant Het Volk. Hij tekende ook ieder jaar cartoons over de Tour de France, deze werden gepubliceerd in een afzonderlijk tourkrantje. In zijn tekeningen zit steevast een muisje verborgen. Die muis is soms heel gemakkelijk te vinden, maar er hingen toch wel redelijk wat tekeningen, waar het muisje onvindbaar bleek te zijn.

De tentoonstelling loopt in 4 zalen.
In de eerste zaal wordt er een beetje meer uitleg gegeven over wie Budt nu eigenlijk is en daar worden ook enkele schilderijen vertoond. Er hangen daar reeds enkele cartoons, die vooral worden gekenmerkt door een enorm oog voor detail. De tekeningen zijn echt tot in de kleinste puntjes perfect uitgewerkt en enorm gedetailleerd. Een van die cartoons zou 20 muisjes bevatten, ik heb er geen enkel gevonden.
In een tweede zaal worden nog meer cartoons voorgesteld, vooral van Thomas Pips. Je kan hier delen van de stripboeken lezen.
De derde zaal hangt dan vrij vol met enkel tekening over de Tour de France. Deze tekeningen fascineerden mij het meest. Ze zijn wederom tot in het detail uitgewerkt, en eigenlijk ook wel vrij grappig. De kans is trouwens vrij groot dat je deze al gezien hebt, want van de zomer stonden er enkele op de site van 'het Nieuwsblad'
In de vierde zaal hangen dan weer vooral strips van Thomas Pips, maar ook enkele andere werken. In deze zaal was ik vooral gefascineerd door 2 tekeningen, waarin Budt de gelaatsuitdrukkingen van Thomas Pips voorstelde.

Deze tentoonstelling is een aanrader voor iedere stripliefhebber, mooi voorgesteld en er is echt veel te zien. Na een tijdje geef je het wel op om alles te lezen, het wordt gewoon te veel. Je rekt ook best redelijk wat tijd uit als je er naartoe gaat. Wij hebben er zo een 3 uur rondgelopen en de laatste zaal hebben we eigenlijk nog maar met een half oog bekeken.

Buth, vader van Thomas Pips en andere muizenissen. Tot 27 februari, in de kunsthal van de Sint Pietersabdij (Sint Pietersplein, Gent), alle dagen, behalve maandag van 10.00 tot 18.00, kostprijs voor mensen onder 25: 3 euro.

Etoiles Polaires: Finland

Na drie jaar wachten, was het eindelijk weer eens tijd voor Etoiles Polaires in de Vooruit. Deze keer werden er tal van Finse mediakunsten voorgesteld. Zo kon je naar Finse films kijken, naar optredens van tal van Finse groepen gaan en een tentoonstelling bekijken.
Nu ja, ik ben altijd wel te vinden voor een gratis tentoonstelling. Valt het niet mee, gewoon een beetje niet zo kostbare tijd verloren, valt het wel mee des te beter.
Ik had me toch eerst een beetje geïnformeerd op de site van de Vooruit, want geheel niet weten waar je naartoe gaat is ook maar niets.

Terike Haapoja, een kunstenares toonde drie werken. Haar eerste werk 'mind over matter over mind' bestaat uit drie 3D beelden van een echografie. Ze gaan van abstract naar minder abstract. In het eerste beeld hebben ik en mijn medelotgenoten, geen foetus kunnen ontdekken, zelf niets wat in de verste verte op een lichaamsdeel zou kunnen lijken. Als je er een beetje voor openstaat, houdt het je wel bezig, ondanks dat je je toch wel serieus kan afvragen wat er nu zo kunst is aan een echografie.
Haar tweede werk, 'Atlantis', waren dan twee videoprojecties, wederom van een echografie. Je kan je eigenlijk uren bezig houden met de foetus te zoeken, maar na een tijdje verveelt dat toch ook maar.
Haar derde werk, Community, zijn infrarood beelden van afgekoelde dode dieren. Ze toont zo een 5 tal dieren, waarvan je er 2 nog kan herkennen, of toch denkt te herkennen, want ondertussen vraag ik me af, of het niet heel de tijd over het zelfde dier ging. Mooi voorgesteld, en het houdt je toch wel een beetje bezig. Haar werken worden gekenmerkt door een grote fascinatie voor leven en dood.


Juha Valkeapää maakt een persoonlijk geluidsportret voor iedereen die wil. De bedoeling is dat je je naam zegt, en dat je dan geblinddoekt op een stoel gaat zitten. Volgens de letters van je naam, produceert hij dan klanken. Het eigenaardige is, dat zijn 'slachtoffers' vrij weinig reageren op zijn klanken. De meesten blijven echt statisch zitten, af en toe beginnen ze wel te lachen, maar verder gaat het niet. Zijn project draagt de naam 'Sonic Portraits'. Het heeft bij sommige namen veel weg van een soundcheck, andere momenten, imiteert hij dan vogels of andere dieren.


Een derde project dat werd voorgesteld is 'Pixelachescreening'. Hierin stellen verschillende mediakunstenaars hun videowerken voor. Ik ga hier nu geen volledige uiteenzetting geven van alle werken die werden vertoond, want dat zou toch een beetje te veel tijd en plaats in beslag nemen. Het meest uit het oog springende werk was voor mij 'Match the Movie'. Geert Mul toont hierin verschillende beelden die op een bepaald tijdstip op TV werden vertoond. Een softwarealgoritme vergelijkt deze dan en associeert ze. De beelden die het meest met elkaar te maken hebben, worden dan na elkaar vertoond. Zo wordt er op een bepaald moment, een beeld getoond van een één of ander product dat op een lopende band ligt, en direct daarop een beeld van legertroepen. Als je dit zo leest, zal je er geen associatie tussen maken, maar ik kan je verzekeren, als je ze echt na elkaar ziet, zit er wel degelijk een associatie in.

Slotsom, 'Etoiles Polaires' was absoluut de moeite, het heeft mij een hele tijd bezighouden, en nu nog. Het spijtige aan de zaak is, dat de tentoonstelling ondertussen afgelopen is, dus moest ik met mijn schrijven iemand warm hebben gemaakt om te gaan kijken, zal deze moeten wachten op de volgende 'Etoiles Polaires' en wie weet wanneer die zal zijn?

Ettore Sottsass en Christopher Dresser

Op cultureel vlak was het eigenlijk al een topweek, maar ik nam me al een tijdje voor om naar het Designmuseum in Gent te gaan, dus ooit moest het er wel van komen.
Naast de permanente tentoonstelling die ik al zo een 10 maal gezien heb, werden er deze keer werken van Sottsass en Dresser vertoond.


Sottsass was meer dan 20 jaar de designraadgever van Olivetti,( je kent het wel, dat schrijfmachinemerk) en gedurende de jaren 60 en de vroege jaren 70 speelde hij een belangrijke rol in de Avant-gardecultuur. De tentoonstelling toont werken van Sottsass beginnende van de jaren 40. Hij behoort tot de anti-design strekking, wat inhoudt dat zijn design een groot belang hecht aan sociale en culturele waarde van het object, evenals aan zijn esthetische functie. In zijn werk maakt hij gebruik van felle kleuren, schreeuwende combinaties, ironie en kitsch. De zuivere functionaliteit van zijn objecten wordt ondermijnd. Ik heb me maar al te vaak de vraag gesteld, waar ik mijn boeken, op zijn boekenrekken echt kwijt kan. Zijn design moet een bepaalde boodschap overbrengen, waardoor de functionaliteit vaak te niet wordt gedaan. Al bij al ben ik wel te vinden voor Sottsass werk, zijn vazen zijn er voor mij wel een beetje over, maar een bezoek aan het designmuseum, om zijn werken te bewonderen, is zeker de moeite.

Dresser is dan weer een ander paar mouwen. Dresser is een industrieel designer/botanicus, die zijn vormtaal haalt uit de plantenkunde. Hij levert werken in metaal, keramiek en glas. Vooral dan kannetjes, kommetjes, toastrekjes en ander huishoudelijk werktuig. Niet echt mijn ding dus, de zoveelste lepeltjes en vorkjes zien, de 10000 kan en dergelijke. Nu ja, als je voor design in keukengerei te vinden bent, is zijn werk zeker wel de moeite om naar te kijken. Hij brengt design en functionaliteit samen. Zo werd er een filmpje vertoond waarin eerst een veel te zware theepot werd gebruikt, waardoor het water volledig naast de tas vliegt, en dan later als vergelijk een filmpje met een theepot van hem, waar natuurlijk het water mooi in de tas terecht komt.
In tegenstelling tot Sottsass' werk is Dressers werk vooral standaard, de functionaliteit gaat duidelijk voor op het design. In zijn tijd (1834-1904) was hij vooruitstrevend, nu zijn zijn ontwerpen vrij standaard.
Speciaal voor hem naar de tentoonstelling gaan, is niet direct de moeite, tenzij je natuurlijk graag naar kommetjes en kannetjes kijkt, maar als extraatje is het wel mooi meegenomen!

Ettore Sottsass en Christopher Dresser, nog tot 13 januari in Designmuseum Gent, maandag gesloten, alle andere dagen van 10 tot 18uur.

The Assissination of Jesse James by the coward Robert Ford.

Eeuwig naar films gaan, die al enkele jaren oud zijn , is misschien wel een goed idee, maar soms is het ook eens tijd voor iets nieuws.
Zaterdagavond ben ik dus maar naar 'the Assissination of Jesse James' gaan kijken. Op dit moment draaien ze hem in de studioskoop. Het was zo een drie jaar geleden dat ik nog eens in de Studioskoop was geweest, maar uiteindelijk de zalen hebben nog steeds niets van hun charme verloren, en de toegangsbewijzen zijn nog steeds dezelfde als 3 jaar geleden.

De film handelt over Robert Ford die aangenomen wordt, om de beroemde en beruchte gangster Jesse James te elimineren. Het verhaal op zich komt al bij al vrij traag op gang, maar dat zorgt ervoor dat er een bepaalde sfeer wordt gecreëerd. De hoofdpersonages worden vertolkt door Brad Pitt en Ben Affleck. Ik ben absoluut geen Pitt fan, ik vond hem zelf vrij storend in de film 'Babel' (en dat is allicht 'het understatement' van het jaar), maar hier moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat hij zijn rol goed vertolkt en vrij overtuigend overkomt.
De film is gebaseerd op de historische roman van Ron Hansen en is deels een liefdesverhaal, deels een verhaal over verraad, en deels een western.
Ik wist niet goed wat van de film te verwachten, aangezien ik niet zo een Western fan ben. Alhoewel ik misschien niet echt het recht heb, om dergelijke uitspraken te doen, want de enige Westerns die ik ooit heb gezien, liggen toch wel al heel ver in mijn geschiedenis. Maar ik was vrij aangenaam verrast, de film heeft me kunnen bekoren, wellicht ook grotendeels omdat hij stiekem toch nogal weinig met Western te zien had. De film zit technisch goed in elkaar, het verhaal is met momenten niet echt sterk, maar dat zal dan vooral liggen aan het feit dat de film niet echt rap vooruit gaat. Ondanks dat de hoofdpersonages grote namen zijn in Hollywood zijn, is 'The assissination of Jesse James' geen Hollywood film. De meningen over de film zijn echter nogal vrij uiteenlopend, dus neem mijn menig zeker niet voor wet.

the Assissination of Jesse James by the coward Robert Ford, Andrew Dominik, duur: 155min, 2007

Manderlay

Tegenwoordig ben ik nogal 'into' Lars Von Trier films, dus echt lang moest ik niet twijfelen over mijn donderdagavondplannen toen ik te weten kwam dat 'Manderlay' op groot scherm vertoond werd.
Toen de film in de bioscoop speelde, heb ik mijn kans gemist. Toen was ik nog lang niet de Von Trier fan die ik nu ben en eerlijk gezegd, de film sprak me toen niet echt aan.
Maar ouder en wijzer geworden en de 'Von Trier' stijl langzaam maar zeker leren appreciëren.
Manderlay was geen nieuwe film voor mij, en maar best. De film werd vertoond in het Filmplateau met een inleiding van ongeveer een uur, waarbij die persoon die inleidde (zijn naam ben ik al vergeten), er niet beter op gevonden had, om in zijn inleiding, het volledige verhaal prijs te geven. En met het volledige verhaal, bedoel ik echt het volledige verhaal, er is geen detail dat hij overgeslagen heeft. Het verrassingseffect, voor mensen die de film voor het eerst bekeken, was er dus volledig af. Beter nog, een eigen interpretatie werd zo goed als onmogelijk, omdat meneer X het ook nodig vond om zijn volledige interpretatie over de film te geven.
Manderlay is nummer 2 in de USA – Land of Opportunities trilogie (na Dogville en voor Washington, verwacht in 2009) van Lars Von Trier en vertelt het verhaal van Grace verder. Ze is ondertussen toegekomen in Manderlay, een oude slavengemeenschap, waar er zo een 70 jaar na de afschaffing van de slavernij nog steeds slaven gehouden worden. Grace wil dit onrecht ten einde stellen, maar komt tot de ontdekking, dat de vrijgelatenen eigenlijk niet zou blij zijn met hun herwonnen vrijheid. Ze besluit in Manderlay te blijven, om de slaven op weg te helpen, en hen aan te tonen, hoe mooi het wel niet is om vrij te zijn. Tijdens haar verblijf stoot ze op tal van muren. Na een tijdje slaagt ze er in om de democratie in de gemeenschap tot stand te brengen, maar deze zorgt wederom voor een averechts effect.
De film probeert, net als in 'Dogville' de onvolwassenheid van de Amerikaanse moraal weer te geven. De Amerikaanse moraal gaat zo ver dat ze met een onbeperkte macht gepaard gaat. Von Trier probeert aan te tonen, dat het hoog tijd wordt dat we onze morele tekortkomingen moeten inzien. De trilogie is tot nog toe, niet echt het verhaal van Grace, maar meer een reflectie van Von Trier op de Amerikaanse maatschappij.

Manderlay, Lars Von Trier, 139min, 2005

El camino del Alma

Waar Facebook niet allemaal goed voor is! Een paar weken geleden ontdekte ik een lagere schoolvriend van me op facebook, en zo vonden we na een jaar of 10 terug contact met elkaar.
Vorige week vroeg hij me dan of ik niet naar zijn concert wou komen kijken.
Nu ja, toen de woorden klassieke muziek vielen, dacht ik nog ach ja, waarom niet.. Kort erop viel echter het woord koor. Dit zette me zowat aan het twijfelen, maar na kort wikken en wegen, kwam ik tot de conclusie, waarom iets beoordelen, dat je eigenlijk totaal niet kent.
Sinds kort probeer ik trouwens iedere zondag iets cultureel te doen, of toch minimum eenmaal per week deel te nemen aan een culturele activiteit. Deze gingen echter nog niet veel verder dan films en tentoonstellingen en voor zo een zaken ben ik al mijn hele leven te vinden, nu heb ik mijn palmares toch een beetje kunnen uitbreiden.

Het concert bestond uit drie delen, die tevens ook drie werken van Johan Duijck zijn. Nu ja, mij zei die naam nu eens echt totaal niets, klassieke muziek kenner dat ik ben. Ik wist dus ook totaal niet wat te verwachten van mijn zondagmiddag! Gelukkig werden de teksten eerst eens voorgelezen, zowel in het Spaans als in het Nederlands, zodat ik toch een flauw benul kreeg, waarover al die mensen voor me stonden te zingen!
Na iedere tekst werd dan het desbetreffende stuk gezongen. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik aangenaam verrast was, het concert duurde blijkbaar een 2 tal uur, ik dacht persoonlijk dat ik nog maar 30min in de zaal zat, toen het laatste stuk werd aangekondigd!
Ik kwam geheel ontspannen buiten, wat blijkbaar niet echt logisch is..
Ik begrijp echter wel waarom mensen dit niet logisch vinden. De muziek klonk op bepaalde ogenblikken vrij dramatisch en de teksten waren over het algemeen toch wel vrij zwaar! De teksten stemmen uit de 16e eeuw en gaan over de ziel, vriendschap en de ziel in muziek, de ziel van het inzicht en de ziel van onze verantwoordelijkheid. De muziek is gecomponeerd door Johan Duijck en stamt wel uit deze eeuw. Die man is echt een genie!
Ik ga hier geen technische uiteenzetting over het concert kunnen geven, daarvoor weet ik veel te weinig over klassieke muziek. Misschien had ik toch wat beter moeten opletten in de lessen esthetica in het middelbaar. Maar ik moet zeggen, ik heb genoten!
De volgende keer dat iemand me vraagt om naar een klassiek concert te gaan zal ik allicht niet meer twijfelen, dat is dan weer een gat in mijn cultuur dat langzaam maar zeker gedicht zal worden!