Monia goes Bonn: part 2

Ik zou Monia niet zijn, moest ik geen musea hebben bezocht in Bonn. Standaardprocedure in iedere stad waar ik kom, een dagje uitrekken voor zoveel mogelijk musea te doen op een dag, per toeval (eigenlijk niet) is dit steeds op zondag.
Bonn heeft ongelooflijk veel musea, een keuze maken was dus vrij moeilijk. Op de Museuminsel, liggen er echter een 5 tal musea vrij kort bij elkaar waardoor mijn keuze toch iets eenvoudiger werd. Systematisch te werk gaan was dus het motto.
Vooreerst ben ik naar het 'Kunstmuseum Bonn' geweest. Daar liep er een tentoonstelling van Macke, de volle Duitse trots, noem me dan maar cultuurbarbaar, maar niet echt mijn ding. Ter zelfder tijd was er echter ook nog een tentoonstelling van Luis Gordillo, een Spaanse kunstenaar. Zijn werk is vrij abstract, kleurrijk en heeft een beetje weg van popart, veel meer mijn ding, dan een of andere droge schilderijtjes over een of ander terrasje in Turkije. Hoe abstracter hoe liever zou ik zeggen, maak er zelf je ding van, geef er je eigen interpretatie aan... Echt de moeite. Nog meer de moeite was de tentoonstelling van Gert en Uwe Tobias. Dit zijn tweelingsbroers, die over het algemeen verschillende schilderijen samen, als een werk maken. Een soort evolutie met hun werk creëren. Er wordt gebruik gemaakt van elementen uit de werkelijke wereld en een fantasiewereld. Net dat maakt de tentoonstelling de moeite waard. De werken zijn vrij abstract, soms heel absurd, wederom kleurrijk, maar niet supermoeilijk te vatten.

Na het Kusntmuseum ben ik naar de Kunst- und Austellungshalle der Bundesrepublik Deutschland getrokken, hoewel getrokken een groot woord is, aangezien dit museum zich eigenlijk gewoon aan de andere kant van een pleintje bevindt. Hier liep er een tentoonstelling over Sicilië. Een tentoonstelling waar de oudere Duitsers heel enthousiast over waren, dus ik dacht waarom niet. Uiteindelijk bleek het de zoveelste tentoonstelling van Romeinse kunst in een rijtje te zijn. Nu ja, mooie opstelling, maar weinig echt kunst. Op de bovenverdieping was er echter nog een fototentoonstelling te zien, die Sicilië zoals het is zou moeten voorstellen. Na het zien van de tentoonstelling, heb je echter niet direct de behoefte om op reis te vertrekken. Er waren wel enkele mooie foto's van vilkaanlandschappen te zien, maar verder stelde ook dit deel van de tentoonstelling niet zoveel voor. Gelukkig was de tentoonstelling ten hoogste een beetje tijdsverspilling en geen geldverspilling (gratis met Bonnpass)

Derde museum was 'Haus der Geschichte', of een bombastisch groot museum dat de geschiedenis van Duitsland na WOII beschrijft. Ik heb een dergelijk museum al eens bezocht, ik denk in Amsterdam, maar het is altijd eens anders om een dergelijk verhaal uit een ander standpunt te zien. Het museum is mooi opgebouwd, en interactief. Zeker de moeite waard, ook al moet je in het begin van het museum toch je best doen om de Duitsers niet geheel te haten. Nu ja, het is en blijft een feit, dat niet de volledige Duitse bevolking schuld was aan WOII, dat er tussen hen net zo grote slechtoffers zaten, dan er in België waren, en als je dat in je achterhoofd houdt, is het toch echt een tentoonstelling waarvan je kan genieten.

Als afsluiter ben ik naar het Frauenmuseum geweest. Je bent een vrouw of je bent het niet he! Dit is een concept dat slechts een keer in heel Duitsland voorkomt, en ik zou zelf durven zeggen, in heel West Europa. Het is een museum waarin, zoals de naam doet vermoeden, enkel werken van vrouwelijke kunstenaars worden voorgesteld. Het museum, los van het concept, is eigenlijk niet zo speciaal, aan het werk zelf kan je meestal toch niet op het eerste zicht uitmaken of het door een man of een vrouw gemaakt is. In het museum liep er een tijdelijke tentoonstelling van Lore Bert. Nu ja tentoonstelling is veel gezegd, meer een stuk of 5 werkjes, waarvan 1 bombastisch groot werk, bestaande uit een hele hoop papieren servietten en dan een tekst op de muur. Heel uitnodigend om er middenin te gaan springen (spijtig genoeg verboden) en vrij weinig zeggend. De rest van het museum was echter wel de moeite, maar echt veel namen van Kunstenaressen heb ik niet echt kunnen onthouden en aan beschrijvingen van werken zonder foto's, zullen jullie ook niet veel hebben.

Bonn is uiteindelijk een super cultuurstad op vlak van musea, er zijn er toch nog een heel pak, dat ik eigenlijk had willen bezoeken, maar na 4 musea had zelf ik er even genoeg van. Misschien keren we ooit wel eens terug.

Monia goes Bonn: part 1

Na wat zo wat de meest stresserende maand van mijn leven was en na een weekje van ziekte, was ik Gent kotsbeu. Ik zeg dat niet graag, want Gent is stiekem mijn grote liefde, maar zoals dat met liefdes gaat, af en toe heb je ook wat afstand nodig.
Voor de liefde zou omslaan in pure haat was het dus hoog tijd om de stad en zijn inwoners voor even achter me te laten.

Zijn we dus maar de auto ingestapt richting Bonn. Waarom Bonn vraag ik me eigenlijk nog steeds af, maar goed. Het is redelijk voor de handliggend als je bedenkt dat ik vloeiend Duits praat, niet te ver van huis wou gaan, en uiteindelijk toch bijna ieder jaar een Duitse stad bezoek.

Bonn op zich is een beetje een stad zoals iedere andere. Niet echt groot, een paar bezienswaardigheden, redelijk veel armoede en stadsmentaliteit. Het enige wat haar echt een beetje anders maakt is de obsessie voor Beethoven. Waar je ook staat of kijkt, je zal steevast een afbeelding, een standbeeld of een schilderij van Beethoven zien. Vrij voor de handliggend als je bedenkt dat Beethoven in Bonn geboren is en daar toch wel een twintigtal jaar gewoond heeft. Je kan dan ook in Boon zijn geboortehuis bezichtigen. Tenzij je een echt Beethovenfanaat zou zijn, is dit niet zo bijster interessant. Uiteindelijk merk je er niets of vrijwel niets van het leven dat Beethoven zelf geleid heeft. Er staan enkele afbeeldingen van hem, en een piano of twee. Maar langs de andere kant, kan je allicht nogal moeilijk zeggen dat je in Bonn bent geweest en het Beethoven huis niet hebt bezichtigd.

Een van de meest opvallende gebouwen in Bonn is de universiteit. Als Gentenaar en tevens rechtenstudent ben/was ik toch een beetje trots op de universiteitsstraat (toch op het oude gedeelte ervan) maar als je het universiteitsgebouw van Bonn ziet, slik je die trots toch volledig in. Heel impossant gebouw, een 600 tal meter lang. De universiteit werd in 1818 opgericht, en was de universiteit waar de toenmalige kinderen van de Kürfursten naar school gingen.

Verder heb je nog tal van kleinere bezienwaardigheden, en een pracht zicht op de Rijn (de Rijn zelf dus, wat er rond staat is nu toch niet zo zeer de moeite).
Uiteindelijk, Bonn is wel een bezoekje waard, maar dan vooral als je een reisje dicht bij huis wilt maken, en van steden houdt. Langer dan 3 dagen moet je er eigenlijk niet naar toe trekken, als je geen musea wilt bezoeken, zijn 2 dagen zelf meer dan genoeg. Verder is het ook nog een shoppingparadijs, voor mij dus een shoppingnachtmerrie.

Maar goed, 4 dagen, een paar ongeveer slaaploze nachten, een stijve nek en een autorit van een 5 tal uur later was ik weer op Gentse bodem, en is mijn liefde voor Gent weer groter dan ooit! (normaal duurt de autorit een 3 uur, maar leve de Belgische files!)

Toneel 2008

Jaja, en het is weer zo ver, de stress van het leven, première en zo.
Dit jaar speel ik zelf niet echt mee in het toneel, dachten we rustig jaartje, nee nee.
Het lot niet zelf in handen hebben, maakt de stress eigenlijk alleen maar veel erger, kent iedereen zijn rol wel, weten ze waar ze moeten staan, staat het juiste decor klaar, zijn alle attributen aanwezig...
Top of flop hangt compleet van andere mensen af, niets voor mij dus.
Monia kan het niet aan als haar lot in andermans handen ligt. Gelukkig het ging goed, ergens halverwege, of toch een heel stuk voorbij de helft zag het er goed uit. Complete ontlading, voor het eerst in 2 maanden terug een klein beetje van mezelf herkennen. Alhoewel mezelf herkennen is dan weer veel gezegd. De staat waarin ik me gisteren bevond, is dan weer absoluut niet Monia. Eerder een overvloed van adrenaline, natural high. Zalig!
Oververmoeidheid, die me al weken parten speelt, bleek ineens totaal niet meer te bestaan, ziek worden bleek niet mogelijk.


2 maand agenda gevuld, met decor maken, repetities en kostuums maken, en vooral bijna totaal geen tijd voor andere dingen.
Voorlopig ben ik zowat geheel ontvreemd uit mijn dagelijkse omgeving, ik functioneer gewoon niet meer. Als ik denk, denk ik toneel, als ik opsta, denk ik toneel en duidelijk ga ik ook slapen met toneel..
Of er leven is na toneel zal morgen moeten blijken, uiteindelijk, de wereld zal blijven verder draaien, of ik er op zal functioneren en vooral hoe ik erop zal functioneren, zijn dan weer een geheel andere zaak.
Gelukkig heb ik twee weken vakantie, en zal mijn bioritme misschien eindelijk terug een beetje normaal worden, maar ja, dan weer grootse plannen voor de volgende weken, dus ja..
De toekomst ziet er dus niet rooskleurig uit, ooit zal het wel groeien zeker?

The Hands of Art

Het was een tijdje geleden, maar terug van weggeweest, de cultuurdag.. Of beter, de cultuurochtend. Na een aantal weken, heb ik eindelijk terug de tijd gevonden om een museumbezoekje op zondag te doen. Nu ja, echt tijd had ik er eigenlijk niet voor. Zondag is bijna om en eigenlijk heb ik nog tal van onafgewerkte zaken tegen morgen. Tegenwoordig ben ik specialist in van uitstel komt afstel, afstel dus maar!

Ik had er gewoon nog eens nood aan, om er eens tussenuit te zijn. Dus had ik besloten, om naar het SMAK te gaan, voor het te laat was.

Of dat echt de moeite was, of weer eens een total waste of time laat ik in het midden, maar goed, het SMAK is vanaf morgen terug voor een hele tijd gesloten, dus even in stilte afscheid nemen, kan geen kwaad.

Ergens had ik verwacht dat er toch nog redelijk wat tentoongesteld ging zijn, maar niets is minder waar. Er waren slechts een 4 tal zalen open (kleine zalen).

De uitstap was echter geen geheel tijdverlies daar er nog een kleine tijdelijke tentoonstelling liep. De tentoonstelling is een klein gedeelte van een collectie van een gastenboek van George Wittenborn, waarin tal van kunstenaars tussen 1944 en 1974 een 'handafdruk' hebben nagelaten. Of misschien meer, hun perceptie over een hand hebben nagelaten. Mooi simpel, doorzichtig concept, waarbij je je vooral aan nogal veel kleuterklas werkjes verwacht, maar uiteindelijk vrij aangenaam verrast. Een zelfde onderwerp, maar toch verschillende percepties van de zaken. Soms te vergaand, zodat je je een beetje afvraagd wat het werk in hemelsnaam nog met een hand heeft te zien, soms te eenvoudig. Over het algemeen wel nog redelijk inventief.

Heel veel valt er eigenlijk niet over te vertellen. De moeite om naar toe te gaan kijken? Eigenlijk wel, Een ramp als je het gemist hebt? Zeker niet.

The hands of Art SMAK Gent, tot en met vandaag..

what am I suppose to do, when I don't know?

Wat jullie niet kunnen zien, maar ik wel weet, is dat hier zowat jaar en dag reeds een bericht staat, klaar voor publicatie, maar dat maar de publicatiedrempel niet haalt.
Nu ja, het was een vrij zinloos bericht, en hoe langer hoe meer ik het lees, hoe zinlozer het wordt.
Het is eenmaal vrij eenvoudig, ik ben vrij rusteloos, sla heel veel onzin uit, en herken mezelf met momenten niet meer. Dit was reeds zo een tweetal weken geleden, en is nog steeds niet veranderd. (en die twee weken is een serieuze onderdrijving!!

Wat er ondertussen veranderd is in mijn leven, valt eigenlijk op 3 vingers te tellen. Ik heb eindelijk mijn punten, volledig geslaagd, jahoe (en het werd tijd tegelijk)..

Mijn tergeliefde mac heeft het begeven, iets minder jahoe.. Werken op windows, om hysterisch van te worden! Steeds gebruik maken van toetsen die verder en verder uit een blijken te staan en waar je maar harder en harder op moet slaan, niet goed voor mijn humeur.. En dan nog te zwijgen van bestanden waar ik voorlopig geen weet van heb, die ik dan allemaal kwijt zal zijn, ach ja.. Het einde van de wereld is het zeker niet, maar een paar dagen zonder muziek, is een vrij grote hel voor mij!
Binnen een twee weken, en als ik zo een 200 euro armer zal zijn, zal ik hem toch hopelijk terug hebben en dan zal ik ineens terug een veel gelukkiger mens zijn..
Zielig eigenlijk, mevrouwtje haar computer is de volle twee dagen weg, en ze wordt er misselijk van.. Alles centraliseren naar een apparaat (lees computer, dvdspeler, cdspeler, agenda..) was blijkbaar toch niet een van mijn briljantste invallen allertijden.
Iedere mac gerbruiker, die voor een paar dagen achter een pc zet, zal het echter beamen, je kunt gewoon niet anders dan er zot van worden. Ik versta pc gebruikers niet zo goed, en ik versta die mensen die bij hoog en laag op windows en microsoft zweren helemaal niet! Once you go Mac, you never go back, zeker?
Iedere persoon die gebruik maakt van een 12 inch laptop zal dan weer kunnen beamen, dat typen op een, andere computer zowat hopeloos en vreselijk ambetant is! Waar ik normaal redelijk foutloos typ, typ ik hier standaard naast de toets waar ik op zou moeten slaan. Duidelijk geval waarbij grote er weldegelijk toe doet.

Derde nieuwigheid, is dat naast mijn computer, mijn fiets het ook nog eens begeven heeft. Ik ben blijkbaar 'meester afbreker' tegenwoordig.. Frustraties alom, ergernissen, ergernissen... ik lijk wel op een kind dat geen snoepje krijgt voor het eten.
En dat bewijst maar eens hoe een verwaand schepsel ik uiteindelijk ben, steek me op het openbaar vervoer voor een weekje en neem me men een luxeproductje af, en je herkent me niet meer.
Alhoewel, ik denk dat ik me nog redelijk hou, aan me inwendig ergeren, waardoor ik vooral mezelf niet herken.
Langs de andere kant, deze zinloze kleine frustraties eens kunnen neertypen, helpt al een beetje bij het verwerkingsproces..
Alleszins vanavond droom ik weer in het blauw!

AB BOTA @ Botanique

Normaalgezien ging ik een tijdje geleden naar een optreden van Tim Van Hamel gaan kijken, maar ja, doordat er een ander was op dat moment dat ik eigenlijk wel wou zien, en doordat Tim Van Hamel zowat de drukst bezette mens van het ogenblik is, hadden we bsloten, dat een beetje uit te stellen en dus naar ABBOTA te gaan.
AB BOTa is eigenlijk een samenwerking tussen de AB en de Botanisue, waarbij ze voor een avond zowat wisselen van zaal. De AB organiseert het programma van de Botanique voor een avond en omgekeerd.. Mooi initiatief, vooral omdat je dan op dezelfde avond, voor de standaard prijs toch eens verschillende groepen aan het werk kunt zien.
Wij hadden het genoegen op kennis te maken emt Elvy, dit is een singersongwriter uit Namen en heeft me nog maar eens bevestigd, ook Walen kunnen muziek maken. stel je voor, de Rotonde in de Botanique, (klein zaaltje waar je op bankjes kan zitten), één man, één gitaar en een hondertal luisterende oren! Goud waard! zeker als die man met zijn gitaar goed weet waarmee hij bezig is.

Volgend optreden was Tim Van Hamel, beter gekend als de ontgoocheling van de avond. Ik had er niet echt hoge verwachtingen bij, 'Millionaire' heb ik ooit eens aan het werk gezien en vond ik al niet echt schitterend, Tim Van Hamel op zich, nog veel erger. Op het eind van de avond wist ik echt wel wat er fout is aan Millioaire live en dat is dus Tim Van Hamel. Die jongen, het spijt me zeer, maar kan nu echt eens van geen kanten zingen. Ik heb misschien niet zoveel recht van spreken, zingen kan ik ook van geen kanten, maar ja, ik treed dan ook niet op he! Nu ja, tim Van Hamel op CD vind ik dan weer best wel nog te pruimen.

Volgend groepje, ook nieuw voor mij, was The Bony King of Nowhere, was dan weer een ware verademing en een zeer aagename kennismaking. De muziek vrij perfect, mijn privébeenverwarming, een zeer storend object. (dit heeft echter nu eens neits, maar dan ook eens geheel neits met het optreden zelf te zien.

Afsluiter van de avond, en eeuwig schitterend als altijd, mijn grote Gentse liefde, Absynthe Minded. Veel commentaar kan ik daar niet opgeven, veel kan ik daar eigenlijk ook niet op zeggen, I am a fan! :-p

Slotsom, vrij geniale avond!