I'll be coming home next year!!

Dat ik me maar al te vaak verveel tijdens de examens, staat al langer vast dan vandaag. Verveling, leidt dan weer tot de ongelooflijke behoefte om mensen lastig te vallen, en dat leidt vandaag dan weer tot het opstellen van een zinloos blogbericht.
Van die zinloze prietpraat zal je wel nog meer kunnen lezen tussen nu en 29 januari. Ik hoop in die periode ook nog enkele dingen te publiceren die wel interessant of toch interessanter zijn voor mijn medemensen, dan berichten gelijk dit hier. Zo een berichten, gelijk ik er nu eentje aan het schrijven ben, zijn stiekem gewoon gesprekken met mezelf, maar bon, als je ze op een blog zet, lijk je toch een heel klein beetje minder gek.

Ik zou hier een uiteenzetting kunnen geven van het afgelopen jaar, maar wat er in de wereld gebeurd is, zouden jullie ondertussen al moeten weten en mijn leven op zich is eigenlijk niet interessant genoeg om er echt een verslag over uit te brengen. Trouwens, ik ga er nog steeds van uit dat de mensen die mijn blog lezen, enkel mensen zijn, die ik persoonlijk ken, en die waren meestal aanwezig bij mijn 'vermeldingswaardige' gebeurtenissen en anders hebben ze het toch al allemaal mogen horen. Ik val al genoeg in herhaling, dus ik zal me hier maar een beetje proberen inhouden.

De voorbije dagen en weken ben ik zoals iedere student hoofdzakelijk met studeren bezig geweest, en wat ik verder heb gedaan, op het stomweg uitgaan na, staat hier eigenlijk al vermeld. Echt iets te vertellen heb ik eigenlijk niet. Ach ja, misschien nog even kort meedelen, dat de cultuurdag voorlopig deels is afgeschaft, ik probeer tijdens mijn examens nog zoveel mogelijk te doen, maar in een museum gaan rondlopen, als je de dag erna een examen hebt, lijkt me niet zo een goed idee.

Dus zullen we maar gewoon eerlijk zijn over het doel van dit bericht. Sinds het liedje 'Next Year' van 'The Foofighters' , in de Afrekening stond in 1999, heb iedere jaar de behoefte om op 31 december tegen iedereen te zeggen 'I'll be comming home next year''. Het is de enige keer in een jaar, dat je dat zinnetje kan zeggen, zonder paniek te zaaien, of wat dan ook, en tegelijk is het ook wel, zonder twijfel de slechtste grap van de vorige eeuw.



de foto's zijn trouwens de kerstboom en de kerststal van Antwerpen (daar kennen ze blijkbaar wel nog zulke dingen)

British Vision

Vandaag is het weer eens zondag, en regelmatige lezers zullen ondertussen wel al doorhebben wat dat wil zeggen, jaja, cultuurdag!
Dankzij een super examenrooster, kan ik toch nog een beetje aan cultuur doen, dus zijn we vandaag naar het Museum van Schone Kunsten getrokken. (dat van Gent).
Ik wou namelijk absoluut de British Vision tentoonstelling nog zien en Gent valt perfect te combineren met mijn blokschema.
De tentoonstelling geeft een overzicht van 2 eeuwen Britse kunst waarin alle grote namen vertegenwoordigd zijn. British Vision bestaat uit zo een 300 kunstwerken . De verzameling omvat schilderijen, beelden, aquarellen, tekeningen, foto's, boeken en prenten.
De werken worden tentoongesteld in 14 ruimtes, iedere ruimte vertegenwoordigt dan weer een bepaald aspect van de Britse kunst.

Je start in de 18e eeuw, waar je dan eerst en vooral tal van werken te zien krijgt, die toch wel sterk beïnvloed zijn door de industriële revolutie en de daarbij horende maatschappelijke verschuivingen. Portretkunst was toen niet langer enkel weggelegd voor de rijke burgerij, maar ook voor het proletariaat. Door de opkomst van de fotografie was het niet langer meer noodzakelijk dat de modellen stilzaten, waardoor het gemakkelijker werd om landschappen en stadsbeelden te schilderen.
In de volgende zaal kom je bij de Britse humor terecht. De werken komen nog steeds uit de 19e eeuw en brengen satire van de maatschappelijke verschuivingen naar voor. De Britse satire is brutaal en bijzonder scherp.
In de volgende zaal zie je enkele perspectieven. Doordat het dagelijkse leven vooral uit industrie bestond, werd het schilderen van landschappen veel geliefder. De natuur werd opgezocht als vlucht uit de realiteit, verder was de natuur een interessant thema voor observatie. Hier krijg je vooral fictieve landschappen te zien.
En dat is dan ook meteen het verschil met de volgende ruimte, hier krijg je wederom perspectieven te zien, maar door het toenemende toerisme werden werkelijke landschappen in de schilderijen weergegeven. Hier werd aquarel vooreerst als volwaardige kunsttechniek gezien, en werden er dus voor het eerst volledige schilderijen in aquarel gemaakt.
In de volgende ruimte kan je dan 'het vertrouwde landschap' bewonderen. Het gaat hier om natuur in de vertrouwde omgeving, niets speciaal of indrukwekkend dus. Hierin spelen de activiteiten van de landbouwer een grote rol, maar ook ontspanning. Het gaat hier om een zeer realistische kunststroming. De volgende ruimte omvat hetzelfde thema, maar dan enkel schilderijen van John Constable.
De volgende ruimte draagt de naam 'atmosfeer en detail' en zoals de naam zelf al zegt, vind je hier dan vooral details uit de omgeving. Schilderijen van een boomstronk, een rots, een tak, of een paard. Het is een focus op op het eerste zicht niets zeggende deeltjes van de natuur.
De volgende ruimte draagt nog steeds dezelfde naam, maar geeft dan vooral schilderijen weer, waarin er gebruik gemaakt werd van een wetenschappelijke studie. Het gaat hier om kunstenaars die tegelijk wetenschappers waren, of op zijn minst gebruik maakten van compleet wetenschappelijke methodes.
In de volgende ruimte worden dan visionaire werken weergegeven. Hier gaat hier vooral om schilderijen die een chronologisch overzicht geven, om de oude en de moderne kunst met elkaar te confronteren. De werken zijn vaak gebaseerd op poëzie en literatuur, maar ook op werken uit eerdere periodes. De thema's die gebruikt worden, zijn dan weer vooral mythologie , godsdienst, en zelfgecreëerde mythologie. De volgende ruimte behandelt hetzelfde thema, maar dan op prenten en papier.
In de volgende ruimte worden de moderne landschappen behandeld, hier merk je invloeden van het impressionisme en het postimpressionisme.
De drie laatste ruimtes beslagen de moderniteit. De sociale observatie herleeft, en je vindt terug enkele realistische portretten terug. In de laatste ruimte komen er dan weer verschillende thema's terug, die ook in het begin van de tentoonstelling voorkwamen. Door een vergelijking, kan je de evolutie in de maatschappij volgen.

Daarna kan je dan nog naar de permanente tentoonstelling van het MSK gaan kijken, deze is zeker en vast de moeite, ongelooflijk uitgebreid en afwisselend, maar om mijn blogbericht niet overdreven lang te maken, ga ik er niet echt op ingaan.
De tentoonstelling British Vision is zeker een aanrader, absoluut niet langdradig, en je krijgt echt een mooi overzicht van de Britse kunst. Als je ze nog wilt zien, zal je je wel moeten haasten, want ze loopt maar tot 13 januari. Een bezoekje aan het MSK, voor enkel de permanente tentoonstelling te bekijken, is zeker ook de moeite, na mijn examens keer is zeker nog eens terug om ze rustiger te kunnen bekijken. Bij deze wil ik jullie dan ook waarschuwen, als je naar het MSK wilt gaan, rek er tijd voor uit. Wij hebben er nu iets meer dan 4 uur rondgelopen, en we hebben sommige zalen echt maar met een half oog bekeken. Je kan echt gemakkelijk een volledige dag in het MSK doorbrengen.

MSK, citadelpark, 9000 Gent, British Vision nog tot 13 januari dinsdag tem zondag van 10 tot 18u woensdag tot 21u, toegang 6 euro voor -26 jarigen

daytrippin' part 3: Antwerpen de Planeet!

Na lang nadenken, heb ik toch maar besloten, om even niet te blokken en dus toch een beetje te genieten van de vakantie.
Na dagen van mijn leven in Gent gesleten te hebben, was het eens tijd om de (ahum) wijde wereld in te trekken. Dus trokken we maar naar Antwerpen, de planeet.
Wat er zoal in Antwerpen te beleven valt, buiten uitgaan, is nogal veel om op te sommen, en de meesten van 'mijn lezers' zullen ooit wel al eens in Antwerpen geweest zijn, dus een volledige opsomming krijg je hier zeker niet.
Door tijdsgebrek, en doordat Antwerpen toch nogal groot is uitgevallen, heb ik toch redelijk wat niet kunnen bezoeken, (lees vooral veel musea).

Het eerste museum dat je tegenkomt als je van de trein stapt, is het Rubenshuis, echt zeggen dat je niet in Antwerpen kan geweest zijn, zonder dat bezocht te hebben, is zwaar overdreven. Maar aangezien ik geen volledige cultuurbarbaar ben, heb ik het bezocht.
Rubens zou het huis in 1610 gekocht hebben, en er later een heel deel hebben bijgebouwd. Het bijgebouwde deel is volledig in Grieks-Romeinse stijl. De portiek en het tuinpaviljoen zijn echter nu, de nog enige authentieke delen van het huis.
Bij je bezoek aan het museum kan je kiezen tussen een audiogids of een tekstboekje. Ik ben niet zo een grote fan van audiogidsen, ik ben daar gewoon absoluut niet handig mee, dus heb ik maar voor het tekstboekje gekozen. In dat boekje kan je dan bij verschillende werken die ik het huis hangen uitleg lezen.
In het huis zelf vind je enkele schilderijen van Rubens zelf terug en enkele van zijn tijdsgenoten. Er staat ook een bed uit de 17e eeuw en een linnenkast. Blijkbaar was het bezitten van linnen in die tijd een teken van rijkdom. Aan het einde van de rondleiding kom je in de tuin terecht, en eerlijk gezegd was dat voor mij het hoogtepunt van het bezoek. Het is een oase van rust (tenminste als er niet te veel toeristen rondlopen).

Het tweede museum dat we bezocht hebben is het scheepvaart museum. Waarom, weet ik eigenlijk niet zo goed, maar op een of andere manier geraak ik altijd, in iedere stad die ik bezoek, in het maritiem museum verzeild (tenminste als er een is). Het museum bevindt zich in 'het Steen', wat op zich zeker de moeite is om eens van dicht bij te bekijken.
Het grootste probleem met maritieme musea, om het even waar, is dat ze echt wel vrij wel hetzelfde zijn. Maquettes van boten, schilderijen van boten, details van boten, ankers, scheepsknopen... Nu ja, zowat alles wat met een boot kan te maken hebben, vind je er steevast terug.
Wat opvallend was, in dit maritiem museum en dat ik toch nog nergens anders tegengekomen was, was dat er bij ieder object een spreekwoord stond, dat je terug kan leiden tot de scheepvaart.
Verder was het vooral veel te warm in het museum en dus doordat ik al in zodanig veel maritieme musea geweest ben, heb ik er niet zolang rondgelopen.
Een bezoek aan het museum is echter wel de moeite als je echt geïnteresseerd bent in de geschiedenis van de scheepvaart, maar ook gewoon om eens in 'het Steen' te kunnen lopen.

Het derde gebouw dat we bezocht hebben is de Sint-Carolus Borromeuskerk, maar dit vooral omdat we net verrast werden door een regenbui. De kerk heeft wederom nogal veel met Rubens te maken, hij zorgde voor het grootste deel van de versiering van de buitengevel, de bekroning, en voor de inrichting. Een groot deel van de kerk is echter in de 18e eeuw afbrand, waardoor enkel het hoofdaltaar en de mariakapel nog authentiek zijn. De voorgevel is qua architectuur nog vrij indrukwekkend, verder is het natuurlijk vooral een 'kerk'.

De rest van de dag hebben we dan vooral doorgebracht in de buitenlucht, een beetje de Antwerpse sfeer opgesnoven, de Onze lieve vrouw kathedraal eens van dichtbij gaan bekijken, eens op de grote markt geweest, de groenplaats, en een klein beetje geshopt.
Kortom, we zijn volop de toerist gaan uithangen in Antwerpen!

Rubenshuis, wapper 9, 2000 Antwerpen, alle dagen open van 10-17u, maandag gesloten, 4€ toegang voor -26 jaar
Scheepvaartmuseum, steenplein 1, 2000 Antwerpen, alle dagen open van 10 tot 17u, maandag gesloten, 3€ toegang voor -26 jaar.
Sint Carolus Borromeuskerk, Hendrik Conscienseplein 6, 2000 Antwerpen, maandag tot zaterdag 10-12.30 en 14-17u, toegang gratis.

The Shining

Vandaag is het kerstdag, niet dat je daar echt veel van merkt als universiteitsstudent. Van tijd tot tijd krijg je eens een msnmelding om je prettige feestdagen te wensen, of zo een één of ander E-kaartje, compleet in kerststijl, maar voor de rest is het een dag als iedere andere van de kerstvakantie. Blokken geblazen dus! Nu ja, met mijn geniaal examenrooster dacht ik dat ik toch een beetje kerstdag kon 'vieren' en hoe kan dit beter, dan eerst een gezellig etentje en daarna met een glas rode wijn, naar een van je favoriete films kijken.
Zoals in een eerder blogbericht vermeld, heb ik dus, zoals verwacht 'The Shining' onder de kerstboom gevonden.

'The Shining' speelt zich vooral af in 'het Overlookhotel' waar Jack aangesteld is als huisbewaarder voor de wintermaanden. Het hotel zelf is gesloten gedurende de wintermaanden, door extreme sneeuwval. Jack zijn taak bestaat erin om van tijd tot tijd eens de verwarmingsketels aan te zetten, zodat deze niet kapot kunnen vriezen.Op de dag van intrek van het gezin, maakt hun zoontje Danny contact met de kok van het hotel, en dit vooral via de geest.

De eerste weken verloopt alles vrij rustig, Jack kan aan zijn boek werken en het zoontje, Danny, rijdt rustig rond op zijn 'gocart'. Na een tijdje ontdekt Danny echter dat hij kan communiceren met de geesten van het hotel.
Wat later breekt er een sneeuwstorm uit, en krijgt ook Jack te maken met de geesten van het hotel. Jack wordt langzaam gek en verandert in een psychopaat. Op een avond bereikt het geheel zijn hoogtepunt en wil Jack zijn familie vermoorden met een bijl.

The Shining is gebaseerd op het Stephen King boek, maar King zelf is niet tevreden met de verfilming, en de meeste mensen die zowel het boek hebben gelezen, als de film hebben gezien, stellen vast dat je niet echt van een verfilmd boek kan praten. Iemand die een beetje vertrouwd is met Stephen King weet hierdoor echter, dat je niet echt een realistische verhaallijn moet verwachten, en dat er dus gebruik gemaakt wordt van paranormale gebeurtenissen (zoals dus bijvoorbeeld communiceren met geesten). Kubrick heeft zijn eigen ziel deels toegevoegd aan het boek, waardoor je dus een ander resultaat verkrijgt.

Ik ben reeds enkel jaren een vrij grote fan van de film, maar dan vooral omdat er door de muziek een bepaalde sfeer wordt gecreëerd, waardoor je bepaalde dingen gaat verwachten die helemaal niet gebeuren en omgekeerd. De muziek speelt echt een cruciale rol in de film. Een keiharde thriller is het niet. Er zitten wel enkele angstaanjagende stukjes in, maar dan vooral doordat Jack Nicholson op zich gewoon een vrij angstaanjagend gelaat heeft, de muziek maakt het geheel af.

Op bepaalde momenten is de vrouwelijke hoofdrol (Shelley Duval) wel vrij irritant, niet hysterisch genoeg, of net te hysterisch, haar acteerprestatie komt soms totaal niet goed over.
De film is vooral bekend bij het grote publiek door de scène waarin Jack met een bijl door een deur hakt, zijn hoofd door dat gat steekt en zegt 'Here's Johnny', dit moment werd in 2003, door de 'Channel 4' kijkers gestemd tot griezeligste moment in de film geschiedenis.


De film is en zal denk ik altijd mijn favoriete thriller zijn, mede doordat ik hem eigenlijk, op de muziek en Nicholsons gezicht na, eigenlijk niet echt griezelig vind. (ik kijk totaal niet graag naar thrillers). Door het camerawerk en de muziek wordt er gewoon een bepaalde sfeer gecreëerd. Als je echt wil griezelen en met angst op je zetel wil zitten, is het echt geen aanrader, want veel schrik zal je echt niet hebben. Als je echter, in mijn ogen toch, een meesterwerk wilt bekijken, zeker doen!!

Maar dan wederom, als je het boek om een of andere reden gelezen zou hebben, en de film nog niet gezien zou hebben, zou je dat best ook laten, tenzij je genoeg afstand van het boek kan nemen, en de film op zich kan bekijken.

The Shining, 1980, Stanley Kubrick, duur 115min, genre: Thriller/horror

Kerstshoppen op 24 december?

Altijd een goed idee!
Mensen die me al langer kennen, weten dat ik een vrij lastminute persoon ben.
Meestal koop ik een klein cadeau op voorhand, zodat ik nooit met lege handen toekom, maar het echte werk grijpt pas plaats de dag van kerstavond, of de dag ervoor.
Dit jaar, dus weer niet anders, potje Tierenteyn mosterd was reeds gekocht, (een speciaal potje, niet gewoon eentje uit de GB he), maar ja, ik zag het gezicht van mijn moeder al voor me. Dat cadeau ligt daar nu zo al een week, de spanning loopt ten top, en ze doet het open, joepie! een potje mosterd. Ik zou er ook niet echt content mee zijn! (maar bon, ik lust dan ook geen mosterd)

Vandaag dus rap nog eens naar 'Gentcity' gegaan. Ik verwachtte verpletterd te worden door kuddes mensen, maar tot mijn grote verrassing en blijdschap, het is lang geleden dat er zou weinig volk was in Gent.
Bij deze, kerstshoppen, rond 2 à3 uur 's middags 24 december is altijd een goed idee!
Geen kerstdrukte, buiten in de fnac, de kerstmarkt zelf was voor het zeggen leeg, en in de veldstraat kon je gemakkelijk doorstappen.
De eerste keer in mijn leven dat ik niet geheel uitgeput terug thuis kwam van een middagje shoppen. De cadeau zoektocht ging ook heel vlotjes. Zo vlot dat ik zelf nog even tijd had om de prachtige (ahum) kerstversiering in Gent te bewonderen.

Vroeger gingen mijn moeder, mijn broers, mijn zus en ik, altijd op kerstdag de kerstversiering in Gent bewonderen. Toen was dat echt nog de moeite. De boom was mooi versierd, in alle straten van het centrum hingen lichtjes, op vele plekken stonden er kleine boompjes, er waren redelijk veel straatoptredens en we hadden nog een kerststal.
Nu hebben we niet eens meer een echte kerstboom in Gent. Mensen die hem eens goed bekeken hebben, hebben misschien ook ontdekt, dat die boom een hele constructie is, die ervoor zorgt dat hij wel op een boom lijkt, maar stiekem zijn het een hoop stokken aan elkaar genageld. Van de versiering zullen we ook maar niet te veel zeggen, nu ja, niet dat mijn boom thuis zo prachtig is, maar hij heeft toch nog veel meer stijl dan die boom in Gent.

Dit jaar is er ook geen kerststal meer in Gent. Geen plaats ervoor veronderstel ik. Maar de poppen staan nu opgesteld op het balkon van de Sint Baafs kathedraal. Op zich niet zo een enorm slecht idee, ware het niet dat een van de herders nogal zelfmoordneigingen heeft. (zie foto), hij hangt daar nu toch reeds een paar dagen half over de rand.
Verder hebben we nog steeds de obligatoire draaimolen, maar ja, het jaar dat ze die gaan weghalen, zal Gent ten onder gaan, denk ik.
Gent is een zalige stad en op vlak van steden, mijn absoluut grote liefde, maar ieder jaar rond de kerstperiode stelt ze me meer en meer teleur!

Daytrippin' Part 2

Tja, waar er een eerste deel is, is er meestal ook een tweede deel. Aandachtige lezers zullen dan ook wel gemerkt hebben, dat in mijn vorig bericht stond, dat we meerdere musea hebben bezocht, maar het uiteindelijke bericht enkel over het instrumentenmuseum ging. Nu ja, ik wou gewoon geen bericht schrijven dat van hier tot in Tokio reikt, dus dacht ik beter opsplitsen in twee berichten. (ook al maakt dat zoveel niet uit, maar kom ja..)

Met onze B-dagtrip hadden we dus ook toegang tot de Koninklijke musea voor Schone Kunsten. Deze bestaan vooral uit 2 musea, het museum voor oude kunsten en het museum voor Moderne kunst. Doordat wij veel te lang in het instrumenten museum zijn blijven hangen, hebben we ons echter moeten beperken tot het museum voor Moderne kunst. Als Monia moet kiezen tot oude kunst of moderne kunst, kiest ze toch nog steeds voor de moderne kunst.

Eerlijk gezegd, ik kan niet zeggen over hoeveel verdiepingen het museum voor moderne kunst zich uitstrekt, op een of ander manier sta je ineens op verdieping -8 en weet je niet hoe je daar ooit bent geraakt. Voor mensen die denken dat ze teveel zouden afzien van al die trappen, ik heb een spierverrekking, en ik heb al die trappen kunnen nemen, en daarbovenop is er ook nog een gigantische lift in het museum, en met gigantisch, bedoel ik gigantisch, je kan er gemakkelijk een kleine auto in parkeren.

Hoe dan ook het museum zelf is gigantisch groot en als je er ooit naartoe gaat, rek je er best echt wel een volledige dag voor uit. In het museum van moderne kunst vind je vooral schilderijen en enkele beelden. Het bestaat uit 2 grote delen, vooreerst kunst in de 19e eeuw en in het tweede deel, kunst van de 20e eeuw tot nu.
Je kan er ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken, dit hebben wij door tijdsgebrek echter niet gedaan en vanaf 2008 zou er in het museum van Moderne kunst, een Magritte Museum geopend worden.
Je vindt er vooral werken van Belgische kunstenaars terug, bekende en minder bekende. Voor iedereen is er wel iets te zien, maar nooit overdreven veel, zo vindt je er wel enkele schilderijen van het kubisme bijvoorbeeld terug, maar geen honderden werken, zodat je er op de duur toch maar gek van wordt.
Er is dus veel afwisseling, wat het museumbezoek echt aangenaam maakt. Ik moet toegeven het SMAK is er echt zo hard niets tegen!

Ik ben ook een veel grotere fan van dit museum dan van bijvoorbeeld een Van Gogh museum in Amsterdam of van een Picasso museum in Barcelona. Ik ben iemand die vrij rap verveeld geraakt bij het bekijken van allemaal werken van eenzelfde kunstenaar, dus het museum van Moderne kunst is echt ideaal voor mij. Veel afwisseling, veel verschillende kunstenaars, veel verschillende technieken, en vooral veel ruimte.
Je vindt er werken van Delvaux, Permeke, Magritte, Panamarenko, maar ook van tal van minder bekende kunstenaars. Als je iemand een beetje wegwijs wil maken in de wereld van moderne kunst is dit echt een ideaal museum.
Ik begin te merken dat ik echt meer op reclameboodschap begin te lijken, dus ik rond af met een bedankje aan mijn 'medecultuurgenoten' voor een uiterst geslaagde dag en voeg er nog maar eens aan toe, dat iedereen die ooit de kans krijgt, zeker het museum van Moderne kunst moet gaan bekijken.
Ik keer alleszins terug ergens na mijn examens, als het Magritte museum open is.

Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Regentschapsstraat 3, 1000 Brussel, kostprijs 5 euro. alle dagen open van 10-17.00
Een B-dagtrip vanuit Gent voor het instrumentenmuseum en de Koninklijke Musea kost trouwens 13,60 euro voor personen tot en met 25 jaar.

Daytrippin' part 1

Ik val in herhaling, maar ja, "zondag=cultuurdag". Alle vorige uitstapjes, waren door mij gepland en vonden dus ook plaats in Gent, maar van deze keer liet ik de keuze aan een van mijn 'cultuurpartners'. Vorige week zei hij tegen mij, 'ik zou wel eens naar het instrumentenmuseum willen gaan'. Bon ja, domme ik wist nog niet eens dat er zo een museum bestond, blijkbaar is dat in Brussel. Na 'lang' mailoverleg, hebben we uiteindelijk besloten er een dagtrip van te maken. Er bestaat namelijk een B-dagtrip die je toegang verleent tot het instrumentenmuseum en de koninklijke musea van schone kunsten. Deze kost ongeveer 2 euro meer, dan een treinreis en een bezoek aan het instrumentenmuseum alleen.
Aangezien de reden van onze uitstap het instrumentenmuseum was, zijn we daar eerst naartoe getrokken.
Het museum bevindt zich in het gebouw van het voormalige grootwarenhuis "old England", wat op zich al een architecturaal hoogstandje is, en dus gewoon al absoluut de moeite is, om eens naar te gaan kijken. Het museum zelf bestaat uit 4 verdiepingen en bevat zo ongeveer een 1500 instrumenten.

Bij de ingang krijg je een hoofdtelefoon, die je geen saaie rondleiding geeft, maar bij veel instrumenten een klein stukje muziek laat horen. Dit zou mogelijk zijn door een of ander infraroodsysteem, dat weet waar je welk stukje muziek moet horen. Ik moet wel zeggen, dat dat niet 100% werkt. Soms hoor je helemaal niets, soms hoor je heel veel ruis, soms hoor je een verkeerd instrument... Veel hangt af van hoe je je hoofd houdt en hoeveel andere mensen er in de buurt zijn. Op zich is het een heel goed systeem, want bij sommige instrumenten, had je soms echt geen idee van wat voor klank deze zouden kunnen voort brengen.

Op de eerste verdieping vind je tal van folkinstrumenten. Dit zijn dan vooral verschillende soorten fluiten, doedelzakken, pauken, ander soorten trommels, accordeons en enkele struikinstrumenten. Het meest opmerkelijke op deze verdieping waren voor mij, kleine fluitjes in allemaal verschillende vormen, en tal van eigenaardige creaties die toch op een of andere manier muziek konden voortbrengen. Bij iedere groep instrumenten kreeg je redelijk wat uitleg over waarvoor ze gebruikt werden.


Op de tweede verdieping krijg je Westerse kunstmuziek. Hier vind je vooral blaasinstrumenten, violen, altviolen, basviolen, enkele piano's en wederom een paar trommels. Ook hier zijn er echt eigenaardige creaties te vinden. Een één of ander blaasinstrument in de vorm van een slang bijvoorbeeld, maar ook bijvoorbeeld violen waarvan de klankkast compleet vervormd lijkt te zijn.

Op de bovenste verdieping vind je dan klavier en snaarinstrumenten. Zo zie je een beiaard enkel orgels, veel piano's, veel klavecimbels, veel violen en andere snaarinstrumenten, maar maar weinig gitaren. Opmerkelijk waren vooral de mooie schilderijen op de vleugels van de piano's en klavecimbels, maar ook die 'pianoharp', dit is eigenlijk een 2 in 1 instrument. Er stonden ook enkele verticale klavecimbels, en ik moet zeggen, dat was voor mij een première in mijn leven om dergelijk instrument te zien.



In de kelder vind je dan het klanklabo, hier vind je draaiorgels, gitaren, en tal van elektronica. Op deze verdieping mag je eindelijk eens een instrument aanraken. Via knopjes kan je bijvoorbeeld op een klarinet "spelen" en kan je de toon op een computerscherm volgen. Er staat daar ook een piano waarop je kan spelen, en een één of andere cabine waar je in kan staan, waarbij een snaar meer aangespannen wordt door je gewicht, en je dus eigenlijk 'je gewicht kan horen'. Je kan hier ook de kleur van klanken bekijken en zo. Wij hebben deze ruimte als laatste bekeken, en het was wel een verademing om na al die bordjes, van gelieve niet aan te raken, eindelijk eens een instrument te mogen aanraken.

Het instrumentenmuseum is zeker een aanrader voor iedere muziekliefhebber, het bezoek wordt echt stukken interessanter gemaakt door de hoofdtelefoon, het enige echt spijtige aan de het museum is dat het weinig interactief is. Een paar meer instrumenten, mogen aanraken, zou het echt perfect maken. Langs de andere kant is het natuurlijk wel begrijpelijk dat dit niet mogelijk is, vooreerst voor geluidsoverlast, tegenover andere bezoekers, en natuurlijk ook, omdat de meeste instrumenten echt niet goedkoop zijn.

Instrumentenmuseum, Hofberg 2, 1000 Brussel. Inkom 4 euro voor personen onder de 26, weekdagen 9.30-16.45, weekend 10.00-16.45, maandag gesloten.

Feestdagen

In de reeks, Monia is rusteloos, en heeft dus veel te veel te zeggen, een blogje over de feestdagen.
Mijn kerstboom is vandaag gearriveerd. Zoals ieder jaar veel te laat naar mijn zin, maar ondertussen wordt het huis toch gevuld met een heerlijke kerstboomgeur.
De versiering ontbreekt nog grotendeels, ik had een vrij drukke dag vandaag, en aangezien dat blijkbaar uiteindelijk altijd op mij terecht komt, hangt er nu vrij wel niets in. Iedere keer dat ik eraan voorbij ga, hang ik er iets bij in, maar zoveel gebeurt dit niet.
Daarbovenop komt nog dat die boom zo scheef staat, dat hij ernstige concurrentie vormt voor de 'toren van Pisa'. Hij is ook veel te groot voor mij. Hij is zo een twee koppen groter dan mij dus versiering in de bovenste takken hangen, is vrij pijnlijk voor me.
Morgen komt dit echter in orde, dan maak ik er echt mijn werk van (gelukkig geloof ik dat nog net zelf).
Toch kerstmis zal dit jaar een geheel andere ervaring worden dan de voorbije jaren. wij vieren normaal altijd samen met ons gezinnetje, maar nu zit Ridha in Australië, zal Mouna in Canada zijn en Chedly in Roemenië. Wat we gaan doen is dus voorlopig vrij vaag!
De cadeau's zullen wel aanwezig zijn. Ik zal me eindelijk trotse bezitter kunnen noemen van 'The Shinig' (de film, niet het boek). Verder moet ik wel zelf nog kerstinkopen gaan doen voor bepaalde personen. Sommige hebben reeds iets ontvangen en de rest krijgt gewoon niets he!
Kerst draait bij ons dus normaal altijd rond familie en is dan de tijd waarin je eens iets extra geeft en krijgt.
Dit jaar vieren we allen kerst in een andere tijdzone, hoe het afloopt laat ik later misschien wel nog weten!
Maar alleszins, voor iedereen die het leest en iedereen die het niet leest: Een vrolijk kerstfeest!!!

Waar is Wally/Monia?

Eigenlijk is er voor het moment niet echt veel gaande in mijn leven. Op de duur zou ik bijna nog bijna studeren uit verveling.
Nu ja, niet dat ik zou weinig doe, dat ik eigenlijk veel kans krijg om me echt te vervelen, het zijn gewoon allemaal veel te zinloze dingen om echt een blogbericht aan te verspillen. Laat staan dat ik dan ernstig zou kunnen verwachten, dat iemand het zou lezen.
Waar hangt Monia hele dagen uit...
Ik ben zoals de meesten wel al zullen weten weer bezig met toneel, niet dat het mijn meesterrol zal worden dit jaar, maar meedoen is belangrijker dan winnen he. Het grootste probleem bij ons, is dat onze repetities tegenwoordig vooral gekenmerkt worden door afwezigheid van toch wel enkele belangrijke rollen, en dat ik dus schizofreentje mag spelen (lees 6 rollen in een mag spelen). Een rol die me op het lijf geschreven staat. Soms vraag ik me af of ik niet echt een beetje schizfreen zou zijn, ook al ben ik ervan overtuigd dat er in iedere mens meerdere personen verborgen zitten. Zolang deze personen niet met elkaar communiceren, zal dit zeker niet echt een probleem vormen? De repetities liggen nu stil voor een winterstop (examens dus).
Verder ben ik dus vol op bezig met mijn cultureelniveau te verhogen, maar daar kan je reeds genoeg over lezen op mijn blog en als je het te weinig zou vinden, moet je zelf maar een zondag vrijmaken, om ons te vergezellen.
Wat doet Monia nog dezer dagen? Wel naar de zee gaan, tijdens stormweer, 's morgens de fiets pakken en naar nergens rijden, doelloos in het zwembad rond zwemmen, gaan 'shoppen' en geen enkele winkel binnen gaan, op café gaan en niets bestellen, praten over zinloze dingen (en duidelijk ook zinloze blogberichten schrijven).
Het is weer de tijd van het jaar waarin ik rusteloos ben. Ieder jaar rond de winterexamenperiode heb ik zo wel een moment. 'kunde weer gene weg me u eigen' is het standaard zinnetje dat ik te horen krijgen. Met alles beginnen en niets ten einde brengen, doelloos rondlopen, staren, noem maar op... Ik ben niet bepaald goed gezelschap tegenwoordig, ook al val ik best nog wel mee, tussen andere mensen dan mijn eigen gezinnetje (je kan die gemakkelijker straffeloos afblaffen zeker?).
Mijn rusteloosheid gaat wel meestal samen met periodes van pure creativiteit. Ik ben weer vol op kortverhalen aan het schrijven. Dat was lang geleden. Vroeger was dat een van mijn grootste hobby's, maar zo een 5 jaar geleden ben ik ermee gestopt, maar 'Monias rustloosheid 2007' gaat blijkbaar samen met schrijven. Eigenlijk zou ik dat hier zelf niet moeten meedelen, want nu volgt zeker de vraag, 'mag ik eens een verhaaltje van je lezen', terwijl die absoluut niet voor publicatie bedoeld zijn.
Verder ben ik weer aan het schilderen. Dat is iets wat al heel mijn leven met ups en downs gebeurd. Meestal schilder ik tot ik echt geen plekje meer vrij heb, om mijn 'kunst' kwijt te kunnen, nu heb ik nog meer dan plaats genoeg, dus we zien wel waar we geraken.
Verder ben ik dan nog een beetje aan het studeren. Ik heb wel een geniaal examenrooster, maar helemaal niets doen, is ook maar niets he. De af en toe obligatoire Praktische Oefening vraagt natuurlijk ook wel wat voorbereiding.
Stil zitten doe ik dus zeker niet, echt iets zinvol doen, doe ik ook niet. Tenzij je sociale contacten onderhouden en een beetje doelloos schrijven en schilderen zinvol kan noemen?
Geef me een beetje tijd en ik ben weer mijn 'oude ik'. Er is wel niet zo veel verschil tussen de 'rusteloze ik' en de 'echte ik'. Het enige grote verschil is, dat er normaal wel een doel achter mijn handelen zit en dat dat nu dus een beetje ontbreekt!

Buth, vader van Thomas Pips en andere muizenissen.

Laat dit zeker zijn, cultuur op zaterdag, is voor mij geen uitvlucht om zondag in mijn luie zetel te blijven zitten.
Ik was eigenlijk nog nooit in de Kunsthal van de Sint-Pieters abdij geweest, en vond dat er daar wel eens verandering in gebracht mocht worden.
Mensen die me wat beter kennen, weten dat ik een serieuze aanhanger ben van stripboeken en nu loopt er een tentoonstelling van Léo De Budt in de Sint Pieters abdij. Een ideaal moment dus om eens naar de Kunsthal te trekken.
Léo De Budt is een kunstenaar, die bij het grote publiek bekend staat als cartoonist. Hij werd vooral bekend door zijn strip 'Thomas Pips' in de krant Het Volk. Hij tekende ook ieder jaar cartoons over de Tour de France, deze werden gepubliceerd in een afzonderlijk tourkrantje. In zijn tekeningen zit steevast een muisje verborgen. Die muis is soms heel gemakkelijk te vinden, maar er hingen toch wel redelijk wat tekeningen, waar het muisje onvindbaar bleek te zijn.

De tentoonstelling loopt in 4 zalen.
In de eerste zaal wordt er een beetje meer uitleg gegeven over wie Budt nu eigenlijk is en daar worden ook enkele schilderijen vertoond. Er hangen daar reeds enkele cartoons, die vooral worden gekenmerkt door een enorm oog voor detail. De tekeningen zijn echt tot in de kleinste puntjes perfect uitgewerkt en enorm gedetailleerd. Een van die cartoons zou 20 muisjes bevatten, ik heb er geen enkel gevonden.
In een tweede zaal worden nog meer cartoons voorgesteld, vooral van Thomas Pips. Je kan hier delen van de stripboeken lezen.
De derde zaal hangt dan vrij vol met enkel tekening over de Tour de France. Deze tekeningen fascineerden mij het meest. Ze zijn wederom tot in het detail uitgewerkt, en eigenlijk ook wel vrij grappig. De kans is trouwens vrij groot dat je deze al gezien hebt, want van de zomer stonden er enkele op de site van 'het Nieuwsblad'
In de vierde zaal hangen dan weer vooral strips van Thomas Pips, maar ook enkele andere werken. In deze zaal was ik vooral gefascineerd door 2 tekeningen, waarin Budt de gelaatsuitdrukkingen van Thomas Pips voorstelde.

Deze tentoonstelling is een aanrader voor iedere stripliefhebber, mooi voorgesteld en er is echt veel te zien. Na een tijdje geef je het wel op om alles te lezen, het wordt gewoon te veel. Je rekt ook best redelijk wat tijd uit als je er naartoe gaat. Wij hebben er zo een 3 uur rondgelopen en de laatste zaal hebben we eigenlijk nog maar met een half oog bekeken.

Buth, vader van Thomas Pips en andere muizenissen. Tot 27 februari, in de kunsthal van de Sint Pietersabdij (Sint Pietersplein, Gent), alle dagen, behalve maandag van 10.00 tot 18.00, kostprijs voor mensen onder 25: 3 euro.

Etoiles Polaires: Finland

Na drie jaar wachten, was het eindelijk weer eens tijd voor Etoiles Polaires in de Vooruit. Deze keer werden er tal van Finse mediakunsten voorgesteld. Zo kon je naar Finse films kijken, naar optredens van tal van Finse groepen gaan en een tentoonstelling bekijken.
Nu ja, ik ben altijd wel te vinden voor een gratis tentoonstelling. Valt het niet mee, gewoon een beetje niet zo kostbare tijd verloren, valt het wel mee des te beter.
Ik had me toch eerst een beetje geïnformeerd op de site van de Vooruit, want geheel niet weten waar je naartoe gaat is ook maar niets.

Terike Haapoja, een kunstenares toonde drie werken. Haar eerste werk 'mind over matter over mind' bestaat uit drie 3D beelden van een echografie. Ze gaan van abstract naar minder abstract. In het eerste beeld hebben ik en mijn medelotgenoten, geen foetus kunnen ontdekken, zelf niets wat in de verste verte op een lichaamsdeel zou kunnen lijken. Als je er een beetje voor openstaat, houdt het je wel bezig, ondanks dat je je toch wel serieus kan afvragen wat er nu zo kunst is aan een echografie.
Haar tweede werk, 'Atlantis', waren dan twee videoprojecties, wederom van een echografie. Je kan je eigenlijk uren bezig houden met de foetus te zoeken, maar na een tijdje verveelt dat toch ook maar.
Haar derde werk, Community, zijn infrarood beelden van afgekoelde dode dieren. Ze toont zo een 5 tal dieren, waarvan je er 2 nog kan herkennen, of toch denkt te herkennen, want ondertussen vraag ik me af, of het niet heel de tijd over het zelfde dier ging. Mooi voorgesteld, en het houdt je toch wel een beetje bezig. Haar werken worden gekenmerkt door een grote fascinatie voor leven en dood.


Juha Valkeapää maakt een persoonlijk geluidsportret voor iedereen die wil. De bedoeling is dat je je naam zegt, en dat je dan geblinddoekt op een stoel gaat zitten. Volgens de letters van je naam, produceert hij dan klanken. Het eigenaardige is, dat zijn 'slachtoffers' vrij weinig reageren op zijn klanken. De meesten blijven echt statisch zitten, af en toe beginnen ze wel te lachen, maar verder gaat het niet. Zijn project draagt de naam 'Sonic Portraits'. Het heeft bij sommige namen veel weg van een soundcheck, andere momenten, imiteert hij dan vogels of andere dieren.


Een derde project dat werd voorgesteld is 'Pixelachescreening'. Hierin stellen verschillende mediakunstenaars hun videowerken voor. Ik ga hier nu geen volledige uiteenzetting geven van alle werken die werden vertoond, want dat zou toch een beetje te veel tijd en plaats in beslag nemen. Het meest uit het oog springende werk was voor mij 'Match the Movie'. Geert Mul toont hierin verschillende beelden die op een bepaald tijdstip op TV werden vertoond. Een softwarealgoritme vergelijkt deze dan en associeert ze. De beelden die het meest met elkaar te maken hebben, worden dan na elkaar vertoond. Zo wordt er op een bepaald moment, een beeld getoond van een één of ander product dat op een lopende band ligt, en direct daarop een beeld van legertroepen. Als je dit zo leest, zal je er geen associatie tussen maken, maar ik kan je verzekeren, als je ze echt na elkaar ziet, zit er wel degelijk een associatie in.

Slotsom, 'Etoiles Polaires' was absoluut de moeite, het heeft mij een hele tijd bezighouden, en nu nog. Het spijtige aan de zaak is, dat de tentoonstelling ondertussen afgelopen is, dus moest ik met mijn schrijven iemand warm hebben gemaakt om te gaan kijken, zal deze moeten wachten op de volgende 'Etoiles Polaires' en wie weet wanneer die zal zijn?

Ettore Sottsass en Christopher Dresser

Op cultureel vlak was het eigenlijk al een topweek, maar ik nam me al een tijdje voor om naar het Designmuseum in Gent te gaan, dus ooit moest het er wel van komen.
Naast de permanente tentoonstelling die ik al zo een 10 maal gezien heb, werden er deze keer werken van Sottsass en Dresser vertoond.


Sottsass was meer dan 20 jaar de designraadgever van Olivetti,( je kent het wel, dat schrijfmachinemerk) en gedurende de jaren 60 en de vroege jaren 70 speelde hij een belangrijke rol in de Avant-gardecultuur. De tentoonstelling toont werken van Sottsass beginnende van de jaren 40. Hij behoort tot de anti-design strekking, wat inhoudt dat zijn design een groot belang hecht aan sociale en culturele waarde van het object, evenals aan zijn esthetische functie. In zijn werk maakt hij gebruik van felle kleuren, schreeuwende combinaties, ironie en kitsch. De zuivere functionaliteit van zijn objecten wordt ondermijnd. Ik heb me maar al te vaak de vraag gesteld, waar ik mijn boeken, op zijn boekenrekken echt kwijt kan. Zijn design moet een bepaalde boodschap overbrengen, waardoor de functionaliteit vaak te niet wordt gedaan. Al bij al ben ik wel te vinden voor Sottsass werk, zijn vazen zijn er voor mij wel een beetje over, maar een bezoek aan het designmuseum, om zijn werken te bewonderen, is zeker de moeite.

Dresser is dan weer een ander paar mouwen. Dresser is een industrieel designer/botanicus, die zijn vormtaal haalt uit de plantenkunde. Hij levert werken in metaal, keramiek en glas. Vooral dan kannetjes, kommetjes, toastrekjes en ander huishoudelijk werktuig. Niet echt mijn ding dus, de zoveelste lepeltjes en vorkjes zien, de 10000 kan en dergelijke. Nu ja, als je voor design in keukengerei te vinden bent, is zijn werk zeker wel de moeite om naar te kijken. Hij brengt design en functionaliteit samen. Zo werd er een filmpje vertoond waarin eerst een veel te zware theepot werd gebruikt, waardoor het water volledig naast de tas vliegt, en dan later als vergelijk een filmpje met een theepot van hem, waar natuurlijk het water mooi in de tas terecht komt.
In tegenstelling tot Sottsass' werk is Dressers werk vooral standaard, de functionaliteit gaat duidelijk voor op het design. In zijn tijd (1834-1904) was hij vooruitstrevend, nu zijn zijn ontwerpen vrij standaard.
Speciaal voor hem naar de tentoonstelling gaan, is niet direct de moeite, tenzij je natuurlijk graag naar kommetjes en kannetjes kijkt, maar als extraatje is het wel mooi meegenomen!

Ettore Sottsass en Christopher Dresser, nog tot 13 januari in Designmuseum Gent, maandag gesloten, alle andere dagen van 10 tot 18uur.

The Assissination of Jesse James by the coward Robert Ford.

Eeuwig naar films gaan, die al enkele jaren oud zijn , is misschien wel een goed idee, maar soms is het ook eens tijd voor iets nieuws.
Zaterdagavond ben ik dus maar naar 'the Assissination of Jesse James' gaan kijken. Op dit moment draaien ze hem in de studioskoop. Het was zo een drie jaar geleden dat ik nog eens in de Studioskoop was geweest, maar uiteindelijk de zalen hebben nog steeds niets van hun charme verloren, en de toegangsbewijzen zijn nog steeds dezelfde als 3 jaar geleden.

De film handelt over Robert Ford die aangenomen wordt, om de beroemde en beruchte gangster Jesse James te elimineren. Het verhaal op zich komt al bij al vrij traag op gang, maar dat zorgt ervoor dat er een bepaalde sfeer wordt gecreëerd. De hoofdpersonages worden vertolkt door Brad Pitt en Ben Affleck. Ik ben absoluut geen Pitt fan, ik vond hem zelf vrij storend in de film 'Babel' (en dat is allicht 'het understatement' van het jaar), maar hier moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat hij zijn rol goed vertolkt en vrij overtuigend overkomt.
De film is gebaseerd op de historische roman van Ron Hansen en is deels een liefdesverhaal, deels een verhaal over verraad, en deels een western.
Ik wist niet goed wat van de film te verwachten, aangezien ik niet zo een Western fan ben. Alhoewel ik misschien niet echt het recht heb, om dergelijke uitspraken te doen, want de enige Westerns die ik ooit heb gezien, liggen toch wel al heel ver in mijn geschiedenis. Maar ik was vrij aangenaam verrast, de film heeft me kunnen bekoren, wellicht ook grotendeels omdat hij stiekem toch nogal weinig met Western te zien had. De film zit technisch goed in elkaar, het verhaal is met momenten niet echt sterk, maar dat zal dan vooral liggen aan het feit dat de film niet echt rap vooruit gaat. Ondanks dat de hoofdpersonages grote namen zijn in Hollywood zijn, is 'The assissination of Jesse James' geen Hollywood film. De meningen over de film zijn echter nogal vrij uiteenlopend, dus neem mijn menig zeker niet voor wet.

the Assissination of Jesse James by the coward Robert Ford, Andrew Dominik, duur: 155min, 2007

Manderlay

Tegenwoordig ben ik nogal 'into' Lars Von Trier films, dus echt lang moest ik niet twijfelen over mijn donderdagavondplannen toen ik te weten kwam dat 'Manderlay' op groot scherm vertoond werd.
Toen de film in de bioscoop speelde, heb ik mijn kans gemist. Toen was ik nog lang niet de Von Trier fan die ik nu ben en eerlijk gezegd, de film sprak me toen niet echt aan.
Maar ouder en wijzer geworden en de 'Von Trier' stijl langzaam maar zeker leren appreciëren.
Manderlay was geen nieuwe film voor mij, en maar best. De film werd vertoond in het Filmplateau met een inleiding van ongeveer een uur, waarbij die persoon die inleidde (zijn naam ben ik al vergeten), er niet beter op gevonden had, om in zijn inleiding, het volledige verhaal prijs te geven. En met het volledige verhaal, bedoel ik echt het volledige verhaal, er is geen detail dat hij overgeslagen heeft. Het verrassingseffect, voor mensen die de film voor het eerst bekeken, was er dus volledig af. Beter nog, een eigen interpretatie werd zo goed als onmogelijk, omdat meneer X het ook nodig vond om zijn volledige interpretatie over de film te geven.
Manderlay is nummer 2 in de USA – Land of Opportunities trilogie (na Dogville en voor Washington, verwacht in 2009) van Lars Von Trier en vertelt het verhaal van Grace verder. Ze is ondertussen toegekomen in Manderlay, een oude slavengemeenschap, waar er zo een 70 jaar na de afschaffing van de slavernij nog steeds slaven gehouden worden. Grace wil dit onrecht ten einde stellen, maar komt tot de ontdekking, dat de vrijgelatenen eigenlijk niet zou blij zijn met hun herwonnen vrijheid. Ze besluit in Manderlay te blijven, om de slaven op weg te helpen, en hen aan te tonen, hoe mooi het wel niet is om vrij te zijn. Tijdens haar verblijf stoot ze op tal van muren. Na een tijdje slaagt ze er in om de democratie in de gemeenschap tot stand te brengen, maar deze zorgt wederom voor een averechts effect.
De film probeert, net als in 'Dogville' de onvolwassenheid van de Amerikaanse moraal weer te geven. De Amerikaanse moraal gaat zo ver dat ze met een onbeperkte macht gepaard gaat. Von Trier probeert aan te tonen, dat het hoog tijd wordt dat we onze morele tekortkomingen moeten inzien. De trilogie is tot nog toe, niet echt het verhaal van Grace, maar meer een reflectie van Von Trier op de Amerikaanse maatschappij.

Manderlay, Lars Von Trier, 139min, 2005

El camino del Alma

Waar Facebook niet allemaal goed voor is! Een paar weken geleden ontdekte ik een lagere schoolvriend van me op facebook, en zo vonden we na een jaar of 10 terug contact met elkaar.
Vorige week vroeg hij me dan of ik niet naar zijn concert wou komen kijken.
Nu ja, toen de woorden klassieke muziek vielen, dacht ik nog ach ja, waarom niet.. Kort erop viel echter het woord koor. Dit zette me zowat aan het twijfelen, maar na kort wikken en wegen, kwam ik tot de conclusie, waarom iets beoordelen, dat je eigenlijk totaal niet kent.
Sinds kort probeer ik trouwens iedere zondag iets cultureel te doen, of toch minimum eenmaal per week deel te nemen aan een culturele activiteit. Deze gingen echter nog niet veel verder dan films en tentoonstellingen en voor zo een zaken ben ik al mijn hele leven te vinden, nu heb ik mijn palmares toch een beetje kunnen uitbreiden.

Het concert bestond uit drie delen, die tevens ook drie werken van Johan Duijck zijn. Nu ja, mij zei die naam nu eens echt totaal niets, klassieke muziek kenner dat ik ben. Ik wist dus ook totaal niet wat te verwachten van mijn zondagmiddag! Gelukkig werden de teksten eerst eens voorgelezen, zowel in het Spaans als in het Nederlands, zodat ik toch een flauw benul kreeg, waarover al die mensen voor me stonden te zingen!
Na iedere tekst werd dan het desbetreffende stuk gezongen. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik aangenaam verrast was, het concert duurde blijkbaar een 2 tal uur, ik dacht persoonlijk dat ik nog maar 30min in de zaal zat, toen het laatste stuk werd aangekondigd!
Ik kwam geheel ontspannen buiten, wat blijkbaar niet echt logisch is..
Ik begrijp echter wel waarom mensen dit niet logisch vinden. De muziek klonk op bepaalde ogenblikken vrij dramatisch en de teksten waren over het algemeen toch wel vrij zwaar! De teksten stemmen uit de 16e eeuw en gaan over de ziel, vriendschap en de ziel in muziek, de ziel van het inzicht en de ziel van onze verantwoordelijkheid. De muziek is gecomponeerd door Johan Duijck en stamt wel uit deze eeuw. Die man is echt een genie!
Ik ga hier geen technische uiteenzetting over het concert kunnen geven, daarvoor weet ik veel te weinig over klassieke muziek. Misschien had ik toch wat beter moeten opletten in de lessen esthetica in het middelbaar. Maar ik moet zeggen, ik heb genoten!
De volgende keer dat iemand me vraagt om naar een klassiek concert te gaan zal ik allicht niet meer twijfelen, dat is dan weer een gat in mijn cultuur dat langzaam maar zeker gedicht zal worden!

Dancer in The Dark

Zondag= cultuurdag, maar door het barre weer van de voorbije dagen had ik niet echt veel zin, om naar buiten te gaan. Nu ja, een beetje cultuur naar huis brengen is dan ook niet zo moeilijk!
Ik koos er dus voor om deze week een film te bekijken, binnen de warmte van mijn vier muren. Ik ben al jaren grote fan van het duet van Thom Yorke en Björk, 'I've seen it all', wat hoort bij soundtrack van 'Dancer in the dark'. Ik had echter nooit de kans gehad om de film te zien, aangezien de meeste videotheken hem niet verhuren en de meeste winkels hem niet of niet meer verkopen.
Een paar weken geleden ontdekte ik hem echter in de mediamarkt, en kocht ik hem dus maar.
'Dancer in the dark' handelt over een Tsjechische immigrante (Selma= Björk) in Amerika, die samen woont met haar zoontje Gene. Selma wordt langzaam maar zeker blind, maar is vastbesloten om haar zoontje, die aan de zelfde ziekte lijdt, uit zijn lijden te besparen, door geld te sparen voor een operatie voor hem, dus gaat ze ondanks verminderd zichtvermogen gaan werken in een fabriek.
Tegelijk probeert ze haar eigen passie na te streven, namelijk dansen en zingen in een musical. Door haar sterk verminderend zichtvermogen, worden de alledaagse dingen echter steeds zwaarder en zwaarder voor haar, waardoor ze uiteindelijk wordt ontslaan.
Haar buurman die in financiële moeilijkheden verkeerd, steelt haar spaargeld, en dan loopt zowat alles verkeerd.
Dancer in the dark is een film/musical, waarbij je vooral Björk moet kunnen uitstaan om hem te kunnen uitkijken. De film kruipt diep onder je huid, emotieloos naar 'Dancer in the Dark' kijken, is volgens mij absoluut onmogelijk.
Het is een aangrijpend verhaal, waarin je echt compleet meeleeft met Selma.
Ik vind het een echte aanrader, maar indien je opzoek bent naar een ontspannend filmpje voor de vrijdagavond, zou ik zeker niet 'Dancer in the Dark' kiezen.

Dancer in the dark, een film van Lars Von Trier, duur 135min. (2000)

Alexander De Grote

Iedereen die denkt dat hier een uiteenzetting zal volgen over Alexander De Grote, wijlen koning van Macedonië, mag direct al stoppen met lezen, bij mij gaat het om een Grieks restaurant in Gent.
Voor sommigen is dit niet nieuw, voor anderen zal dit 'brand new information' zijn, maar nog niet zo lang geleden was het mijn verjaardag (shock :-p). Nu ja, mijn dooppeter, die stiekem toch niet echt mijn dooppeter is, vond dat dit gevierd moest worden. Om eigenlijk een lang verhaal kort te houden, mijn zus verjaart 10 dagen voor mij, mijn peter zijn vrouw, is mijn zus haar meter, dus besloten zij, mijn zus, mijn zus haar vriendje en mij uit te nodigen voor onze verjaardag!
De keuze van restaurant lag bij ons, aangezien mijn zus de grotere kenner is van restaurants in Gent, liet ik die keuze gewoon aan haar over, zij wou Grieks, het werd dus Grieks!
Op vrijdag en zaterdag avond kan je genieten van live muziek in Alexander de Grote, wat geen echte aanrader is als je echt rustig wilt eten, maar het zorgt toch wel voor een goede sfeer! Het eten was goed tot zelf zeer goed, maar veel te veel! Als je op voorhand laat weten, dat je met een groep mensen komt eten voor iemand zijn verjaardag te vieren, krijg je taart. Nu ja, wij hadden dat niet gedaan, tot grote spijt van de eigenaar, maar we kregen dan toch een fles Griekse schuimwijn.
Na het eten, krijg je ook nog een likeurtje. Ik ga ervan uit dat je normaal wel mag kiezen wat je wilt, maar als je niet weet wat ze hebben, krijg je dus iets voorgeschoteld, ik had bananenlikeur, niet echt mijn ding, de muntlikeur daarentegen, is wel een echte aanrader!
Het restaurant op zich vind ik zeker een aanrader, misschien net iets te duur voor een studentenbudget, maar je hebt een heel uitgebreide kaart, en je krijgt alleszins meer dan genoeg lekker eten voorgeschoteld!

voor wie zelf eens Grieks in Gent wil eten: Alexander De Grote: Rodelijvekensstraat 1, Gent.

Technopolis

Abonnementen op minder intellectuele kranten hebben ook zo wel een paar voordelen! Met mijn abonnement op het nieuwsblad, krijg ik dus een priviligepas en met zo een pas, kan je deelnemen aan wedstrijden speciaal voor abonnees, 'vre wijs'! Vooral 'vre wijs' omdat ik nu al 5 maal heb meegespeeld en toch al 3 maal heb gewonnen!
Van deze keer waren het tickets voor technopolis, bon ja, een echt schitterende prijs is dat niet, maar als je daar eens gratis naartoe mag, waarom niet he!

Dus ja, wij gisteren rond de middag richting Mechelen vertrokken, gaar vrij vlot trouwens. Eenmaal in technopolis toegekomen, moesten we echter vaststellen, dat het 'sint-dag' was! Dat houdt een hoop schreeuwende en willekeurig rondlopende kinderen in, die er geen besef van hebben, dat iemand anders ook wel eens iets zou willen uitproberen. Na een korte periode van ergernis, die later wel nog enkele opstoten krijg, zet je je daar wel over, en mits een beetje geduld, kan je ook wel alles eens testen.

De tentoonstelling zelf, is natuurlijk wel duidelijk vooral voor kinderen bedoeld, maar ja, dat wisten we wel al op voorhand!
Als volwassen mens, kan je er wel nog eens een beetje het kind in je laten boven komen, want komaan, wie wil er nu niet in het midden van een zeepbel staan! De beste 'attracties' voor de eerder volwassen mens, zijn natuurlijk wel de 2 auto's die simuleren, hoe je op de weg rijdt, eenmaal nuchter, en eenmaal in dronken toestand! Dronken rijden, lijk dan ook moeilijker gedaan dan gezegd!

Verder kan je nog tal van oogtesten doen, zoals, hoe ziet een bijziende of verziende mens, of wat is het zichtveld van een insect (altijd handig om te weten, als je een vlieg wilt doodslaan), je kan ook testen hoe groot je eigen zichtveld is (blijkt vrij groot te zijn bij mij).

Eigenlijk is er gewoon net iets te veel te doen, om hier een echt uitgebreid relaas te geven van welke flauwe kul ik eigenlijk gisteren middag heb uitgehaald, dus ik denk dat ik het hier zowat bij hou!
Technopolis is vooral beestig voor kinderen, of voor volwassenen die echt het kind in hen willen boven halen. Maar eigenlijk moet je al bij al vooral heel veel geduld hebben!
Wat ook wel heel spijtig was, is dat er met verschillende opstellingen zodanig geknoeid was, dat ze stiekem niet meer werkten, andere dingen vielen gewoon kapot (terwijl het de bedoeling was dat je ze liet vallen) en dan was er nog een heel deel afgesloten voor onderhoud!

Smartreading

Aangezien ik maar al te vaak hoor, 'amai gij zijt slim' of dergelijke opmerkingen, vond ik het dus maar tijd om nog een beetje slimmer te worden.
Nu ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Ik was dus maar al te blij dat onze studentenvereniging een cursusavond smartreading organiseerde.
Ik dus, vol moed, gisterenavond richting universiteitstraat, om woorden in daad om te zetten.
De personen die de cursus geven, blijken nogal 'in to themselves' te zijn, met momenten iets te overtuigd van hun stuk.
We zouden dus leren hoe we rapper konden lezen, maar eerst en vooral krijgen we een veel te lange inleiding over welk deel van onze hersenen dat we gebruiken, en over het feit dat een mens ongeveer 25 pg per uur leest..
Ik bijvoorbeeld lees wel degelijk tot bijna 100pg per uur, als ik me goed kan concentreren. Blijken ze ons ook mee te delen, dat wij als we lezen veel te veel bezig zijn met andere dingen, zoals dat je vb de hond nog moet eten geven, de vuilbak nog moet buiten zetten, of dergelijke meer, waardoor je dus minder geconcentreerd leest, en dus ook minder rap. Iets anders wat ze ook wisten te zeggen is, dat de meeste personen terug lezen, als ze een tekst aan het lezen zijn, omdat ze niet meer goed weten wat ze voordien hadden gelezen. Dat is dan weer ook iets dat ik niet doe, maar blijkbaar, ze hebben dat uitgerekend, verlies je op die manier een 6uur als je een boek van ik dacht 300pg leest. Wat natuurlijk wel enorm veel is, dus dat is misschien wel een beetje een bruikbare tip.
Een andere misschien echt bruikbare tip is, eerste de structuur van een boek te leren vatten, en daarna het lezen, dus eigenlijk gewoon eerst een boek een beetje door bladeren, dit zou helpen om de tekst op te slaan in het lange termijn geheugen in plaats van in het korte termijn geheugen.
Verder werd er ook nog verteld, dat we zoveel mogelijk proberen begrijpen, herinneren en onthouden te gelijk, dus dat we automatisch met 4 dingen te gelijk bezig zijn, terwijl enkel het lezen op zich al voldoende zou moeten zijn.
Dit hebben ze dan aangetoond aan de hand van een paar begrippen die ze op een scherm toonden, die je later moest opschrijven... Bij de eerste test moest je ze gewoon opschrijven, dat zou vrij goed moeten gaan, bij een tweede test moest je ze dan uit een lijst halen, en bij een derde test weer eens opschrijven. Een normale mens scoort het best op de tweede test, dan op de eerste en het slechts op de derde, nu ja, dat is een beetje buiten mij gerekend, mijn tweede test was weldegelijk het beste, maar dat scheelde niet veel met mijn derde test. De 3 testjes samen zouden moeten aantonen dat het probleem niet echt bij het herinneren ligt, want dat je je de woorden wel herinnert, als je ze in een lijstje ziet staan.
Een ander testje was een naam uit een lijst zien te vinden, terwijl je die lijst maar een fractie van een seconde te zien krijgt, eerste keer, een grandioze flop, na een keer of 3 begon je de namen wel op te nemen, wat wel vrij eigenaardig is, aangezien je ze eigenlijk met moeite te zien krijgt. Dit zou komen doordat onze hersenen eigenlijk veel meer woorden tegelijk aankunnen, dan dat wij denken te kunnen lezen.
Ik denk als ik het goed begrepen heb, dat dit testje dient om aan te tonen dat we veel te veel tijd aan een woord investeren, terwijl je gemakkelijk meerdere woorden tegelijk kunt opnemen.
Verder was er dan nog de vraag hoeveel woorden je in een keer opneemt als je leest, bij de meeste mensen is dit tussen de 3 en de 6 woorden, bij mij is dat meestal een volledige (kleine) alinea, wat direct verklaard, waarom ik 100pg per uur lees.
Eigenlijk komt het er een beetje op neer dat je een tekst gewoon aandachtig zou moeten 'scannen', zonder er al te veel bij na te denken, dat je niet mag terugspringen in een tekst, dat je zoveel mogelijk woorden ineens moet kunnen opnemen, zodat je hersenen niet afgeleid kunnen geraken en dat je moet kunnen mindmappen, wat dus inhoudt dat je de tekst gemakkelijk weer kan oproepen.
Slotsom van de avond voor mij is, dat ik eigenlijk zowat heel mijn studies al aan smartreading doe (tenminste op de momenten dat ik echt geconcentreerd werk), maar dat mijn probleem bij het mindmappen ligt.. Dit zou echter wel op te lossen vallen, door een meer globaal beeld van een boek te kunnen scheppen..
De cursus schijnt een aanrader te zijn, ik weet het niet, hij schijnt echt zijn vruchten af te werpen. Als je zo een cursus wilt volgen, zal je er echter eerst mee moeten leren leven dat er daar zo een twee goeroes gedurende een dag of 2 voor je neus rondspringen.
Een andere cursus die ze aanbieden, is leer in 4 uur blindtypen, dit lijkt me nu net iets haalbaarder en allicht ook interessanter!

bal Marginal

Na een toch al vrij drukke halve week, moest ik er even tussen uit. Ik besloot dus maar om dominique te bellen, zij staat meestal wel open voor een marginaal feestje ;-).
Na een kleine inleiding ging ze er dus ook maar direct mee akkoord om me te gaan naar het marginale 1e master feestje te gaan. Dominique wou zich verkleden, ik ben daar normaal niet zo een fan van, en trouwens echt marginale kledij heb ik zelf niet in mijn 'kast' hangen. Bij mij werd het dus maar dingen combineren, en een veel te fel bloemen T-shirt aan doen, dat toch wel iets of wat marginaal is (ik ben er alleszins geen fan van!).
De avond konden we flessen cava drinken voor 8 euro, of cocktails voor 2 euro, nu ja, ik ben geen fan van al die schuimwijn, champagne, cava toestanden, maar als je maar een beperkt budget hebt (en ik denk toch wel dat dat voor iedere student geldt) kan je je er best mee verzoenen om eens iets te drinken wat je wat minder vindt..
De avond begon goed, de muziek was redelijk, de sfeer zat er niet direct in, maar die kwam wel los na een tijdje.
Trouwens, het was ook wel eens best aangenaam om eerst een gewoon gesprekje te kunnen voeren met bepaalde mensen, sommige ervan had ik niet meer gezien sinds de tweede zit en andere leer je dan weer eens een beetje beter kennen.
De cava begon te vloeien, de muziek werd marginaler en marginaler, stil staan werd moeilijker en moeilijker..
Kortom, het was een geslaagde avond, met vooral grote dank aan (op dat moment wat vrij marginale) Dominique!
De avond misschien een beetje te vroeg moeten afsluiten, maar ja als je de volgende dag een praktische oefening op punten hebt, om 8.30, dan moet je daar misschien toch een beetje rekening mee houden!

mijn trots :-p

Na heel lang zagen tegen bepaalde personen, die maar blijven weigeren om een taart voor me te bakken, kreeg ik van mijn zus, de perfecte gelegenheid.
19 november was het haar 'vriendje' zijn verjaardag en zij besloot dat er een verrassingsfeestje moest zijn.
Nu ja, aangezien ik als meestertaartenbakker van de familie wordt gezien (ahum, bakken?), had ze er niet beter op gevonden om aan mijn deur te komen kloppen om taarten te bakken!
Ik besloot dus maar om mijn beroemde cappuccinotaart te maken, die lukt altijd en smaakt altijd opperbest!
Maar ja, mijn zus vond dit te weinig, er kwamen 18 mensen, en 1 taart van mijn ma, een taart van mij, tiramisu, 12 muffins (ook door mezelf gebakken) en abrikozenmousse leken haar te weinig..
Dus tijd voor mijn meesterplan, eindelijk had ik eens de kans op een Schwarzwalder kirschtorte te maken. Dat is niet zo een taart die je zo maar eens voor de lol maakt, er kruipt daar namelijk heel veel tijd in. En los daarvan, is dat een taart die je onmogelijk met een 3 à4 personen kunt opeten..
Na een uurtje 'zweten', (chocolade aan de zijkant van een taart aanbrengen leek moeilijker dan gedacht en zo), was ze dan af! Het resultaat kan je hier dan ook bewonderen!
Het verrassingsfeestje viel uiteindelijk wel wat in het water doordat de meeste gasten veel te laat kwamen opduiken, en doordat de jarige zelf er niet beter had op gevonden om te vroeg te komen opdagen!

Dit is natuurlijk niet zo een bijster interessant verhaal, maar ja, ik ben zodanig trots om mijn eerste volledig alleen en zelf gebakken moeilijke taart, dat ik toch vond dat ze een plaatsje op mijn blog verdient!

Personal DNA

You are an inventor

Your imagination, self-reliance, openness to new things, and appreciation for utility combine to make you an INVENTOR
You have the confidence to make your visions into reality, and you are willing to consider many alternatives to get that done.
The full spectrum of possibilities in the world intrigues you—you're not limited by pre-conceived notions of how things should be.
Problem-solving is a specialty of yours, owing to your persistence, curiosity, and understanding of how things work.
Your vision allows you to identify what's missing from a given situation, and your creativity allows you to fill in the gaps.
Your awareness of how things function gives you the ability to come up with new uses for common objects.
It is more interesting for you to pursue excitement than it is to get caught up in a routine. Although understanding details is not difficult for you, you specialize in seeing the bigger picture and don't get caught up in specifics.
You tend to more proactive than reactive—you don't just wait for things to come to you.
Your independent streak allows you to make decisions efficiently and to trust your instincts You tend to do things on the spur of the moment, not sticking to a set schedule.
You do your own thing when it comes to clothing, guided more by practical concerns than by other people's notions of style.
Generally, you believe that you control your life, and that external forces only play a limited role in determining what happens to you.

You are Free-Wheeling

Your charismatic nature, liveliness, and independence make you FREE-WHEELING.
You don't mind being in the spotlight, preferring social gatherings to quiet nights at home.
You take a practical approach to people, not getting too involved in their feelings—or their business.
At the same time, your acceptance of others leads you to be understanding of their life circumstances, even if you don't quite understand their emotional reactions to some things. Although you have a wide circle of friends, you're very discerning as to whom you can trust. You're not rigid in your beliefs about the world, and you don't want to impose your perspective on others, but at the same time, you know that plenty of people don't always act responsibly. Engaging with others is a large part of how you live in the world, and most importantly, it plays a role in how you see yourself—you tend to learn a lot about yourself in situations where you are with other people.
You have an understanding of the complexities of situations, and you don't judge others too hastily.

Zo, dat weten we dan ook weer...

De avonturen van Zeno nr 3258

jaja, weer paniek alom!! De kippen van weet ik veel wie liepen voor de zoveelste keer in de tuin.
Onze hond, een jachthond, wou deze natuurlijk weer eens pakken!
na de 2 dode kippen van 2 jaar geleden, de dode muis en het dode eendje van vorig jaar, moest de kip er dus maar aan geloven!
Spijtig genoeg was de kip hem te snel af!!
Gevolg een achtervolgingsjacht op straat, in het midden van het spitsuur, met als gevolg de kleine Zeno onder de auto!! Nog veel meer paniek dus..
Vlug naar de dierenarts gebeld, een 30 tal min later mochten we langsgaan.
We waren bang voor inwendige bloedingen! Bleek de hond natuurlijk niets te hebben, even actief als anders..
Een paar schaafwonden op pootjes en kin rijker, maar voor de rest is hij allang terug de oude!!
Dan zijn we maar te weten gekomen, dat zijn temperatuur in orde is, dat zijn hart normaal slaat, zijn longen horen eveneens normaal aan, hij weegt 6,5kg (heel weinig dus) en hij heeft een stevige schedel!!
Om dus een lang verhaal kort de houden, de hond heeft een verkeersongeval gehad, maar is compleet in orde!! hij moet enkel een paar pijnstillers nemen!
Mijn broer daarentegen, getuige van het ongeval is nog steeds wat aan het panikeren!