the hardest part

Op een dag wordt je wakker en besluit je dat het voldoende is geweest, vanaf nu, no nonsense..
'Ik moet en ik zal gelukkig zijn...'

Oude vetes worden begraven, het verleden wordt vergeten, of we doen toch op z'n minst dat we het vergeten en gaan vooruit!

Niet langer stilstaan bij vroegere gebeurtenissen, op een dag besluit je gewoon: 'een ongelukkige jeugd doet er niet toe, het is nu dat het moet gebeuren'. In het begin valt het zwaar, want je blijft hoe dan ook verknocht aan wat er ooit gaande was. Tenslotte, heeft het verleden ook het heden gemaakt.
Het verleden bepaalt je denkpatroon, bepaalt je reacties, bepaalt hoe jij je bij bepaalde zaken voelt. Je wilt verder naar de toekomst, maar begrijpt dat dit ook niet volledig zonder slag of stoot zal gaan.

Je vindt echter de job van je leven (en dan ben je weg natuurlijk ;-)) of iets/iemand anders, waarbij je uitstekend voelt en je raapt al je moed bijeen en voelt of weet dat je sterk genoeg bent om het verleden achter je te laten. De band tussen het heden, het verleden en de toekomst lijkt in eens minder sterk en je merkt dat je vooruit gaat.

Je omgeving doet dezelfde vaststelling en ziet dat je gewoon gelukkiger bent en je je voor het eerst in je leven zelf een hoofdrol speelt. Om een of andere reden heeft je leven plots meer inhoud, of dat denk je toch op zijn minst.