dinsdag 16 oktober 2007

Film festival Gent: Bamako

Maandagavond, twee keuzes, naar de film gaan voor 2,5€ of ons thuis zitten vervelen, naar de film gaan dan maar...
De film was een keuze van onze studentenvereniging, dus veel had ik daar niet op te zeggen.. Het mooie kantje van de zaak was dat voor de film Danny Glover kwam spreken, je kent hem van Manderlay, lethal weapon 4 en nog een hoop films die ik niet ken. Nu ja, een hollywoodacteur zie je niet iedere dag in levende lijve, dus dat was wel vrij mooi meegenomen!
Na dat een van onze Gentse schepenen had getoond hoe goed Engels we in Gent praten, ahum, begon de film.

Bamako is een wijk in Mali, waar er een volksrechtbank wordt opgericht om het IMF en de wereldbank ter verantwoording te stellen over de armoede in Afrika.
Ondanks dat het een nogal provisoire rechtbank is gaat het er wel vrij eerlijk aan toe. De advocaten worden ernstig genomen, de pleidooien ook als ook de getuigenissen van de verschillende burgers van Bamako.
De film brengt armoede in Mali in beeld zonder de werkelijke armoede te tonen. De film probeert geen emoties bij je los te krijgen door een hoopje miserie van verhongerende kinderen of slavernij of verkrachtingen te tonen, maar simpelweg door getuigenissen van burgers en door de plaats van keuze van de rechtbank. De rechtbank bevindt zich gewoon op een binnenpleintje in openlucht, het recht wordt gesproken, terwijl de andere burgers gewoon, rustig het dagdagelijkse leven verder leiden.
De film is met momenten echt langdradig hij zou gerust een half uurtje minder lang mogen duren, maar ik vind het wel een hele prestatie om een film van 115min te maken over een actueel probleem als armoede in Afrika zonder de armoede zelf te tonen.
toch de film is niet echt een aanrader, maar dat is geen probleem, aangezien dat de voorstelling de eerste en de enige keer was dat hij in België vertoond werd

woensdag 3 oktober 2007

Ben X

dinsdagavond, perfecte avond om een film te gaan bekijken, veel minder volk dan in het weekend, en ook een compleet ander publiek. Geen schreeuwende kinderen, geen mensen die het nodig vinden om luidop uitleg te geven bij een film...

Na tal van positieve recensies van Nic Balthazars debutfilm te hebben gelezen, was de keuze van film ook vrij rap gemaakt..

'Ben is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen. Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan de helft afspeelt in de wereld van online computergames. In de echte, harde wereld van een technische school is het leven voor hem een dagelijkse hel, met twee kerels die hem het leven bijna letterlijk onmogelijk maken. Ben heeft een plan. Een plan van één woord: moord! Dan komt zijn internetvriendin Scarlite in zijn leven. Dat behoorde niet tot het plan.'

De twee hoofdthema's, pesten en autisme worden mooi naar voorgebracht, zowel via beeldspraak, als via keiharde beelden. De film is goed opgebouwd en komt soms heel verrassend uit de hoek. De film heeft me geen minuut verveelt, en je komt bewogen naar buiten. Ook al kan je je misschien niet echt vinden in het thema autisme, iedereen kan zich wel op een of andere manier vinden in het thema pesten, het wordt dus echt moeilijk om als 'volwassen' mens te zeggen, 'deze film deed me nu echt niets.' Het is nog nooit, of toch heel zelden zo stil geweest in de kinepolis, na afloop van een film.
Echt veel commentaar kan je niet geven op de film, eigenlijk moet je hem gewoon zelf gezien hebben.