22 september, klokslag 10uur en het is weer zo ver..
het begin van een, zonder twijfel (ahum), ongelooflijk boeiend academiejaar. Vanaf dag een worden we direct geconfronteerd met het ongelooflijk organisatie talent van de unief, en dus met overboeking van auditoria.
De eerste lessen zijn zoals verwacht, saai en veel te lang... Wat kan je uiteindelijk echt anders verwachten van een cursus financieel en economisch recht. Ware het niet dat onze professor, soms echt wel om te breken grappig is!
Maar hoe dan ook voor mij blijft het vooral uitkijken naar woensdag en vrijdag!
Eindelijk eens lessen die ik zelf heb mogen kiezen en die me dan ook 100% interesseren, mensenrechten en diplomatiek recht..
Met het begin van het academie jaar, komt dan weer mijn warhoofd boven.. Alweer een tijd waar we eigenlijk van alles en niets op de hoogte zijn, dat ik stomweg boeken vergeet te kopen, laat staan dat ik weet welke boeken ik nodig heb, maar goed, nog een maand of 4 te gaan, en dan wordt dat pas echt een groot probleem..
Gemotiveerd ben ik voorlopig wel, hoelang dat zal duren, zullen we wel zien..
dinsdag 23 september 2008
maandag 22 september 2008
Electrified
Wederom een tentoonstelling die ten einde liep en die ik wou zien. Deze tentoonstelling was eigenlijk een samenwerking van het Smak, de vooruit en de 5 voor 12. Het werk dat je in het SMAK kon aanschouwen, bestond uit iedere keer 2 staaldraden die met een bepaald punt verbonden waren en die ergens een beetje licht gaven. Deze staaldraden bewogen door hoogspanning. Het licht=vonken worden ook veroorzaakt door een hoogspanning. De kabels bevinden zich in een donkere ruimte, waardoor je eigenlijk enkel en alleen af en toe een klein spatje licht ziet. De kunstenaar wil er een onweer mee weergeven. De ervaring in die ruimte is vooral heel intens, eerlijk gezegd had ik gedurende mijn hele verblijf in die ruimte vooral schrik dat er een van de kabels zou doorknakken. Van werkelijk onweer heb ik helemaal geen schrik, maar op een of andere manier joeg dit kunstwerk me wel enige angst aan.
Verder kon je vooral een deel van de permanente collectie van het SMAK aanschouwen. Zo stonden er tal van boxen opgesteld die allen een verschillende geluid/ gesprek weergaven, waardoor je eigenlijk in een regelrechte chaos terecht kwam, een chaos, die eigenlijk heel goed vergelijkbaar is met de wereld waarin we nu leven. We lopen rap, we praten rap, we leven rap in het algemeen en we nemen eigenlijk bitter weinig op van wat er in onze omgeving plaatsgrijpt.
De permanente tentoonstelling bestond vooral uit werk van Panamarenko en Marcel Broodthaers. Die laatste staat vooral bekend om zijn grote mosselpot. Een mosselpot die de meeste mensen die ooit naar het SMAK zijn geweest, bij hun eerste bezoek te zien kregen, maar die ik, ondanks toch wel heel talrijke bezoekjes aan het SMAK, van deze keer voor het eerste mal gezien heb. Ach ja, niet echt dat het zo een gemis zou geweest zijn, moest ik hem nog altijd niet gezien hebben. Centraal stuk van de tentoonstelling, en toch wel heel interessant stuk, was een nagebouwd hutje, waarin er talrijke bekende en minder bekende kunstwerken verwerkt waren en waarbij er dan voor ieder kunstwerk een woordje uitleg bij stond, van hoe de hutbewoner ze verworven heeft. Lees: hoeveel kosnoten of ananassen hij heeft moeten neertellen. Het is vooral een mooie expositie en eens iets anders.
Nu naar het SMAK gaan, is zeker en vast een aanrader, want zo krijg je eens watanders te zien, dan de typische permanente tentoonstelling, die veelal gewoon wat als ruimte opvulling dient.
Verder kon je vooral een deel van de permanente collectie van het SMAK aanschouwen. Zo stonden er tal van boxen opgesteld die allen een verschillende geluid/ gesprek weergaven, waardoor je eigenlijk in een regelrechte chaos terecht kwam, een chaos, die eigenlijk heel goed vergelijkbaar is met de wereld waarin we nu leven. We lopen rap, we praten rap, we leven rap in het algemeen en we nemen eigenlijk bitter weinig op van wat er in onze omgeving plaatsgrijpt.
De permanente tentoonstelling bestond vooral uit werk van Panamarenko en Marcel Broodthaers. Die laatste staat vooral bekend om zijn grote mosselpot. Een mosselpot die de meeste mensen die ooit naar het SMAK zijn geweest, bij hun eerste bezoek te zien kregen, maar die ik, ondanks toch wel heel talrijke bezoekjes aan het SMAK, van deze keer voor het eerste mal gezien heb. Ach ja, niet echt dat het zo een gemis zou geweest zijn, moest ik hem nog altijd niet gezien hebben. Centraal stuk van de tentoonstelling, en toch wel heel interessant stuk, was een nagebouwd hutje, waarin er talrijke bekende en minder bekende kunstwerken verwerkt waren en waarbij er dan voor ieder kunstwerk een woordje uitleg bij stond, van hoe de hutbewoner ze verworven heeft. Lees: hoeveel kosnoten of ananassen hij heeft moeten neertellen. Het is vooral een mooie expositie en eens iets anders.
Nu naar het SMAK gaan, is zeker en vast een aanrader, want zo krijg je eens watanders te zien, dan de typische permanente tentoonstelling, die veelal gewoon wat als ruimte opvulling dient.
zondag 21 september 2008
Here comes the sun!
Vandaag is het eigenlijk de eerste herfstdag en dus tijd om stil aan de winterkleren uit de kast te halen en de zomerkleren veilig op te bergen.
Vandaag was het echter meer een topdag qua temperatuur en zomergevoel, dus wou ik absoluut buiten zijn. Normaal ging ik naar de floralieën stoet gaan kijken. Kwestie van dat je dat neit iedere dag te zien krijgt, maar toen ik al het volk zag op weg naar Gent zag ik dat al geheel niet meer zitten, dus heb ik samen met een vriendin besloten, om onze laatste dag van de vakantie te eindigen met een lange wandeling door de Bourgoyen. Ideaal voor zelf genoeg lucht binnen te krijgen voor een week, en ideaal voor een hond om genoeg loop te krijgen.
Birdwatching, it is dus... Tenminste als je onder birdwatching verstaat, he daar zit er een vogel en daar ook, en niet daar zit er een reiger ofzo.. Alhoewel en reiger kennen we nog net alle beide, net als de eigenaardige zeemeeuw zover van de kust...
Tja de Bourgoyen is al altijd de ideale plek geweest om alle verschillende soorten mensen op een hoopje te zien.. Allee ja, eerder verspreid over een paar kilometer wandeling, maar zo zijn we dan ook weer eens mee met onzen tijd. Zo heb je de ware natuurfreak, die opstap gaat met zijn verrekijker, de lome, die in de bourgoyen heel de tijd op een bankje zit, de ouders, die heel de tijd op hun ambetante kinderen moeten letten, de sportievelingen die door de Bourgoyen willen fietsen of lopen, de levensgenieters, die er echt wel puur voor de natuur zijn, maar dan zonder verrekijker, de hondebezitters, die je herkent aan hun zakjes en natuurlijk aan hun hond....
Zoals je kan lezen, sommige mensen doen inderdaad aan birdwatching, ik ben eerder een peoplewatchers!
Maar al bij al, was het gewoon vooral een prachtig einde, aan een vakantie, die al weer veel te kort was... Vanaf morgen ben ik terug te vinden in de muffe NB's!
Vandaag was het echter meer een topdag qua temperatuur en zomergevoel, dus wou ik absoluut buiten zijn. Normaal ging ik naar de floralieën stoet gaan kijken. Kwestie van dat je dat neit iedere dag te zien krijgt, maar toen ik al het volk zag op weg naar Gent zag ik dat al geheel niet meer zitten, dus heb ik samen met een vriendin besloten, om onze laatste dag van de vakantie te eindigen met een lange wandeling door de Bourgoyen. Ideaal voor zelf genoeg lucht binnen te krijgen voor een week, en ideaal voor een hond om genoeg loop te krijgen.
Birdwatching, it is dus... Tenminste als je onder birdwatching verstaat, he daar zit er een vogel en daar ook, en niet daar zit er een reiger ofzo.. Alhoewel en reiger kennen we nog net alle beide, net als de eigenaardige zeemeeuw zover van de kust...
Tja de Bourgoyen is al altijd de ideale plek geweest om alle verschillende soorten mensen op een hoopje te zien.. Allee ja, eerder verspreid over een paar kilometer wandeling, maar zo zijn we dan ook weer eens mee met onzen tijd. Zo heb je de ware natuurfreak, die opstap gaat met zijn verrekijker, de lome, die in de bourgoyen heel de tijd op een bankje zit, de ouders, die heel de tijd op hun ambetante kinderen moeten letten, de sportievelingen die door de Bourgoyen willen fietsen of lopen, de levensgenieters, die er echt wel puur voor de natuur zijn, maar dan zonder verrekijker, de hondebezitters, die je herkent aan hun zakjes en natuurlijk aan hun hond....
Zoals je kan lezen, sommige mensen doen inderdaad aan birdwatching, ik ben eerder een peoplewatchers!
Maar al bij al, was het gewoon vooral een prachtig einde, aan een vakantie, die al weer veel te kort was... Vanaf morgen ben ik terug te vinden in de muffe NB's!
zaterdag 20 september 2008
Jaarbeurs
Ieder jaar opnieuw terugkerend fenomeen, waar ik eigenlijk al jaren niet meer naartoe ging: de jaarbeurs!
Vroeger toen ik nog klein en schattig was, gingen we daar altijd met heel de familie naar toe. Toen stond de jaarbeurs ook echt nog iets voor. Het gastland werd er voorgesteld, in alle aspecten en daarvoor werd er toch een vrij grote zaal gebruikt.
Dit jaar was het gastland India. Over India zelf kwam je er echter niet zoveel te weten. In een hal van de expo was er een heel klein deeltje uitgerekend voor India, waarin een paar exposanten hun boeltje mochten verkopen. Soms kon je er wel het een en het ander op de kop tikken, zoals een handtas voor 2 euro, of een armband voor een euro, maar over het algemeen waren hun waren toch ook wel nogal duur voor wat ze zijn.
De rest van de jaarbeurs is zoals ieder jaar echt wel niet veel soeps! Tenzij je opzoek bent naar een nieuwe salon, een nieuwe keuken, een matras, een paar voedingswaren of een of ander zinloos gebruiksvoorwerp. Vroeger verkochten ze daar Diksmuidse boterkoeken, nu verkopen ze dit ook al niet meer, grote ongoocheling voor mijn kamp!
Het enige boeiende aan de jaarbeurs, was dan misschien het technopolis hoekje en het kinderdorp, altijd topamusement!
Uiteindelijk, kan ik er enkel over zeggen, dat de jaarbeurs met het jaar triestiger en triestiger wordt en dat het maar best is, dat het gratis was (voor mij dan toch!)
Vroeger toen ik nog klein en schattig was, gingen we daar altijd met heel de familie naar toe. Toen stond de jaarbeurs ook echt nog iets voor. Het gastland werd er voorgesteld, in alle aspecten en daarvoor werd er toch een vrij grote zaal gebruikt.
Dit jaar was het gastland India. Over India zelf kwam je er echter niet zoveel te weten. In een hal van de expo was er een heel klein deeltje uitgerekend voor India, waarin een paar exposanten hun boeltje mochten verkopen. Soms kon je er wel het een en het ander op de kop tikken, zoals een handtas voor 2 euro, of een armband voor een euro, maar over het algemeen waren hun waren toch ook wel nogal duur voor wat ze zijn.
De rest van de jaarbeurs is zoals ieder jaar echt wel niet veel soeps! Tenzij je opzoek bent naar een nieuwe salon, een nieuwe keuken, een matras, een paar voedingswaren of een of ander zinloos gebruiksvoorwerp. Vroeger verkochten ze daar Diksmuidse boterkoeken, nu verkopen ze dit ook al niet meer, grote ongoocheling voor mijn kamp!
Het enige boeiende aan de jaarbeurs, was dan misschien het technopolis hoekje en het kinderdorp, altijd topamusement!
Uiteindelijk, kan ik er enkel over zeggen, dat de jaarbeurs met het jaar triestiger en triestiger wordt en dat het maar best is, dat het gratis was (voor mij dan toch!)
zondag 14 september 2008
It's not Only Rock'n Roll, Baby!
Cultuurfreak/Geek durf ik dan misschien af en toe wel zijn, maar als het te druk wordt rond mijn hoofd, vergeet ik nogal regelmatig dat er nog tentoonstellingen lopende zijn die ik eigenlijk nog wil zien! Voor zo een momenten heb ik dan mijn cultuurpartners, die me even op de vingers tikken en me zeggen, Monia, morgen is het de laatste dag, het is nu of nooit!
En gelukkig maar, anders had ik een tentoonstelling gemist, waar ik eigenlijk al maanden naar toe aan het uitkijken was.
Het concept van 'it's not only rock'n roll, baby' is vrij simpel, men neme een paar rockartiesten, men zet ze aan het werk en mijn krijgt een paar geflipte kunstwerken. Gefilpt dat vooral.
De artiesten van de dag waren: Alan Vega, Antony, Bent van Looy (Das Pop), Bianca Casady (Cocorosie), Brian Eno, Chicks on Speed, David Byrne, Devendra Banhart, Fischerspooner, Jonsi Birgisson (Riceboy Sleeps), Kembra Pfahler, Kyle Field, Laurie Anderson, Miss Kittin, Nick Zinner (Yeah Yeah Yeah's), Patti Smith, Pete Doherty, The Kills, en The Residents. Tot vorige week mocht je nog Yoko Ono aan dat lijstje toevoegen, maar op zondag had haar werk plaats moeten ruimen voor het klaarstomen van de volgende tentoonstelling.
Wat mij vooral bijgebeleven is van de tentoonstelling is het werk van The Residents, dit is een groep, die tegelijk zowat het best bewaarde geheim is van de popgeschiedenis, niemand weet eigenlijk wie ze zijn. De groep werd opgericht in 1969, en treedt van in het begin op met maskers in de vorm van een grote oogbal. Hun werk bestond uit beelden van de groep. het enige wat je kan zien aan de bandleden is een klein stukje van hun nek, ze treden zelf op met handschoenen, dus aan de handen zal je de bandleden ook niet herkennen.
Verder is het werk van Bianca Cassidy me bijgebleven. Dit bestond uit een hoop mannequinpoppen waarbij er vooral de nadruk werd gelegd op de geslachtsdelen en haargroei. Verder bestaat haar werk uit tal van verwijzingen naar haar kindertijd en haar zus (het ander deel van cocorosie).
Het derde werk dat nogal impossant was, is dat van fisherspooner. Hier kon je nogal moeilijk naast kijken, het bestond uit een enorme videoprjectie, bestaande uit een 8 tal schermen, die een dans toonden, veel naakt, veel balletpakjes, veel chaos, maar toch een zekere structuur in de chaos..
Ik kan hier uiteindelijk ieder werk een beetje bespreken, maar dat duurt te lang en is vrij zinloos, aangezien er toch niemand dit zal lezen, dus bij deze, jullie hebben iets gemist!!!
En gelukkig maar, anders had ik een tentoonstelling gemist, waar ik eigenlijk al maanden naar toe aan het uitkijken was.
Het concept van 'it's not only rock'n roll, baby' is vrij simpel, men neme een paar rockartiesten, men zet ze aan het werk en mijn krijgt een paar geflipte kunstwerken. Gefilpt dat vooral.
De artiesten van de dag waren: Alan Vega, Antony, Bent van Looy (Das Pop), Bianca Casady (Cocorosie), Brian Eno, Chicks on Speed, David Byrne, Devendra Banhart, Fischerspooner, Jonsi Birgisson (Riceboy Sleeps), Kembra Pfahler, Kyle Field, Laurie Anderson, Miss Kittin, Nick Zinner (Yeah Yeah Yeah's), Patti Smith, Pete Doherty, The Kills, en The Residents. Tot vorige week mocht je nog Yoko Ono aan dat lijstje toevoegen, maar op zondag had haar werk plaats moeten ruimen voor het klaarstomen van de volgende tentoonstelling.
Wat mij vooral bijgebeleven is van de tentoonstelling is het werk van The Residents, dit is een groep, die tegelijk zowat het best bewaarde geheim is van de popgeschiedenis, niemand weet eigenlijk wie ze zijn. De groep werd opgericht in 1969, en treedt van in het begin op met maskers in de vorm van een grote oogbal. Hun werk bestond uit beelden van de groep. het enige wat je kan zien aan de bandleden is een klein stukje van hun nek, ze treden zelf op met handschoenen, dus aan de handen zal je de bandleden ook niet herkennen.
Verder is het werk van Bianca Cassidy me bijgebleven. Dit bestond uit een hoop mannequinpoppen waarbij er vooral de nadruk werd gelegd op de geslachtsdelen en haargroei. Verder bestaat haar werk uit tal van verwijzingen naar haar kindertijd en haar zus (het ander deel van cocorosie).
Het derde werk dat nogal impossant was, is dat van fisherspooner. Hier kon je nogal moeilijk naast kijken, het bestond uit een enorme videoprjectie, bestaande uit een 8 tal schermen, die een dans toonden, veel naakt, veel balletpakjes, veel chaos, maar toch een zekere structuur in de chaos..
Ik kan hier uiteindelijk ieder werk een beetje bespreken, maar dat duurt te lang en is vrij zinloos, aangezien er toch niemand dit zal lezen, dus bij deze, jullie hebben iets gemist!!!
zaterdag 13 september 2008
Monia Goes Keulen
Na tijden van zwoegen en zweten en zwaar afzien (ahum!), heeft een mens meestal wel een beetje vakantie verdiend! Een mens die meer op reis gaat dan gezond is en reeds 2 reizen achter de rug heeft in een zomervakantie is echter nogal redelijk blut.
Gelukkig heb je nog enkele een beetje interessante reisbestemmingen niet ver van huis, waar je dus op een vrij goedkope manier kan geraken. Van deze keer trok ik naar Keulen. Geen première in mijn leven, maar des te interessanter om te kunnen vaststellen of de stad een beetje geëvolueerd is.
In Keulen zijn ze nu het een en het ander van nieuwe gebouwen aan het optrekken, volledig in glas, hypermodern en best wel interessant om naar te kijken, wat dan weer maakt dat ik binnen een jaar of 5 nog eens zal moeten terug keren om de verdere evolutie vast te stellen.
In Keulen zelf hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan, een beetje sightseeing, een beetje tam liggen wezen langs de Rijn, een bezoekje aan het chocolade museum en een helse tocht op de Dom.
De vorige keer dat ik in Keulen was, was ik ook boven op de Dom gegaan, maar toen in nuchtere goed uitgeslapen toestand. Nu was ik wel nuchter, maar absoluut niet uitgeslapen en had ik een heel klein beetje last van een kater. Half weg de Dom begon ik mezelf te vervloeken, want ik was diegene die tegen mijn reisgenote had gezegd, je kan moeilijk naar Keulen gaan, zonder op de Dom te gaan. Zij was daar in het begin zeker niet zo een fan van. Maar eerlijk gezegd, het zicht van op de Dom is normaal gezien echt niet te missen! Maar als het regent en waait, kan ik eigenlijk enkel maar afraden van op de Dom te gaan, de regen lijkt om een of andere reden nog natter boven dan beneden en de wind is veel ijziger! Als je ooit in Keulen bent, ga ik blijven volhouden, dat je eigenlijk wel op de Dom moet, maar niet als het regent en zeker niet met een kater!
Naar het chocolademuseum was ik ook al geweest bij mijn vorig bezoek, maar ik heb me laten wijsmaken dat het zoveel interessanter is dan dat dat wij hebben in Brugge (in dat van Brugge ben ik nog niet geweest), dus een tweede bezoekje kon geen kwaad! Het is nu ook niet dat Keulen zo'n indrukwekkende musea heeft, dus dat je oneindig veel opties hebt. De meeste musea in Keulen zijn ofwel duur ofwel oninteressant, ofwel moet je een grote fan zijn van 'romeinse kunst'.
In het chocolademuseum kan je het volledige proces van het maken van chocolade volgen, en ook de volledige geschiedenis van chocolade. Ergens heb ik van een gids opgevangen, dat cacaobonen vroeger in Europa aan de monikken werden gegeven, zodat ze iets extra hadden tijdens de vasten. De bonen op zich zijn echter niet zo eetbaar, dus zijn die monikken beginnen expirmenteren met de bonen en zijn ze zo op een of andere manier aan chocolade gekomen. Verder krijg je ook een hele evolutie van de chocolade van de jaren 50 tot nu, hoe ze aan de man werd gebracht, en hoe de verpakkingen evoluerden. Verder krijg je nog demonstraties in hoe chocoladepeetjes worden gemaakt en hoe de chocolade in de verpakking geraakt. Het museum is echt wel mooi uitgewerkt en zo, maar je moet toch wel een beetje fan zijn van chocolade om het echt interessant te vinden.
Keulen is een vrij ideale stad voor een heel kort tripje, de jeugdherberg in Keulen is vrij in orde en een heel goed plaats om mensen te leren kennen. Zo hebben wij een Braziliaan leren kennen, die bijna meer wist over België dan wijzelf, maar niet aan onze staatsstructuur uitkan (wat een verrassing). Binnen een jaar of 5 keer ik wel nog eens terug!
Gelukkig heb je nog enkele een beetje interessante reisbestemmingen niet ver van huis, waar je dus op een vrij goedkope manier kan geraken. Van deze keer trok ik naar Keulen. Geen première in mijn leven, maar des te interessanter om te kunnen vaststellen of de stad een beetje geëvolueerd is.
In Keulen zijn ze nu het een en het ander van nieuwe gebouwen aan het optrekken, volledig in glas, hypermodern en best wel interessant om naar te kijken, wat dan weer maakt dat ik binnen een jaar of 5 nog eens zal moeten terug keren om de verdere evolutie vast te stellen.
In Keulen zelf hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan, een beetje sightseeing, een beetje tam liggen wezen langs de Rijn, een bezoekje aan het chocolade museum en een helse tocht op de Dom.
De vorige keer dat ik in Keulen was, was ik ook boven op de Dom gegaan, maar toen in nuchtere goed uitgeslapen toestand. Nu was ik wel nuchter, maar absoluut niet uitgeslapen en had ik een heel klein beetje last van een kater. Half weg de Dom begon ik mezelf te vervloeken, want ik was diegene die tegen mijn reisgenote had gezegd, je kan moeilijk naar Keulen gaan, zonder op de Dom te gaan. Zij was daar in het begin zeker niet zo een fan van. Maar eerlijk gezegd, het zicht van op de Dom is normaal gezien echt niet te missen! Maar als het regent en waait, kan ik eigenlijk enkel maar afraden van op de Dom te gaan, de regen lijkt om een of andere reden nog natter boven dan beneden en de wind is veel ijziger! Als je ooit in Keulen bent, ga ik blijven volhouden, dat je eigenlijk wel op de Dom moet, maar niet als het regent en zeker niet met een kater!
Naar het chocolademuseum was ik ook al geweest bij mijn vorig bezoek, maar ik heb me laten wijsmaken dat het zoveel interessanter is dan dat dat wij hebben in Brugge (in dat van Brugge ben ik nog niet geweest), dus een tweede bezoekje kon geen kwaad! Het is nu ook niet dat Keulen zo'n indrukwekkende musea heeft, dus dat je oneindig veel opties hebt. De meeste musea in Keulen zijn ofwel duur ofwel oninteressant, ofwel moet je een grote fan zijn van 'romeinse kunst'.
In het chocolademuseum kan je het volledige proces van het maken van chocolade volgen, en ook de volledige geschiedenis van chocolade. Ergens heb ik van een gids opgevangen, dat cacaobonen vroeger in Europa aan de monikken werden gegeven, zodat ze iets extra hadden tijdens de vasten. De bonen op zich zijn echter niet zo eetbaar, dus zijn die monikken beginnen expirmenteren met de bonen en zijn ze zo op een of andere manier aan chocolade gekomen. Verder krijg je ook een hele evolutie van de chocolade van de jaren 50 tot nu, hoe ze aan de man werd gebracht, en hoe de verpakkingen evoluerden. Verder krijg je nog demonstraties in hoe chocoladepeetjes worden gemaakt en hoe de chocolade in de verpakking geraakt. Het museum is echt wel mooi uitgewerkt en zo, maar je moet toch wel een beetje fan zijn van chocolade om het echt interessant te vinden.
Keulen is een vrij ideale stad voor een heel kort tripje, de jeugdherberg in Keulen is vrij in orde en een heel goed plaats om mensen te leren kennen. Zo hebben wij een Braziliaan leren kennen, die bijna meer wist over België dan wijzelf, maar niet aan onze staatsstructuur uitkan (wat een verrassing). Binnen een jaar of 5 keer ik wel nog eens terug!
maandag 8 september 2008
Le Silence De Lorna
Examens putten een mens uit! Eenmaal ze voorbij zijn, wil je echter van de wijde wereld proeven.
Maar uitgeput als ik was, zat er echter niet veel meer in dan naar de cinema gaan.
Omdat ik nog tickets had, was dit dan echter weer een goedkope aangelegenheid. De keuze in de kinopolis laat echter alle wensen wensen over, dus hadden wij rao besloten wat we zouden bekijken.
Le silence de Lorna van de gebroeders D'ardenne. De film hgaat over de Albanese Lorna, die als een grote droom heeft: een snackbar openen in belgië samen met haar vriend. Om dit te kunnen heeft ze echter veel geld en de bBelgische nationaliteit nodig. Door een schijnhuwelijk met de drugsverslaafde Claudy komt ze vrij rap aan de Belgische nationaliteit. Maar alles begint een beetje fout te lopen als ze aan geld meot geraken. Haar medeplichtige Fabio weet een snelle manier om aan veel geld te geraken, namelijk een nieuw schijnhuwelijk aangaan met een russische maffiobaas. Om een tweede huwelijk aan te gaan moet het eerste echter ontbonden worden of moeten ze op een andere manier van Claudy zien af te geraken! Fabio besluit dat de beste manier is om claudy te vermoorden.
De film intrigeert je van het begin tot het einde. Het verhaal is zeer realistisch en vatbaar, ook over de acteerprestaties kan je eigenlijk alleen lovend zijn. Het verhaal dat echter zo reëel is, neemt op het einde een beetje een magisch realistische wendig. Wat er in de film gebeurt, is ten dele heel voorspelbaar, maar af en toe nemen de zaken een zodanig andere wendig dat je toch gefascineerd blijft.
Ik zou deze film zeker een aanrader noemen, maar misschien is het een beter idee van er naartoe te gaan kijken als je niet van op voorhand al omvalt van de slaap.
Maar uitgeput als ik was, zat er echter niet veel meer in dan naar de cinema gaan.
Omdat ik nog tickets had, was dit dan echter weer een goedkope aangelegenheid. De keuze in de kinopolis laat echter alle wensen wensen over, dus hadden wij rao besloten wat we zouden bekijken.
Le silence de Lorna van de gebroeders D'ardenne. De film hgaat over de Albanese Lorna, die als een grote droom heeft: een snackbar openen in belgië samen met haar vriend. Om dit te kunnen heeft ze echter veel geld en de bBelgische nationaliteit nodig. Door een schijnhuwelijk met de drugsverslaafde Claudy komt ze vrij rap aan de Belgische nationaliteit. Maar alles begint een beetje fout te lopen als ze aan geld meot geraken. Haar medeplichtige Fabio weet een snelle manier om aan veel geld te geraken, namelijk een nieuw schijnhuwelijk aangaan met een russische maffiobaas. Om een tweede huwelijk aan te gaan moet het eerste echter ontbonden worden of moeten ze op een andere manier van Claudy zien af te geraken! Fabio besluit dat de beste manier is om claudy te vermoorden.
De film intrigeert je van het begin tot het einde. Het verhaal is zeer realistisch en vatbaar, ook over de acteerprestaties kan je eigenlijk alleen lovend zijn. Het verhaal dat echter zo reëel is, neemt op het einde een beetje een magisch realistische wendig. Wat er in de film gebeurt, is ten dele heel voorspelbaar, maar af en toe nemen de zaken een zodanig andere wendig dat je toch gefascineerd blijft.
Ik zou deze film zeker een aanrader noemen, maar misschien is het een beter idee van er naartoe te gaan kijken als je niet van op voorhand al omvalt van de slaap.
Abonneren op:
Posts (Atom)
