Al jaar en dag wou ik eigenlijk eens naar het museum Dr. Guislain. Uiteindelijk had ik meestal gewoon een beetje drempelvrees. Het museum ligt nu niet echt op een plaats waar ik moet zijn en los daarvan, een museum aan een psychiatrische instelling, leek me een vrij eigenaardig concept. Maar vandaag wou ik absoluut iets anders doen, dan een examen maken en gaan zwemmen. 28 mei mocht voor mij onder geen enkel beding de geschiedenisboeken ingaan, als de dag waarop ik een examen had. Het werd dus hoog tijd om de dremplevrees te overwinnen.
Meer dan eens had ik mezelf een voorstelling proberen maken, van het museum. Uiteindelijk bleek om het even wat ik er van dacht nogal fout te zijn.
Het museum en de instellingen bevinden zich natuurlijk niet in hetzelfde gebouw, je komt dus geen psychiatrische patiënten tegen. Het gebouw/domein heeft geen creepy uitzicht, maar is los van het feit dat het een psychiatrische instelling is, vrij gezellig en vooral heel rustgevend.
Door tijdsgebrek heb ik echter vooral de permanente tentoonstelling bezocht en slechts een heel klein deeltje van de tijdelijke.
De permanente tentoonstelling voert je doorheen de geschiedenis van de psychiatrie, beginnend met keisnijding, duiveluitdrijving, verstoting... Een beetje een voorstellingen van hoe ging welk tijdperk om met psychiatrische patiënten. Niet zoveel nieuws, maar heel mooi in beeld gebracht, en met momenten toch wel heel confronterend. Er staan tal van gereedschappen en toestellen opgesteld, die vroeger en nu in de psychiatrie gebruik werden. De meeste lijken zo irreëel en dit is vooral wat het zo confronterend maakt.
Een tweede lijn in de tentoonstelling is fotografie, het vreemde proberen vastleggen. Wat of wie wordt er als vreemd ervaren, voor ieder tijdstip en ieder persoon eigenlijk toch iets anders. Wat is normaal zijn... Een deel van de tentoonstelling waar je eeuwige discussies over zou kunnen houden, ware het niet, dat de foto's die getoond worden zodanig voor zijn spreken, dat je ze niet direct normaal zult noemen. Enkele onder hen zijn gewoon anders, andere daarentegen vertonen duidelijke beelden van psychiatrische patiënten. Verschillende psychiaters hebben gepoogd om per ziektebeeld een foto te trekken, of om de specifieke kenmerken in kaart te brengen, om zo tot een overzicht te komen.
Een derde deel van de permanente tentoonstelling bevat zogenaamde 'outsiderkunst'. Het museum wil zich niet verbinden aan hokjes als normaal en abnormaal, daarom gebruiken ze die term. Hierbij gaat het vooral om schilderwerken gemaakt door psychiatrische patiënten met een artistieke gave.
Uiteindelijk ben ik blij dat ik eindelijk eens naar het museum Dr. Guislain ben geweest. De uitstap heeft niet enkel, mijn middag gebroken, maar was tegelijk leerrijk en interessant.
Ik keer zeker terug, aangezien ik vandaag slecht 1,5uur had om rond te kijken, en dat is echt wel veel te weinig.
museum Dr. Guislain, jozef guislainstraat 43, 9000 Gent, dinsdag tot vrijdag (9-17), zaterdag en zondag (13-17), kostprijs voor studenten 2,50euro
woensdag 28 mei 2008
D-day
Nog nooit van mijn leven zo zenuwachtig geweest voor een examen.
Echt nog nooit!
Ik denk zelf dat ik nog nooit van mijn leven zo zenuwachtig ben geweest.
Al dagen lang kamp ik met slaapproblemen, die dan weer heel mijn imuunsysteem in de war sturen en er uiteindelijk voor zorgen dat ik me absoluut niet voldoende kan voorbereiden.
Uiteindelijk, wie zit er nu ernstig met koorts en een of andere maagaandoening (nee, geen darmaandoening) aan een bureautje.
En uiteindelijk kom je gewoon in een vicieuze cirkel terecht. Je slaapt niet, dus je wordt ziek, je bent ziek, dus je studeert niet en je kan de slaap niet vatten, omdat je ziek bent en niet gestudeerd hebt.
Puur logische oorzaak-gevolg trekkingen.
Je wordt zenuwachtig, omdat je denkt dat je niet voldoende voorbereid bent.
Weer logische oorzaak-gevolg trekking. Of misschien eerder een causaal verband.
Normaal ben ik enkel zenuwachtig bij een examen als ik thuis vertrek. Ik denk altijd dat mijn fiets het zal begeven, of dat ik aan het verkeerde lokaal zou zijn, of dat ik me van datum of uur heb vergist. Vanaf ik aan kom op de universiteit, en een bekend gezicht zie, zijn die zenuwen over. Ik weet dan dat ik op de juiste plek, op het juiste tijdstip ben, en dat is meer dan voldoende voor mij.
Vandaag was het echter totaal anders, zelf een bekend gezicht zien stelde me niet gerust. Gesprekken over koetjes en kalfjes konden mijn gedachten niet van het examen houden. Even leek het er op of mijn leven hing er van af.
Uiteindelijk bleken al die zorgen en zenuwen vrij zinloos. Mijn eerste examen (handelsrecht) was vrij goed te doen. En ik denk toch dat ik het tot een vrij goed einde heb gebracht.
Na mijn examen, ben ik, traditiegetrouw het zwembad ingedoken.
Eindelijk terug een beetje innerlijke rust!
Echt nog nooit!
Ik denk zelf dat ik nog nooit van mijn leven zo zenuwachtig ben geweest.
Al dagen lang kamp ik met slaapproblemen, die dan weer heel mijn imuunsysteem in de war sturen en er uiteindelijk voor zorgen dat ik me absoluut niet voldoende kan voorbereiden.
Uiteindelijk, wie zit er nu ernstig met koorts en een of andere maagaandoening (nee, geen darmaandoening) aan een bureautje.
En uiteindelijk kom je gewoon in een vicieuze cirkel terecht. Je slaapt niet, dus je wordt ziek, je bent ziek, dus je studeert niet en je kan de slaap niet vatten, omdat je ziek bent en niet gestudeerd hebt.
Puur logische oorzaak-gevolg trekkingen.
Je wordt zenuwachtig, omdat je denkt dat je niet voldoende voorbereid bent.
Weer logische oorzaak-gevolg trekking. Of misschien eerder een causaal verband.
Normaal ben ik enkel zenuwachtig bij een examen als ik thuis vertrek. Ik denk altijd dat mijn fiets het zal begeven, of dat ik aan het verkeerde lokaal zou zijn, of dat ik me van datum of uur heb vergist. Vanaf ik aan kom op de universiteit, en een bekend gezicht zie, zijn die zenuwen over. Ik weet dan dat ik op de juiste plek, op het juiste tijdstip ben, en dat is meer dan voldoende voor mij.
Vandaag was het echter totaal anders, zelf een bekend gezicht zien stelde me niet gerust. Gesprekken over koetjes en kalfjes konden mijn gedachten niet van het examen houden. Even leek het er op of mijn leven hing er van af.
Uiteindelijk bleken al die zorgen en zenuwen vrij zinloos. Mijn eerste examen (handelsrecht) was vrij goed te doen. En ik denk toch dat ik het tot een vrij goed einde heb gebracht.
Na mijn examen, ben ik, traditiegetrouw het zwembad ingedoken.
Eindelijk terug een beetje innerlijke rust!
zondag 25 mei 2008
Welcome to the world!!
Acht maanden en 27 dagen moesten ze wachten, maar dan was het eindelijk zo ver.. Ons Anne-Marietje is bevallen van haar tweede kindje, Illias.. 50cm, 3kilo400 en een kop vol haar
Weer een jongen, ondanks dat de dokter eerder had verzekerd dat het een meisje zou zijn. Nu ja, ik ging volgens mijn moeder haar gyneacoloog in de tijd eigenlijk een jongen zijn. En eerlijkgezegd, ik ben dan toch een vrij vrouwelijk uitgevallen jongen.
Mijn interesse in schoenen, kleren, make up en kapsels is wel een heel stuk kleiner dan bij de meeste vrouwen het geval is, maar mijn lichaam is toch net iets te vrouwelijk om een man te zijn.
Uiteindelijk denk ik dat het voor Isam aangenamer zal zijn om een broertje te hebben dan een zusje. Aangezien Anne-Marie van plan is het bij twee te houden. Jongentjes vechten misschien meer onderling, maar jongens en meisjes komen op een bepaalde ouderdom bijna onmogelijk overeen met elkaar.
Een beetje de zelfde hobbies en ze zullen alleszins nooit moeten zeggen, 'ik zie je graag, maar ja, enkel omdat het moet, want ja, je bent mijn broer'.
In dat opzicht kan ik van geluk spreken, want ik denk toch dat ik het redelijk goed getroffen heb met mijn broers en zusje!
Ik ben op babyborrel bij het jong gezinnetje geweest, om het nieuwe kindje eens te aanschouwen, en hij ziet er goed uit. Nog een beetje te klein en te fragiel om aan mij over gelaten te worden (ik heb altijd een panische angst dat ik kleine kinderen kan breken), maar gezond en rustig. Isam heeft nog een beetje aanpassingproblemen aan zijn kleine broertje, de aandacht gaat niet langer alleen naar hem. Maar de echte jaloezie blijft achterwege.
Maar om een lang verhaal kort te houden, en niet te veel rond te pot te draaien: 'welcome to the world. You'll gonna have some hard times, but it's quite impossible not to love it!'
Weer een jongen, ondanks dat de dokter eerder had verzekerd dat het een meisje zou zijn. Nu ja, ik ging volgens mijn moeder haar gyneacoloog in de tijd eigenlijk een jongen zijn. En eerlijkgezegd, ik ben dan toch een vrij vrouwelijk uitgevallen jongen.
Mijn interesse in schoenen, kleren, make up en kapsels is wel een heel stuk kleiner dan bij de meeste vrouwen het geval is, maar mijn lichaam is toch net iets te vrouwelijk om een man te zijn.
Uiteindelijk denk ik dat het voor Isam aangenamer zal zijn om een broertje te hebben dan een zusje. Aangezien Anne-Marie van plan is het bij twee te houden. Jongentjes vechten misschien meer onderling, maar jongens en meisjes komen op een bepaalde ouderdom bijna onmogelijk overeen met elkaar.
Een beetje de zelfde hobbies en ze zullen alleszins nooit moeten zeggen, 'ik zie je graag, maar ja, enkel omdat het moet, want ja, je bent mijn broer'.
In dat opzicht kan ik van geluk spreken, want ik denk toch dat ik het redelijk goed getroffen heb met mijn broers en zusje!
Ik ben op babyborrel bij het jong gezinnetje geweest, om het nieuwe kindje eens te aanschouwen, en hij ziet er goed uit. Nog een beetje te klein en te fragiel om aan mij over gelaten te worden (ik heb altijd een panische angst dat ik kleine kinderen kan breken), maar gezond en rustig. Isam heeft nog een beetje aanpassingproblemen aan zijn kleine broertje, de aandacht gaat niet langer alleen naar hem. Maar de echte jaloezie blijft achterwege.
Maar om een lang verhaal kort te houden, en niet te veel rond te pot te draaien: 'welcome to the world. You'll gonna have some hard times, but it's quite impossible not to love it!'
zaterdag 3 mei 2008
Lonely as I am, together we cry
Binnen een kleine maand examens, en uiteindelijk nog geen klop uitgestoken. Massa's pogingen ondernomen, maar ik schijn het niet langer dan 5 minuten achter mijn bureau uit te houden.
Ik ben rusteloos, zoalsik het voorbije jaar bijna voortdurend was.
Spijtiggenoeg is dit niet de tijd van het jaar waarop zulks gewenst is.
Ik be lastig, zeker als het op studeren aan komt, de een plaats is te stil, de andere te luidruchtig. Op de ene plek verga ik na ongeveer een 10min van eenzaamheid, op de andere plek voel ik me net iets te veel op mijn gemak.
Ieder jaar moet ik me een andere plek zoeken om te studeren. Als de uiteindelijke examens er zijn, kan ik vrede nemen met mijn bureautje. Maar vooraf om op gang te komen, is dit echt niet de plaats voor mij!
Uiteindelijk studeerde ik reeds op de trein, in parken, in bibliotheken, op het kot van mijn zus en op pukkelpop.
Maar geen van die plaatsen lijkt dit jaar te werken voor mij.
Nieuwe zoektocht dus. Van deze keer verder dan 2 straten van mijn huis. Als ik te dicht bij huis studeer heb ik namelijk de neiging om me nogal rap tevreden te geven met mijn werk, en dus na een uurtje terug huiswaarts te keren.
Thuis krijg ik geen opmerkingen op mijn leergedrag. Ik zal mijn plan wel trekken. Dus een uurtje studeren, en voor de rest van de dag maar luilakken.
De tijd dringt echter en ondanks een vrij rustig examenrooster, moeten er toch enkele voorbereidingen getroffen worden.
Dankzij het uitstekende weer, kan ik vrij gemakkelijk buiten studeren. Dankzij mijn ongelooflijke concentratie ondanks achtergrond geluid, moet ik niet direct in afzondering. Ondertussen heb ik toch eindelijk 'mijn' plekje gevonden. Overdag vrij rustig, en 's avonds studeren we toch nog niet! Het onaangename aan het aangename koppelen, wordt dit jaar mijn slogan voor de examens!
Mijn nieuwe plek: de korenlei.. Laat die examens maar komen, het gaat eindelijk vooruit!
Ik ben rusteloos, zoalsik het voorbije jaar bijna voortdurend was.
Spijtiggenoeg is dit niet de tijd van het jaar waarop zulks gewenst is.
Ik be lastig, zeker als het op studeren aan komt, de een plaats is te stil, de andere te luidruchtig. Op de ene plek verga ik na ongeveer een 10min van eenzaamheid, op de andere plek voel ik me net iets te veel op mijn gemak.
Ieder jaar moet ik me een andere plek zoeken om te studeren. Als de uiteindelijke examens er zijn, kan ik vrede nemen met mijn bureautje. Maar vooraf om op gang te komen, is dit echt niet de plaats voor mij!
Uiteindelijk studeerde ik reeds op de trein, in parken, in bibliotheken, op het kot van mijn zus en op pukkelpop.
Maar geen van die plaatsen lijkt dit jaar te werken voor mij.
Nieuwe zoektocht dus. Van deze keer verder dan 2 straten van mijn huis. Als ik te dicht bij huis studeer heb ik namelijk de neiging om me nogal rap tevreden te geven met mijn werk, en dus na een uurtje terug huiswaarts te keren.
Thuis krijg ik geen opmerkingen op mijn leergedrag. Ik zal mijn plan wel trekken. Dus een uurtje studeren, en voor de rest van de dag maar luilakken.
De tijd dringt echter en ondanks een vrij rustig examenrooster, moeten er toch enkele voorbereidingen getroffen worden.
Dankzij het uitstekende weer, kan ik vrij gemakkelijk buiten studeren. Dankzij mijn ongelooflijke concentratie ondanks achtergrond geluid, moet ik niet direct in afzondering. Ondertussen heb ik toch eindelijk 'mijn' plekje gevonden. Overdag vrij rustig, en 's avonds studeren we toch nog niet! Het onaangename aan het aangename koppelen, wordt dit jaar mijn slogan voor de examens!
Mijn nieuwe plek: de korenlei.. Laat die examens maar komen, het gaat eindelijk vooruit!
donderdag 1 mei 2008
The Boy is Back in Town
Na zo een goeie 7 maand, was het dan eindelijk zo ver. 's morgens vroeg (veel te vroeg) mogen opstaan, om mijn broer te af te halen.
(Eindelijk) Kwam hij terug uit Australië. Maandenlang bestond onze enige communicatie uit enkele mails, en het lezen van blogs. Sporadisch eens een telefoontje. De laatste weken, een paar telefoontjes meer. En heel uitzonderlijk een smsje.
Iemand na 7 maand op de luchthaven staan opwachten, je hebt er zo een typische voorstelling van. De familie staat zenuwachtig te wachten, de langverwachte komt aan en ze vliegen elkaar in de armen. Nu ja, niet direct een scenario dat je in ons gezin moet verwachten. Beter nog, eerst een beetje zitten znuwpezen, omdat we eigenlijk niet zo zeker waren met welk vliegtuig hij aankwam. Daarna dan vrij gefascineerd naar een mama die haar kindjes terug zag staan kijken, zodat mijn broer uiteindelijk vlak voor ons stond, en dat we het met moeite door hadden.
Op weg naar de auto kwamen te gesprekken dan toch iets meer los.
Uiteindelijk moet ik toegeven dat het echt raar is om je broer na zo lang terug te zien. Een beetje owennig zelf. We zouden echter geen broer en zus zijn, moesten we de eigenaardigheden niet kunnen overwinnen. Eenmaal thuis aangekomen leek het er al meer op, dat hij nooit weg was geweest! Op de gespreksonderwerpen, dan toch na. Fascinerende verhalen, prachtige foto's.. Uiteindelijk kreeg ik direct zin om zelf te vertrekken en een maand of 7/8 weg te blijven. Nu ja, mijn tijd komt nog wel ;-).
En eerlijk gezegd, ik ben ongelooflijk blij dat mijn broer terug is. Eindelijk eens een gesprek van persoon tot persoon kunnen voeren, geen rekening moeten houden met domme uurverschillen en vooral, domme lollen kunnen tappen!
(Eindelijk) Kwam hij terug uit Australië. Maandenlang bestond onze enige communicatie uit enkele mails, en het lezen van blogs. Sporadisch eens een telefoontje. De laatste weken, een paar telefoontjes meer. En heel uitzonderlijk een smsje.
Iemand na 7 maand op de luchthaven staan opwachten, je hebt er zo een typische voorstelling van. De familie staat zenuwachtig te wachten, de langverwachte komt aan en ze vliegen elkaar in de armen. Nu ja, niet direct een scenario dat je in ons gezin moet verwachten. Beter nog, eerst een beetje zitten znuwpezen, omdat we eigenlijk niet zo zeker waren met welk vliegtuig hij aankwam. Daarna dan vrij gefascineerd naar een mama die haar kindjes terug zag staan kijken, zodat mijn broer uiteindelijk vlak voor ons stond, en dat we het met moeite door hadden.
Op weg naar de auto kwamen te gesprekken dan toch iets meer los.
Uiteindelijk moet ik toegeven dat het echt raar is om je broer na zo lang terug te zien. Een beetje owennig zelf. We zouden echter geen broer en zus zijn, moesten we de eigenaardigheden niet kunnen overwinnen. Eenmaal thuis aangekomen leek het er al meer op, dat hij nooit weg was geweest! Op de gespreksonderwerpen, dan toch na. Fascinerende verhalen, prachtige foto's.. Uiteindelijk kreeg ik direct zin om zelf te vertrekken en een maand of 7/8 weg te blijven. Nu ja, mijn tijd komt nog wel ;-).
En eerlijk gezegd, ik ben ongelooflijk blij dat mijn broer terug is. Eindelijk eens een gesprek van persoon tot persoon kunnen voeren, geen rekening moeten houden met domme uurverschillen en vooral, domme lollen kunnen tappen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
