Canada zijn voor dummies.. Deel 4

Gisteren was het dus werkelijk D-day.
Deel twee van de onderhandelingen. Vorige keer zijn ze werkelijk op niets uitgelopen, dus als we iets van punten wouden scoren, moesten we er dubbel en dik voor gaan.
Onze voorbereiding was dan van deze keer ook meer dan in orde. Twee teksten artikelsgewijze besproken, met telkens por en contra argumenten, openingstatements en bottomlines en dan nog een document met duizenden berekeningen van wat we wel of niet wouden.
Niets kon nog een verrassing voor ons zijn. En uiteindelijk was het ook zo, niets was nog een verrassing voor ons. Op bepaalde momenten waren we zelf verpletterend overtuigend.
Hoe dan ook, van deze keer hebben we wel een slag in huis gehaald en waren we alles behalve de zwakke schakel van de hoop, dus voor punten moet er zeker niet meer gevreesd worden!
Ik weet nu al dat ik het ongelooflijk ga missen. Ok, mijn groepsbesprekingen misschien niet direct, en ik ben ook blij dat ik terug een beetje een leven heb, maar de onderhandelingen zelf, vond ik toch wel topamusement!
Achteraf zijn we nog met een paar enkelingen overgebleven, om er eentje te gaan drinken op onze prestaties, iets wat we ook meer dan verdiend hadden, alleen spijtig dat het echt wel over enkele enkelingen ging, maar ja, we hebben nog les samen, en er komen nog dagen!

Canada zijn voor dummies.. Deel 3

een ding : Ik ben zenuwachtig!!!!!

Gent in de sneeuw.

Dit hoeft eigenlijk niet zoveel uitleg, maar omdat ik mijn bloglezers, die geen facebookvrienden zijn, niet wil onthouden van Gent in de sneeuw, een paar foto's:

Huis van Alijn: Expo '58

Mijn leven bestaat de voorbije weken enkel nog uit schoolwerk. Zo extreem dat ik er bijna aan ten onder ga.
Ik sta er iedere dag opnieuw van versteld dat ik me zou kan inzetten voor iets. Ok, mijn onderhandelingen staan op 50% van mijn examen punten, maar normaal krijg ik daar niet zo een automatische reactie op, dat ik de rest van mijn leven laat vallen en enkel nog leef voor de onderhandelingen.
Ik ben een uiterst saai wezen geworden. Ik heb continu vergaderingen en als ik dan eens geen vergadering heb, ben ik studies aan het opzoeken, of ben ik aan andere mensen hun hoofd aan het zagen over de onderhandelingen.
Vandaag heb ik dus besloten van er nog eens geheel van tussen uit te gaan, een halve dag totaal niet meer denken aan onderhandelingen en gewoon doen waar ik zin in heb.
Ik kan me daar geen betere dag voor inbeelden dan de dag dat het voor de eerste keer echt gesneeuwd heeft.
De tentoonstelling van de Expo van '58 liep vandaag ten einde, dus laatste kans om er naar toe te gaan.
De tentoonstelling was een beetje een mix van geschiedenis en huidige interpretaties van Brussel.
In de eerste ruimte kon je enkele werken van studenten van een kunstschool (ik denk sint lucas) zien. Die hadden hun eigen atomium gebouwd en daar dan foto's van getrokken. Enkele zeer leuke interpretaties, maar ook enkele minder originele werken.
In een andere ruimte kregen we dan een glas champagne (omdat het huis van Alijn verjaarde) en konden we een paar tekstfragmenten van de expo zien. De brochures en de affiches en zo werden tentoongesteld. Je kon van verchillende paviljoenen zien hoe ze opgebouwd werden en hoeveel ze gekost hebben. Een opmerkelijk feit aan de Expo van '58, was dat het voor vele mensen de eerste keer was, dat ze een zwarte medemens hebben gezien. Iets wat voor ons van zelfsprekend is geworden was voor hen, werkelijk een rariteteit.
In de derde ruimte werden de gebruiksvoorwerpen van de expo tentoongesteld. De souveniers die verkocht werden en zo. Onder andere een brood dat eeuwig goed zou blijven. Tja, wie het geloven wil...
De vierde ruimte en steeds mijn favourite deel van tentoonstellingen in het Huis van Alijn, was zoals meestal de videoruimte. Hier kan je bij de meeste tentoonstellingen amateurvideobeelden.
Ik vind dit steevast het meest aangename deel van de tentoonstellingen, omdat het op die manier lijkt alsof je er werkelijk bij was. Iets wat je je moeilijker kan inbeelden als je enkel een paar gebruiksvoorwerpen te zien krijgt.
Het was zeker een geslaagde voorstelling en ondertussen ben ik dus ook weer een beetje gesterkt om verder opzoekingen en zo te doen voor mijn onderhandelingen!

Canada zijn voor dummies.. Deel 2

We kunnen het de dag van de waarheid noemen, maar ik wil het eerder een proefmoment noemen.
Vandaag hadden we onze eerste onderhandelingsessie.
Ondanks redelijk goed voorbereid waren, is die echter op helemaal niets uitgedraaid. Donderdagavond voelde ik het echter al aankomen. Het was een uur of 8 en ik was doodmoe en wou dus absoluut gaan slapen. Maar plots kreeg ik verschillende mailtjes van dingen die nog moesten voorbereid worden. En als er iets is waar ik echt niet tegen kan, dan zijn het dringende mails moeten beantwoorden op een moment dat ik eigenlijk niets liever zou doen dan slapen.
Hoe dan ook uiteindelijk ben ik er toch in geslaagd om alles tijdig af te krijgen en toch nog in mijn bed te kunnen kruipen.
Een ding wou ik eigenlijk absoluut nog gedaan hebben met mijn groepsgenootjes voor we aan de onderhandelingstafel moesten kruipen, en dat was een tactiekbespreking. Een bespreking waarin we echt vastlegden wat wie wanneer ging zeggen. Door tijdsgebrek is dat er echter niet meer van gekomen, met als grote gevolg dat ik me superzenuwachtig voelde.
Het begin van de onderhandelingen verliep nogal stroef. Ik en twee van mijn groepsgenoten zijn geheel in paniek geslagen. Van de andere twee viel er niet veel te bespeuren. We hebben nog een par kleine zaken kunnen rechttrekken, maar in echt veel zijn we niet geslaagd.
We hadden er een beetje op gehoopt dat de volgende 2 weken rustiger zouden worden, maar zoals het er nu naar uit ziet, worden ze nog veel helser dan onze vorige weken! Alleszins nu weten we meer waar ons aan te verwachten en kunnen we dus specifieker voorbereiden. Het tasten in het duister is voorbij en het echte onderhandelen kan beginnen!

Live Fast...

De voorbije week en een half wordt vooral gekenmerkt door een helse drukte.
In het begin van de maand vierde ik nog mijn verjaardag. Een paar dagen erop was het dan tijd voor mijn 'verrassingsfeestje'.
Een verrassingsfeestje waar ik niet alleen zelf van wist, maar waarvan iedere genodigde ook nog eens wist, dat ik het wist. Dat doet er uiteindelijk totaal niet toe! Het was een uiterst geslaagde avond. Een avond waarbij mijn 'twee werelden' toch voor even met elkaar vesmolten waren. Monia de rechtenstudent, en gewoon Monia meeten elkaar. Of beter een ontmoeting tussen vrienden uit de rechten en vrienden buiten de rechten. Die van buiten de rechten natuurlijk serieus ondervertegenwoordigd, maar het was een geslaagd experiment. Plus dat ik daar bovenop nog eens het beestige verjaardagscadeau uit de geschiedenis heb gehad. ( concertticket voor étoiles ploaires, waar er later wel meer over volgt) en eigenlijk zeker niet te vergeten, even beestig en niet vergankelijk, mijn beestige nieuwe slofkes!

Moest ik enkel mijn verjaardag hebben gevierd de voorbije tijd, dan zou deze week en een half zeker niet gekenmerkt zijn door een helse drukte, maar zoals reeds eerder gezegd, 'Ik ben Canada'. En Canada zijn is echt een helse taak. Continu opzoekingen moeten doen en bijeenkomen om te overleggen met mijn medegroepsgenootjes. Taktieken vastleggen. Ik heb het gevoel dat er nooit een eind aan gaat komen en dat ik mijn bed nooit van mijn leven meer zal terug zien. Daarbovenop moet ik natuurlijk ook nog eens een hele hoop praktische oefeningen maken. Franse arresten lezen en zo, mijn absolute favourite hobby.
Ik ga blij zijn als ik vrijdag eindelijk eens 'echt' Canada mag zijn. Dan moet er toch al een enorme druk van mijn schouders afvallen, en de rest komt dan wel vanzelf!

It's your birthday

ach of de mijne dan toch. Iedereen die enkele personen uit mijn gezin kent, weet dat wij absurd kort opeen verjaren. Ach ja absurd, er zitten iedere keer 10 dagen tussen!
10 dagen geleden was het de buurt aan mijn zusje en nu dus aan mij!
Omdat ik echter geen tijd had om mijn zus haar verjaardag deftig te vieren, door het heel leuke schoolwerk, hebben mijn zus en ik besloten om samen te gaan eten en zo onze verjaardag te vieren.
Eerste idee was Indisch gaan eten, tot bleek dat dat restaurant, 10 euro per gerecht meer vraagt op zaterdag dan op andere dagen!
Dus gingen we terug Turkse Pizza eten. Allee ja, terug, bij mij was het exact twee jaar geleden dat ik Turkse pizza gegeten had, bij mijn zusje iets minder.
Maar in tegenstelling tot altijd bij de eeuwig oude Gök te gaan, hadden we besloten, dat het van deze keer wel eens iets anders mocht zijn.
Beetje verder gestapt en daar restaurant Faki tegen gekomen. Je kan dit vrij bezwaarlijk een echt turks pizza restaurant noemen, want de kaart is zoveel uitgebreider dan dat!
Je hebt er keuze uit heel veel stoofpotjes, heel veel Turkse pizza's en heel veel Italiaanse pizza's.
Wij hadden echter besloten Turkse pizza te eten, dus kozen we ook een pizza.
Opmerkelijk is echter, dat vele pizza's daar 2 euro goedkoper zijn dan bij Gök, ook het aperitief en de voorgerechten zijn opmerkelijk goedkoper.
De pizza's zelf zijn minstens even goed, al durf ik stiekem denken dat ze beter waren, maar ja, vergelijken met een plaats waar je 2 jaar geleden het laatste bent geweest, lijkt me nogal uit de lucht gegrepen!
Na het eten krijg je nog een of ander typisch Turks digestiefje, dat veel te straf is en waarna je uitermate tipsy naar huis wandelt!
Uiterst geslaagde avond!